I SA/Gd 1483/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 7 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2014 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 lipca 2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania M.W., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 lutego 2015 r. w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 15 maja 2014 r. M.W. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "ARiMR") z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej jako "płatność ONW") na 2014 r. do działek rolnych o łącznej powierzchni 7,45 ha. W dniu 4 lipca 2014 r. w gospodarstwie strony przeprowadzono kontrolę na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w wyniku której stwierdzono, że powierzchnia ta wynosi 7,21 ha. Raport z kontroli został przekazany stronie w dniu 5 sierpnia 2014 r. Natomiast w dniu 23 września 2014 r. w gospodarstwie strony przeprowadzono kontrolę na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności, w wyniku której nie stwierdzono nieprawidłowości. Raport z kontroli został przekazany stronie w dniu 3 grudnia 2014 r. Decyzją z dnia 12 lutego 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał M.W. płatność ONW na rok 2014 r. w wysokości 1.204,67 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 85,92 zł z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2014 wynosiła 7,45 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli wyniosła 7,21 ha. W konsekwencji stwierdzono różnicę procentową pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną, wynoszącą 3,3287%, co skutkuje pomniejszeniem płatności na podstawie art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE. L. 2011.201.20/1) - dalej jako "Rozporządzenie 65/2011". W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR - dalej jako "Dyrektor", utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji z dnia 7 lipca 2015 r. organ odwoławczy wskazał, że w sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 173 ze zm.) - dalej jako "ustawa z 7 marca 2007 r.", przepisy Rozporządzenia 65/2011 oraz przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE. L. 2009.316.65) - dalej jako "Rozporządzenie 1122/2009. Dyrektor podał, że w myśl art. 6 ust. 1 Rozporządzenia 1122/2009 na potrzeby systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowany obszar. Informacje na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną zawierają z góry ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE. L. 2009.338.1) - dalej jako "Rozporządzenie 73/2009". Ponadto materiał graficzny przekazany rolnikowi wskazuje granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. Opierając się na treści przepisów Rozporządzenia 65/2011 organ odwoławczy podał, że państwa członkowskie ustanawiają system kontroli, który zapewnia przeprowadzenie wszystkich niezbędnych kontroli w celu skutecznego sprawdzenia zgodności z warunkami przyznawania pomocy. Państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w tytule II rozdziału 4 Rozporządzenia 73/2009. Sprawdzanie zgodności z kryteriami kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Wszystkie wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i inne deklaracje, które beneficjent lub osoba trzecia muszą złożyć, poddaje się kontrolom administracyjnym, obejmującym wszystkie elementy, których kontrola za pomocą środków administracyjnych jest możliwa i stosowna. Procedury te zapewniają rejestrację podjętych działań kontrolnych, wyników weryfikacji i środków podjętych w odniesieniu do rozbieżności. Dyrektor podał, że weryfikując wniosek strony organ pierwszej instancji ustalił, iż powierzchnia stwierdzona działek rolnych zadeklarowanych do płatności ONW wynosi 7,21 ha i jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej, tj. 7,45 ha, przy czym ustalenia powierzchni stwierdzonej dokonano w oparciu o wyniki kontroli na miejscu i powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą. W trakcie weryfikacji Kierownik Biura Działań Społecznych i Środowiskowych oraz Płatności Bezpośrednich wystąpił do Kierownika Biura Kontroli na Miejscu o określenie, czy kontrole wykonane w gospodarstwie rolnym strony w dniach 4 lipca 2014 r. i 23 września 2014 r. dla kampanii 2014 zostały przeprowadzone poprawnie, ze szczególnym uwzględnieniem stwierdzonych powierzchni działek rolnych. Wniesiono także o zweryfikowanie powierzchni ewidencyjno-gospodarczej dla działki ewidencyjnej nr [...] i [...], a także zweryfikowanie zestawienia powierzchni cząstkowych "Wyliczenie powierzchni dla działek, dla których zastosowano kod DR50". W odpowiedzi poinformowano, że wyniki kontroli są poprawne, wskazując powierzchnie