I SA/Gd 1467/19

Dnia 21 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 21 października 2019 roku na posiedzeniu niejawnym skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi) M.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 czerwca 2019 r., w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. Zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2019 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie z pouczeniem, że nieuczynienie zadość wezwaniu w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia skutkować będzie odrzuceniem skargi. Odpis zarządzenia został doręczony w dniu 28 sierpnia 2019 r. Przesyłka zawierająca podpisaną skargę została nadana w dniu 5 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachodzi wówczas, gdy czynność w tym postępowaniu nie została dokonana przez stronę w czasie oznaczonego dla tej czynności terminu ustawowego lub sądowego. Skutkiem uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi jest jej odrzucenie o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Jak stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Domniemanie doręczenia przesyłki adresatowi, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia zażalenia. Faktyczne odebranie pisma (w urzędzie pocztowym, czy sądzie), już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 16 listopada 2004 r., GZ 104/04; z 28 stycznia 2013 r., II FZ 1055/12, z 14 lutego 2013 r., II FZ 36/13, z dnia 5 marca 2013 r. II FZ 40/13, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą zarządzenie wzywające do uzupełnienia braku formalnego skargi, wobec nieskutecznego doręczenia w miejscu zamieszkania strony, złożono w dniu 14 sierpnia 2019 r. w placówce pocztowej. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono skarżącej w skrzynce do doręczenia korespondencji. Powtórne zawiadomienie pozostawiono w dniu 22 sierpnia 2019 r. (vide pismo poczty k. 25). Tym samym, czternastodniowy termin, liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.) upłynął 28 sierpnia 2019 r. Doręczenie należało zatem uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Faktyczne wydanie przesyłki w terminie późniejszym tj. w dniu 29 sierpnia 2019 r., nie ma wpływu dla liczenia terminu według wskazanego już wyżej art. 73 p.p.s.a. W konsekwencji ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi był dzień 4 wrzenia 2019 r. Tymczasem skarżąca nadała przesyłkę poleconą w dniu 5 września 2019 r. (vide koperta k. 21), a zatem po upływie wyznaczonego siedmiodniowego terminu. Sąd pragnie przy tym zauważyć, że w orzecznictwie wyrażony jest pogląd, zgodnie z którym wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, poprzez pozostawienie jej w placówce pocztowej przez okres przekraczający 14 dni licząc od daty pierwszego awizowania oraz wydanie przesyłki adresatowi pomimo upływu tego 14 dniowego terminu, nie może powodować negatywnych skutków dla strony i uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Strona skarżąca nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania operatora pocztowego doręczającego przesyłki i nie można jej z tej przyczyny pozbawiać prawa do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. I FSK 132/12, z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1407/12, postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., I FZ 410/16). Jakkolwiek sytuacja jaka zaistniała w przedmiotowej sprawie może uzasadniać przywrócenie terminu do wniesienia skargi w przypadku złożenia przez stronę stosownego wniosku, to jednak wobec kategorycznego brzmienia 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, albowiem jej brak formalny został uzupełniony po upływie przepisanego prawem terminu. Przywołany przepis zobowiązuje bowiem Sąd do odrzucenia skargi w każdym przypadku uchybienia terminowi, a także niezależnie od tego, że do jego uchybienia doszło z przyczyn nie leżących po stronie skarżącej. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na mocy art. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy