I SA/Gd 147/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 grudnia 2009 r. nr Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 r. 1. oddala skargę ; 2. przyznaje od Skarbu Państwa –Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata Z. B. kwotę zawierającą podatek VAT w wysokości 73,20( siedemdziesiąt trzy 20/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 grudnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia 17 sierpnia 2009 r., w sprawie podatku od nieruchomości na 2009 r. w wysokości 345 zł. Podstawą wydania powyższych decyzji był następujący stan faktyczny: Burmistrz Miasta N. ustalił wobec B.C. oraz M. i B.P. wymiar podatku od nieruchomości za 2009 r. w łącznej kwocie 345 zł płatny w czterech ratach. W odwołaniu od tej decyzji B.C. wskazała, że organ błędnie ustalił w niej ilość metrów kwadratowych powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem podatniczki jeżeli budynek stanowi współwłasność w częściach ułamkowych, to nie ma podstaw do przyjęcia, że przy powierzchni całkowitej 17,11 m2 to ona jako jeden ze współwłaścicieli, obciążona została podatkiem za cały budynek. Podatniczka w pismach z dnia 8 i 9 grudnia 2009 r. zwróciła uwagę na stanowisko Sądu Rejonowego w E. zawarte w wyroku z dnia 11 lutego 1997 r., sygn. akt IC 1026/96, zgodnie z którym M. i B.P. nabyli pokój na parterze o pow. 11,16 m2 oraz współudział w częściach wspólnych budynku mieszkalnego do 57,5% wraz z takim samym udziałem procentowym w gruncie pod budynkiem mieszkalnym. W pozostałym gruncie i nieruchomościach udział procentowy pozostał bez zmian. Małżonkowie M. i B.P. nabyli ogółem 600,30 m2 gruntu, w tym 88,93 m2 udział w gruncie przy budynku mieszkalnym; 11,37 m2 udział w gruncie pod budynkiem gospodarczym; 500,00m2 ogródek przydomowy. Zdaniem skarżącej powierzchnia gruntu, która podlega opodatkowaniu przez małżonków P. wynosi łącznie 613,85 m2 co jest zgodne ze stanem faktycznym jaki i zawiadomieniami, na podstawie których M. i B.P. opierali swoje roszczenia w sądach. Natomiast powierzchnia gruntu skarżącej zgodnie z aktem notarialnym wynosiła 600,70 m2 - 13,55 m2 po zmianach obecnie wynosząc 587,15 m2. Skarżąca wskazała, że na podstawie wykazu zmian gruntowych powierzchnia gruntu zmniejszyła się o 29 m2 w całej działce i powinna wynosić 1172 m2. Natomiast na podstawie projektu działki nr 618 powierzchnia wynosi 1177 m2 (różnica 24 m2). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 grudnia 2009 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i wskazało, że organ I instancji po przyjęciu wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2009 r., określonych uchwałą Rady Miejskiej w N. z dnia 30 października 2008 r., w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości na 2009 r., wymierzył właścicielom lokali mieszkalnych nr 1 i 2 położonych w budynku nr [...] przy ul. [...] w N.- M. i B. P. dysonującym udziałem 575/1000 części oraz B.C. dysponującej udziałem 425/1000 części w prawie własności działki oznaczonej nr 618 o powierzchni 0, 1172 ha podatek od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 345 zł. Wskazał, że działka nr 618 zabudowana jest dwoma budynkami o funkcji: inne niemieszkalne tj. budynek ewidencyjny nr 983 o powierzchni użytkowej 17,11 m2 oraz 985 o powierzchni użytkowej 13,79 m2. SKO powołując się na treść przepisów: art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazało, że podatnikami mogą być zarówno osoby fizyczne, osoby prawne jaki jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej pod warunkiem, że mają określony w ust. 1-5 tytuł prawny do korzystania z nieruchomości lub obiektów budowlanych. W praktyce podmiot i przedmiot podatku od nieruchomości ustalany jest przez organ podatkowy na podstawie danych zawartych w deklaracjach, lub na podstawie informacji o nieruchomości składanych przez osoby fizyczne. Ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Wynika to z treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 240 poz. 2027 z 2005 r. ze zm.), zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów są podstawą m.in. do realizacji podatków. Teza ta znajduje swoje potwierdzenie w art. 1a ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynika, że poszczególne rodzaje gruntów należy rozumieć zgodnie z ich klasyfikacją w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu odwoławczego, ustalenia organu I instancji w zakresie podmiotowym i przedmiotowym zostały poczynione prawidłowo i znajdują uzasadnienie w przekazanym materiale dowodowym. Z załączonej do akt informacji z wykazu zmian danych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że współwłaścicielami posadowionych na działce nr 618 są B.C. oraz M. i B.P. W myśl przepisów obowiązującego prawa budynki te stanowią przedmiot współwłasności, bowiem nie stanowią odrębnego od gruntu prawa własności. Z przekazanych dokumentów stanowiących podstawę nabycia nieruchomości wynika, że