I SA/Gd 1472/17

Dnia 13 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.K. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, z dnia 4 stycznia 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 marca 2017 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 22 listopada 2017 r., M.K. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy. W przedłożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący w rubryce 7.1. nie podał wszystkich wymaganych danych dotyczących posiadanych nieruchomości, w szczególności szacunkowej wartości nieruchomości, wskazując jedynie, że posiada dom o powierzchni około 240 m2, mieszkanie o powierzchni około 90 m2, działkę z budynkiem warsztatowym (której powierzchni nie podał) oraz lokale o powierzchni 61 i 242 m2. W rubryce 7.3. wnioskodawca podał jedynie, że posiada "niezbędny sprzęt i maszyny oraz narzędzia i środki transportowe do działalności gospodarczej oraz sprzęt niezbędny do wyposażenia mieszkania", nie wyszczególniając posiadanych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. W rubryce 10, w której winien był podać wysokość i tytuł uzyskania dochodów własnych i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, podał jedynie, że dochód, który uzyskuje (którego wysokości nie podał), przeznacza na utrzymanie siebie i rodziny, zaś w rubryce 11 wskazał jedynie, że ponosi koszty utrzymania siebie, rodziny, mieszkania i działalności usługowej, również nie wskazując wysokości tych wydatków ani ich rodzaju. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 27 listopada 2017 r. zobowiązano wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez czytelne i prawidłowe wypełnienie wskazanych w zarządzeniu rubryk formularza PPF. Wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono skarżącemu w dniu 1 grudnia 2017 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał pismo z dnia 8 grudnia 2017 r., w którym wskazał, że nie jest w stanie w terminie 7 dni uzupełnić braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 4 stycznia 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że nieuzupełnienie braków wniosku nie powinno skutkować pozostawieniem go bez rozpoznania, gdyż braki te nie mają wpływu na jego rozpatrzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017., poz. 1369; dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne, albowiem tylko wniosek kompletny umożliwia dokonanie merytorycznej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W związku z istniejącymi brakami, szczegółowo wymienionymi w treści zarządzenia referendarza z dnia 27 listopada 2017 r. (k. 19), strona została wezwana do uzupełniani braków formalnych wniosku w terminie 7 dni i pouczona, że nieuczynienie zadość temu obowiązkowi skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Skoro skarżący tego nie uczynił w wyznaczonym terminie, to istniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.