ewidencyjno-gospodarcze: dla działki nr [...] - 1,07 ha, dla działki nr [...] - 6,19 ha. Zgodnie z zestawieniem powierzchni cząstkowych "Wyliczenie powierzchni dla działek, dla których zastosowano kod DR50" dla działki rolnej C powierzchnia w granicach działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku wyniosła 6,14 ha, zaś dla działki rolnej D - 0,48 ha. Organ odwoławczy uwzględnił fakt, że działki rolne A, B i D są położone na działce ewidencyjnej nr [...], na której powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza wyniosła 1,07 ha, zatem do tej powierzchni należało przyznać płatność na tej działce. Z powierzchni ewidencyjno-gospodarczej wykluczono powierzchnie nieużytkowane rolniczo, w tym zabudowane, zakrzewione i zadrzewione. Uwzględniono także, że dla działki rolnej D granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, bowiem część upraw znajduje się na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...]. Uwzględniono przy tym, że dla działki rolnej C granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, bowiem część upraw znajduje się na działkach nr [...],[...],[...] i [...]. Końcowo Dyrektor podał, że stawka płatności ONW wynika z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 40, poz. 329 ze zm.) i wynosi 179 zł na 1 ha gruntów rolnych. W rezultacie Dyrektor przyjął, że różnica procentowa pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowaną we wniosku o przyznanie płatności ONW na 2014 r. a stwierdzoną w wyniku kontroli na miejscu wynosi 3,3287% (7,54 ha - 7.21 ha : 7,21 x 100% = 3,3287%), co - zgodnie z art. 16 ust. 5 akapit pierwszy Rozporządzenia 65/2011 - obligowało organ do pomniejszenia kwoty płatności ONW o dwukrotnie wykrytą różnicę. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego M.W. wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W piśmie procesowym z dnia 19 września 2016 r. skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez naruszenie sformułowanej w art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) - dalej jako "k.p.a.", zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Podniesiono, że strona nie uczestniczyła w pomiarach powierzchni działek (a członek rodziny brał udział przy kontroli tylko w ten sposób, że otworzył bramę umożliwiając inspektorom ARiMR wstęp na teren gospodarstwa), jak również nie podpisała protokołu, albowiem powierzchnia stwierdzona przez ARiMR nie odpowiada stanowi faktycznemu, który był stwierdzony przez ten organ podczas pomiarów w latach poprzednich. Podkreślono, że wynik pomiaru zaniżający powierzchnię działek, który legł u podstaw zmniejszenia płatności bezpośrednich, jest tym bardziej znamienny, że skarżąca od kilku lat zgłasza taką samą powierzchnię poszczególnych działek, a wykonywane pomiary w latach poprzednich z zastosowaniem podobnej klasyfikacji sprzętu nie wykazywały odchyleń i nieprawidłowości w powierzchni. Dyrektor w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Argumenty zawarte w skardze koncentrują się przede wszystkim na wykazaniu naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania m.in. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W związku z takim sformułowaniem zarzutów należy wskazać, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią m.in. przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 173 ze zm.). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustęp 2 ww. artykułu stanowi z kolei, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3). A zatem, art. 22 ust. 1 ustawy z 7 marca 2007 r. wyraźnie zastrzega pierwszeństwo zasad i warunków określonych przepisami prawa unijnego. Ponadto w ust. 2 art. 21 wprowadzono odstępstwa od zasad ogólnych k.p.a., wskazując m.in., że organ udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 marca 2007 r. obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 241/12, LEX nr 1337138). W związku z powyższym należy również wskazać, że art. 9 k.p.a. (statuujący zasadę informowania stron) ma w tego rodzaju sprawach ograniczone zastosowanie. Powołany wyżej przepis art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy z 7 marca 2007 r. stanowi, że organ udziela stronom niezbędnych pouczeń "na ich żądanie". Dodać również należy, że według art. 21 ust. 2 pkt 4 tej ustawy zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu też następuje tylko na żądanie strony, a według art. 21 ust. 3 tej ustawy "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne". W odniesieniu do zarzutu przeprowadzenia kontroli bez obecności skarżącej należy zauważyć, że co prawda Rozporządzenie 1122/2009 i Rozporządzenie 65/2011 zostały uchylone z dniem 1 stycznia 2015 r., jednakże zgodnie z art. 