strony nabyły jedynie udział w częściach wspólnych budynku na tej działce posadowionych, niesłużących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali. Stan taki potwierdzają dane z ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że przedmioty te posadowione są na gruncie stanowiącym przedmiot współwłasności w częściach ułamkowych. Organ podatkowy ustalił, że współwłaściciele powyższych nieruchomości wykazali do opodatkowania różne powierzchnie użytkowe tych samych nieruchomości oraz różną wysokość kondygnacji tych nieruchomości. Z przedłożonej przez B.C. w dniu 28 stycznia 2009 r., informacji do celów korekty podatku od nieruchomości na 2009 r. wynika, że powierzchnia budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej ogółem stanowi 8,70 m2 dla kondygnacji o wysokości do 2,20m oraz dla kondygnacji powyżej 2,20m również 8,70 m2. Podstawa opodatkowania dla powierzchni budynków pozostałych określona została w wys. 7,70 m2. SKO podkreśliło, że dane wynikające z informacji podatkowej złożone przez B.C. nie są zgodne z wpisami wynikającymi z ewidencji gruntów, w związku z powyższym organ podatkowy postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r., wyznaczył na dzień 10 lipca 2009 r., oględziny powyższych nieruchomości w celu ustalenia rzeczywistej powierzchni użytkowej ww. budynków. Organ stwierdził, że z protokołu oględzin wynika, iż łączna powierzchnia użytkowa budynku pozostałego położonego na dz. nr 618 wynosi 13,79 m2 i taka winna podlegać opodatkowaniu. Zaś na podstawie kolejnych pomiarów i wyliczeń ustalono, że powierzchnia użytkowa budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej położona na dz. nr 618 podlegająca opodatkowaniu wynosi 17,11 m2. SKO podkreśliło, że uczestniczący w oględzinach podatnicy, podpisując protokół nie wnieśli żadnych uwag, czy też innych wniosków kwestionujących poprawność dokonanych pomiarów. Kolegium stanęło na stanowisku, że dane z ewidencji gruntów oraz dokumenty potwierdzające dokonane zmiany, wraz z podjętymi działaniami wyjaśniającymi stan faktyczny sprawy, stanowiły w przedmiotowej sprawie podatkowej źródło danych odnośnie podmiotu i przedmiotu podlegającemu i zobowiązanemu do spełnienia obowiązku podatkowego. Z uwagi na sprzeczność informacji podatkowej złożonej przez podatnika i danych widniejących w ewidencji gruntów organ podatkowy, prawidło wyznaczył i przeprowadził oględziny zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, podczas których jednoznacznie wyjaśniona i określona została, powierzchnia użytkowa przedmiotowych budynków. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi wskazała, że ustalenia organów podatkowych są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Zaznaczyła, że bezspornym jest fakt, iż budynek pozostały o nr ewidencyjnym 985 i o powierzchni 13,79m2 od 15 lat jest użytkowany i remontowany tylko i wyłącznie przez skarżącą, która uiszczała podatek za budynek w całości. Dodatkowo podkreśliła, że budynek ten nie był częścią sporną, nie podlegał wyrokowi sądowemu i nie stanowi współwłasności w częściach ułamkowych. Dlatego też ustalono podatek prawidłowo za 13,79 m2 i zgodnie z deklaracją podatkową skarżącej oraz pomiarami wykazanymi w protokole oględzin. Strona wskazała, że drugi współwłaściciel swoją nieruchomość gruntową zagospodarował według swoich potrzeb. Natomiast budynek związany z działalnością gospodarczą o nr ewidencyjnym 983 i powierzchni 17,11 m2, który stanowi współwłasność w częściach ułamkowych - zgodnie z deklaracją wynosi 8,60m2, a zgodnie z pomiarami w protokole oględzin winno wynosić 8,57 m2. Skarżąca nie zgodziła się z faktem obciążenia jej podatkiem za cały budynek. Zaznaczyła, że budynek związany z działalnością gospodarczą, również nie był częścią sporną i nie podlegał wyrokowi sądowemu, dlatego współudział w tym budynku pozostaje bez zmian i wynosi 8,60 m2. Strona podkreśliła, że Urząd Miasta i Gminy zmienił wysokość rat podatku nie informując jej o przyczynie zmiany i pobrał należność w wysokości 24,65 zł., zamiast 173 zł i że z ustnej informacji dowiedziała się, iż wystąpiła nadpłata. Wskazała, że zapłaciła podatek należny 196,65 zł zamiast 345 zł zgodnie z decyzją. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca, wydana z naruszeniem prawa, a także niezgodna ze stanem faktycznym i narusza zasady współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie była kwestia wpływu zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków na ustalenie wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz zasadność obciążenia skarżącej jako współwłaściciela nieruchomości w częściach ułamkowych podatkiem za cały budynek. Stanowisko skarżącej sprowadzało się bowiem do tego, że dane wynikające z ewidencji nie mają w kwestii ustalania wysokości należnego podatku znaczenia przesądzającego, albowiem organy podatkowe w każdym przypadku winny przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia podatku z uwzględnieniem wskazywanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego zmian, dotyczących ilości metrów kwadratowych przypadających na współwłaścicieli nieruchomości w częściach ułamkowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prezentowało stanowisko odmienne i nie podzielało stanowiska podatniczki w kwestii wymiaru podatku. W ocenie Sądu stanowisko zaprezentowane przez skarżącą nie znajduje podstaw do uwzględnienia. Zgodnie z art. 3 ust 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.") jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Analizując powyższy przepis, w niniejszej spawie słusznie organy podatkowe za podatnika podatku od nieruchomości uznały współwłaścicieli tj. B.C. oraz B. i M.P. Podkreślenia wymaga, że nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania stanowi współwłasność ww. osób jako jedna rzecz, w której udział we własności każdego ze współposiadaczy wynosi odpowiednio dla B.C. 425/1000 części i B. i M.P. 575/1000 części. Wynika to z zapisu danych ewidencji gruntów i budynków. Na gruncie prawa podatkowego oznacza to, że mamy do czynienia z solidarną odpowiedzialnością podatkową współwłaścicieli nieruchomości. Stanowisko takie znajduje powszechną akceptację w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym organ opodatkowując współwłaścicieli wydaje jedną decyzję dotyczącą całej nieruchomości bez wyszczególniania udziałów współwłaścicieli (wyrok z dnia z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt. I SA/Ke 467/08). Zaznaczyć należy, że nieruchomość, która stanowi współwłasność jest odrębnym przedmiotem opodatkowania, a obowiązek podatkowy obciąża solidarnie wszystkich współwłaścicieli. Istota zaś solidarnego obowiązku podatkowego sprowadza się do tego, że wszyscy współwłaściciele są zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej, ale zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Organ podatkowy wymierza zatem podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednym nakazie płatniczym, gdyż nie jest upoważniony do dzielenia zobowiązania między współwłaścicieli (wyrok z dnia 31.08.2005r. sygn. akt III SA/Wa 648/05). Oznacza to, że organ podatkowy prawidłowo wskazał strony postępowania i prawidłowo nałożył obowiązek podatkowy na współwłaścicieli nieruchomości wydając jedną decyzję. Na marginesie wspomnieć należy, że przepisy odmiennie regulują sytuację dotyczącą podatników, u których wyodrębniono współwłasność lokali, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W myśl art. 3 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Mając na uwadze powyższą regulacją Sąd podkreśla, że organy podatkowe prawidłowo uznały, że w stanie faktycznym badanej sprawy nie mamy do czynienia z wyodrębnioną własnością lokali, co ma zasadnicze znaczenie dla formy pobierania podatku od nieruchomości. Wracając do mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Sąd wskazuje, że jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności, to obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na każdym ze współwłaścicieli nieruchomości, a zatem decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości należy wydać w stosunku do wszystkich współwłaścicieli. Organ podatkowy nie jest bowiem uprawniony do wyboru podmiotów, w stosunku do których podejmowane będą czynności zmierzające do powstania zobowiązania podatkowego. Solidarność obowiązku na gruncie prawa podatkowego wyrażająca się w możliwości wyboru dłużnika, od którego wierzyciel będzie dochodził należności, oznacza jedynie prawo do wyboru podmiotu w stosunku, do którego będzie prowadzona egzekucja (zob. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 4/08, ONSAiWSA 2009/3/47). Natomiast odrębne decyzje ustalające wymiar podatku od nieruchomości stosownie do wielkości przypadającego udziału w nieruchomości wspólnej są wydawane jedynie w tych przypadkach, w których wyodrębniono własność lokali. W tym kontekście prawidłowo w ocenie Sądu zastosowano w niniejszej sprawie art. 3 ust. 4 u.p.o.l., ustalając wymiar podatku od nieruchomości wspólnej w stosunku do współwłaścicieli, w tym skarżącej, która odpowiada solidarnie za zobowiązanie podatkowe wraz z B. i M. P. Przepis art. 3 ust. 4 u.p.o.l. nie dopuszcza bowiem – poza sytuacją określoną w art. 3 ust. 5 u.p.o.l., która bezsprzecznie nie dotyczy skarżącej, możliwości ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości stosownie do przypadającego udziału w nieruchomości wspólnej. Nie mają przy tym znaczenia często występujące trudności w odzyskaniu części zapłaconego przez jednego ze współwłaścicieli podatku od pozostałych, gdyż kwestie związane z regresem w stosunku do pozostałych współwłaścicieli wykraczają poza ramy niniejszego postępowania. Należy zatem podkreślić, że w przypadku zobowiązań podatkowych solidarna odpowiedzialność podmiotów zobowiązanych do zapłaty podatku wynika z ustawy. W myśl art. 92 Ordynacji podatkowej, jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (a tego rodzaju podatkiem jest podatek od nieruchomości) odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Wobec czego z momentem doręczenia decyzji, współwłaściciele stają się solidarnie odpowiedzialni. Nie jest zatem zasadny zarzut skarżącej, że jedynie na nią został nałożony obowiązek podatkowy, z pominięciem pozostałych współwłaścicieli. