I SA/Gd 1463/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprzeciwu P. Ś. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 22 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Wnioskiem z dnia 7 listopada 2017 r., skarżąca P. Ś. zwróciła się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Z uwagi na to, że przedmiotowy wniosek nie został złożony na stosownym formularzu przesłano skarżącej urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższą przesyłkę doręczono wnioskodawczyni w dniu 1 grudnia 2017 r. (dowód: potwierdzenie odbioru k. 17). Zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od wydanego zarządzenia, w ustawowym terminie, skarżąca wniosła sprzeciw wskazując, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w sytuacji gdy skarżąca nie została prawidłowo wezwana do uzupełnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawczyni nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2) , sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wzór formularza określony został w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). W związku z tym, że złożony do akt sprawy wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na stosownym formularzu, wnioskodawczyni zarządzeniem z dnia 13 listopada 2017 r. została wezwana do wypełnienia i odesłania formularza PPF. Odpis niniejszego zarządzenia został skarżącej skutecznie doręczony, czego dowodem jest znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru przesyłki prze adresatkę (k. 17). Okoliczności doręczenia skarżącej przesyłki zawierającej przedmiotowy formularz nie budzą wątpliwości. Wnosząc sprzeciw skarżąca nie wyjaśniła natomiast, z jakiego, jej zdaniem powodu, wezwanie do wypełnienia i odesłania formularza było nieprawidłowe. Twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie zostały w żaden sposób wykazane. Określony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie. Jak stanowi art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W konsekwencji mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz treść art. 257 p.p.s.a. referendarz sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.