43 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE. L. 2014.181.48) Rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 i (UE) nr 65/2011 stosuje się jednak nadal w stosunku do: a) wniosków o płatności bezpośrednie złożonych w odniesieniu do okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2015 r.; b) wniosków o płatność i wniosków o wsparcie złożonych w odniesieniu do roku 2014 i lat wcześniejszych oraz wniosków o płatność złożonych w odniesieniu do roku 2015 zgodnie z art. 66 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005; oraz c) systemu kontroli i kar administracyjnych w odniesieniu do obowiązków rolników w zakresie zasady wzajemnej zgodności zgodnie z art. 85t i 103z rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007. Zgodnie z art. 27 Rozporządzenia 1122/2009 kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli, a zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum, nieprzekraczającym 14 dni. Organ kontrolujący nie ma zatem obowiązku powiadamiać strony o planowanej kontroli. Oceniając zarzut skarżącej dotyczący nierzetelności dokonanych pomiarów należy wskazać, że protokół (raport) z czynności kontrolnych ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., gdyż został sporządzony przez uprawniony do tego organ i w przepisanej formie, w zakresie poruczonych jemu z mocy prawa zadań wskazanych w zakresie działania tego organu. Nie ma podstaw, aby inaczej kwalifikować raport z czynności kontrolnych. Sporządzony raport, jako dokument urzędowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). K.p.a. przyjmuje domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało w dokumencie stwierdzone, poświadczone i zaświadczone przez upoważniony podmiot, który wystawił dokument. Nie przewiduje natomiast wyraźnie domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, co jednakże nie przeszkadza doktrynie w formułowaniu trafnego poglądu, że takie domniemanie służy dokumentom urzędowym (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 1996, s. 362). Przepis art. 76 § 3 k.p.a. dopuszcza obalenie domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu. Nie wyklucza to przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego autentyczności dokumentu. Oba domniemania mogą być obalone wszelkimi środkami dowodowymi. Strona, która zaprzecza prawdziwości (autentyczności) dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić (por. art. 252 k.p.c.). Zgodnie z art. 31 ust. 8 ustawy z 7 marca 2007 r., w przypadku gdy podmiot kontrolowany nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia co do tych ustaleń osobie, która sporządziła raport. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona nie zgłosiła zastrzeżeń do doręczonego jej raportu z kontroli, nie przedstawiła również w toku postępowania żadnego dowodu, który mógłby doprowadzić do ewentualnej zmiany ustaleń w sprawie. A zatem, twierdzenia skarżącej stanowią jedynie polemikę z ustaleniami organu. Zdaniem Sądu, ustalenia sporządzonego w niniejszej sprawie raportu z dnia 4 lipca 2014 r. z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowanych powierzchni należało uznać za prawidłowe. Również kontrola została przeprowadzona bez naruszenia praw strony. Uprawnione było zatem zaakceptowanie przez organy ARiMR tychże ustaleń i wydanie stosownych decyzji w sprawie. Oceniając ustalenia poczynione przez organy administracji należy stwierdzić, że znajdują one podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów. W opinii Sądu, zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. W swojej decyzji Dyrektor opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich istotnych w sprawie kwestii, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując, w ocenie Sądu, organy administracji w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ze względu na różnicę między powierzchnią stwierdzoną a zadeklarowaną do otrzymania płatności ONW zasadnie pomniejszono płatność. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku skarżącej o przyznanie płatności ONW na 2014 r. wynosiła 7,45 ha, natomiast powierzchnia tych działek stwierdzona w trakcie kontroli na miejscu wyniosła 7,21 ha. Zdaniem Sądu, powierzchnia ta została ustalona prawidłowo, tj. w oparciu o system informacji geograficznej (por. art. 17 Rozporządzenia 73/2009). Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu wynosi 3,3287%. Zgodnie art. 16 ust. 5 akapit pierwszy Rozporządzenia 65/2011, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi (jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw), pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3% albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.[pic]