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 91 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy kodeksu cywilnego. Kodeks cywilny zaś ukształtował odpowiedzialność solidarną dłużników w ten sposób, że zagwarantował wierzycielowi (w tym wypadku organowi podatkowemu) możliwość żądania całości lub części świadczenia (uiszczenia należnego podatku) od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna. W przypadku zaspokojenia wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników następuje zwolnienie pozostałych, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (art. 366 kc). Z istoty odpowiedzialności solidarnej wynika więc, że wierzyciel może wedle własnego uznania wybrać jednego, kilku lub wszystkich dłużników i od nich egzekwować wykonanie obowiązku podatkowego. Skierowanie egzekucji do wszystkich współodpowiedzialnych solidarnie jest istotą instytucji solidarności dłużników, którzy są zobowiązani wobec wierzyciela do spełnienia całego świadczenia. Zaś zabezpieczenie dłużników stanowi art. 366 k.c. in fine, stanowiąc, że zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych, a zobowiązanie wygasa. Z regulacją tą koresponduje przepis art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), który pozwala zobowiązanemu (także takiemu, którego odpowiedzialność jest solidarna) zgłosić stosowny zarzut w postępowaniu egzekucyjnym. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy miały również zapisy zawarte w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 roku nr 240, poz. 2027). Zgodnie z ww. przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stanowiącego, że _@KON@_ podstawę opodatkowania stanowi_@POCZ@__@KON@_ dla gruntów powierzchnia - ukształtowała się jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazująca na związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków jak również na brak możliwości dokonywania przez organ odmiennych ustaleń co do powierzchni i przeznaczenia gruntów niż dane zawarte w ewidencji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2009 roku, sygn. akt. I SA/GL 7/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 roku sygn. akt. II FSK 1136/06 czy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 1522/05). W konsekwencji stwierdzić należy, że zarzuty skarżącej dotyczące przyjęcia nieprawidłowej powierzchni nieruchomości dla celów wymiaru podatku od nieruchomości są nieuzasadnione. Sąd uznał, że organy podatkowe nie mogły przyjąć jako podstawy opodatkowania powierzchni wskazywanej przez skarżącą 0,1201 m2, albowiem z ewidencji gruntów i budynków bezsprzecznie wynika, że dla działki oznaczonej nr 618 całkowita powierzchnia wynosi 0,1172 ha. Na marginesie należy wskazać, że jeżeli w ocenie skarżącej powierzchnia nieruchomości jest inna niż wskazana w ewidencji gruntów, wina wystąpić z wnioskiem od właściwego organu o wprowadzenie odpowiednich zmian w ewidencji gruntów w trybie art. 22 ust. 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Dopiero po wprowadzeniu odpowiedniej zmiany do ewidencji gruntów organ podatkowy będzie uprawniony do uwzględnienia ewentualnej zmiany powierzchni nieruchomości. Sąd podziela również stanowisko WSA w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt. III SA/Wa 1873, w którym wskazano, że w świetle art. 21 ust. 1 jak również 22 i 23 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nieuzasadnione jest oczekiwanie skarżących, iż organ podatkowy samodzielnie ustali powierzchnię nieruchomości, np. w oparciu o dokumentację z akt sądowych dotyczących ustalenia granic nieruchomości. Możliwość taką wyklucza wskazany wyżej ustawowy nakaz uwzględnienia przez ten organ danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008r.syg. akt II FSK 372/07. Zatem podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. Wobec powyższego zarzuty skarżącej, że w prowadzonym postępowaniu nie uwzględniono aktualnego stanu faktycznego nieruchomości oraz że przyjęty stan jest niezgodny ze stanem prawnym nieruchomości, nie znajdują żadnego uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zważywszy zatem, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe obu instancji, jak również decyzja nie zawiera wad formalnych skutkujących koniecznością stwierdzenia jej nieważności, bądź wznowieniem postępowania, wniesioną skargę należało oddalić na zasadzie art. 151 P.p.s.a. O kosztach udzielonej przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust 1 pkt 1 lit a i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)