I SA/Gd 1485/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 września 2014 r., nr [...], [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie kontrole wobec Z.K. w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2011-2012. W toku prowadzonego postępowania kontrolnego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 5 czerwca 2014 r. określił Z.K. przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia do lipca 2011 r., od października do listopada 2011 r., od stycznia do grudnia 2012 r. w łącznej kwocie [...] zł, w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2011-2012 w łącznej kwocie [...] zł oraz dokonał zabezpieczenia na majątku podatnika kwoty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za te okresy w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi na dzień wydania decyzji w łącznej wysokości [...] zł oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za te okresy w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi na dzień wydania decyzji w łącznej wysokości [...] zł. Pismem z dnia 17 czerwca 2014 r. Z.K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył odwołanie od tej decyzji, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie bądź uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 33 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne i niezgodne z prawem zastosowanie instytucji zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, z uwagi na niespełnienie przesłanki istnienia uzasadnionej obawy, że przewidywane zobowiązanie nie zostanie wykonane, art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak w decyzji faktycznego uzasadnienia zastosowania zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz brak udokumentowania przesłanek warunkujących zastosowanie zabezpieczenia, tj. udowodnienie trwałego nie uiszczania przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywania przez niego czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, a w konsekwencji bezpodstawne dokonanie zabezpieczenia przewidywanego zobowiązania podatkowego bez uzasadnionych przesłanek. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 8 września 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 czerwca 2014 r. Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego strona skorzystała z prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z.K., działając przez pełnomocnika, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 33 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne i niezgodne z prawem zastosowanie instytucji zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, z uwagi na niespełnienie przesłanki istnienia uzasadnionej obawy, że przewidywane zobowiązanie nie zostanie wykonane; - art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez brak w decyzji organu pierwszej instancji faktycznego uzasadnienia zastosowania zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz brak udokumentowania przesłanek warunkujących zastosowanie zabezpieczenia, tj. udowodnienie trwałego nie uiszczania przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywania przez niego czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję; - art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, a w konsekwencji bezpodstawne dokonanie zabezpieczenia przewidywanego zobowiązania podatkowego bez uzasadnionych przesłanek. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwałe nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 33 § 2 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W tym przypadku zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwlokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, o czym stanowi art. 33 § 3 ustawy. Ponadto stosownie do treści art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. Z treści przytoczonego powyżej art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że przesłanką do wydania decyzji zabezpieczającej zobowiązanie podatkowe na majątku podatnika jest obawa (prawdopodobieństwo) niewykonania w przyszłości przez podatnika ciążącego na nim zobowiązania podatkowego. Okoliczności faktyczne, z których organ podatkowy może wywieść wniosek, iż zachodzą przesłanki dokonania zabezpieczenia oceniane są w każdym przypadku odrębnie, a decyzja organu podatkowego wydawana w tym zakresie musi być oparta na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych świadczących o tym, że w danej sprawie może nie dojść do wykonania zobowiązania podatkowego z przyczyn leżących po stronie podatnika. Zasadnym jest przy tym zwrócenie uwagi na fakt, w kontekście zarzutów skargi, że wymienione przez ustawodawcę w treści art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej - po zwrocie "w szczególności" - okoliczności trwałego nie uiszczania przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywania czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej do dokonania zabezpieczenia w trybie w/w regulacji prawnych (ich wystąpienie zwiększa prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania podatkowego). Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, aby organ podatkowy orzekający o zabezpieczeniu wskazał na inne okoliczności, które tę obawę też uzasadniają (por.: wyrok WSA w Gdańsku z 21 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1011/11, LEX nr 1110749, wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., (sygn. akt I FSK 1383/08 W: Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego). Nie zasługuje na aprobatę stanowisko, zgodnie z którym warunkiem sine qua non sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia jest wykazanie, że podatnik trwale nie uiszcza wymaganych zobowiązań publicznoprawnych oraz w sposób nieuzasadniony prowadzoną działalnością gospodarczą zbywa składniki swego majątku w celu udaremnienia egzekucji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wyliczenie zawarte w tym zakresie w art. 33 § 1 O. p. stanowi jedynie egzemplifikację przykładowo wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Przeciwnie, organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Odnosząc się do charakteru przesłanek warunkujących możliwość sięgnięcia do instytucji zabezpieczenia należy wskazać, iż z jednej strony nawiązują one do sytuacji już istniejącej (stan obawy), z drugiej natomiast do przyszłości (groźba niewykonania zobowiązania podatkowego). Ujmując rzecz innymi słowy, nie ulega wątpliwości, że uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze na nastąpiło (a nawet nie wiadomo czy w ogóle wystąpi). Ten stan rzeczy sprawia, że rozważanej kwestii niepodobna rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów. Trudno bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny (to zaś jest istotą dowodu), istnienie takiej obawy. Jeśli z kolei zważyć, że problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu. Obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem jest ustalenie istnienia przesłanek zabezpieczenia wskazanych w art. 33 § 1 O.p. jednoznacznie wynika z treści przepisów art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., tj przepisów kształtujących zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 373/05, opubl. CBOSA). Treść art. 33 § 1 O.p. wyraźnie stanowi o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o "wykonaniu" zobowiązania. Nie ma przy tym wątpliwości, iż to, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I FSK 594/11, opubl. CBOSA). Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por.: wyrok NSA z 19 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08, LEX nr 785839 oraz wyrok NSA z 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1230/10 LEX nr 1068121). Użyty w art. 33 § 1 O.p. zwrot, "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" jak wskazano wyżej oznacza, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie w wyniku egzekucji (por.: wyrok WSA w Gliwicach z 2 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/GI 432/09, LEX nr 748238). W stanie faktycznym sprawy Sąd stwierdził, że organ podatkowy uznał, iż zaistniałe okoliczności wyczerpują przesłanki zastosowania zabezpieczenia na podstawie art. 33 O.p., zachodzi bowiem w warunkach opisanych w tych przepisach uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Po pierwsze, należy wskazać, że na gruncie art. 33 O.p. mowa jest o sytuacjach, w których wprawdzie przepisy podatkowe wprost nie wskazują na możliwość uprawdopodobnienia pewnych okoliczności, natomiast posługują się sformułowaniami o skutkach porównywalnych. Zauważyć należy, że w powołanym przepisie mowa jest o przesłankach zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, które mogą uzasadniać przypuszczenie, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane. Oznacza to, że mogą uprawdopodobnić brak zapłaty podatku w przyszłości (por. D. Strzelec, Udowodnienie a uprawdopodobnienie w sprawach podatkowych, Monitor Podatkowy 2012 Nr 6, opubl. Legalis). Stąd też organy podatkowe nie były zobowiązane do udowodnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane lecz jego uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie nie prowadzi do pewności, lecz jedynie daje lub wskazuje na prawdopodobieństwo istnienia lub nieistnienia faktu. Niemniej jednak obowiązek uprawdopodobnienia występuje z reguły wówczas, gdy dokładne przeprowadzenie postępowania dowodowego, a więc dającego pewność co do istnienia faktów prawotwórczych nie jest praktycznie możliwe lub celowe (por. A. Hanusz, Uprawdopodobnienie jako środek zastępczy dowodu, PP 2004 Nr 3, s. 47), co ma miejsce w przypadku instytucji zabezpieczenia przewidzianej w art. 33 O.p. Po drugie, z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 33 O.p., a tym samym dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącego, było w pełni uzasadnione. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego - wobec stwierdzenia przesłanek określonych w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej decyzją z dnia 5 czerwca 2014 r., określił Z.K. przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia do lipca 2011 r., od października do listopada 2011 r., od stycznia do grudnia 2012 r., w łącznej kwocie [...] zł, w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2011-2012 w łącznej kwocie [...] zł oraz dokonał zabezpieczenia na majątku podatnika kwoty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za ww. okresy w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi na dzień wydania decyzji w łącznej wysokości [...] zł oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za ww. okresy w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi na dzień wydania decyzji w łącznej wysokości [...] zł. Organ pierwszej instancji wskazał, że przy określeniu przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych za te okresy uwzględnił ustalenia prowadzonego wobec Z.K. postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2011-2012. Na podstawie danych zebranych w trakcie kontroli ustalono, że: udokumentowane przez skarżącego indywidualnymi fakturami nabycie towarów (paliwa) od podmiotu "A" Spółka z o.o. oraz "B" Spółka z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (zakup paliwa potwierdzony zbiorczymi fakturami zabezpieczał możliwości zużycia paliwa przez skarżącego w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, uwzględniając wykorzystywane samochody ciężarowe, wózki widłowe i sztaplarkę; płatności za indywidualne faktury dokonywane przy użyciu kart kredytowych w sytuacji, gdy skarżący nie posiadał takich kart; indywidualne faktury wystawione na zakup paliwa do samochodu niebędącego już własnością skarżącego), w związku z czym skarżący nie posiadał prawa do zaliczenia za koszty uzyskania przychodu zakupu paliw potwierdzonego indywidualnymi fakturami, jak również nie posiadał prawa do odliczenia podatku od towarów i usług zawartego w tych fakturach. Ponadto udokumentowane fakturami nabycie towarów w postaci części samochodowych od podmiotów: "C". J.K." (łączna wartość netto [...] zł i podatek VAT łącznie [...] zł) oraz "D" (łączna wartość netto [...] zł i podatek VAT łącznie [...] zł) nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, bowiem w kontrolowanym okresie podmioty te nie prowadziły działalności gospodarczej, w związku z czym skarżący nie posiadał prawa do zaliczenia ww. towarów do kosztów uzyskania przychodów oraz do odliczenia podatku naliczonego na podstawie wystawionych przez ww. podmioty faktur. Także udokumentowane fakturami nabycie części i akcesoriów samochodowych od podmiotów: "E" łączna wartość netto [...] zł i podatek VAT łącznie [...] zł) i "F" s.c. (łączna wartość netto [...] zł i podatek VAT łącznie [...] zł) nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, bowiem podmioty te nie dokonywały transakcji sprzedaży i zakupu na rzecz "G" Z.K., w związku z czym skarżący nie posiadał prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz zaliczenia do kosztów uzyskania kwot netto wynikających z faktur wystawionych przez ww. podmioty. Także wystawione faktury przez "H" S.P. (łączna wartość netto [...] zł i podatek VAT łącznie [...] zł) za usługi doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w związku z czym skarżący nie posiadał prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz zaliczenia kwot netto do kosztów uzyskania przychodów, wynikających z tych faktur. W kontrolowanym okresie skarżący także zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę [...] zł w 2011r. i kwotę [...] zł w 2012 r., stanowiące amortyzację gruntu przeznaczonego pod działalność, czym naruszył art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także odpisy amortyzacyjne (rocznie kwotę [...] zł) z tytułu używania samochodu Citroen Berlingo, wykazanego w ewidencji środków trwałych, który zgodnie z oświadczeniem skarżącego został sprzedany w 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, mając na uwadze treść art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania/albo zabezpieczania źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23, oraz treść art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zgodnie z którym w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 - uwzględniając ustalenia kontroli przy określeniu skarżącemu przybliżonych kwot zobowiązań nie uznał za koszty podatkowe ww. faktycznie nieponiesionych wydatków oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego od ww. faktur, które nie dokumentowały taktycznych zdarzeń gospodarczych. W związku z tymi ustaleniami przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych określono w kwotach wymienionych w decyzji. Stanowiły one podstawy do dokonania zabezpieczenia na majątku skarżącego kwoty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł. Zdaniem Sądu organy podatkowe uzasadniły dokonane zabezpieczenia na majątku Z.K.. W niniejszej dowody zgromadzone w postępowaniu kontrolnym oraz wynikające z nich wnioski są wystarczające dla powzięcia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. Skala ujawnionych nieprawidłowości oraz działań skarżącego (tj. m.in. płatności za indywidualne faktury dokonywane przy użyciu kart kredytowych w sytuacji, gdy skarżący nie posiadał takich kart; indywidualne faktury wystawione na zakup paliwa do samochodu niebędącego już własnością skarżącego; oświadczenie skarżącego, iż jego samochody spalają 100 litrów paliwa na 100 km; dokumentowanie zdarzeń gospodarczych fakturami od podmiotów nieistniejących i podmiotów, które nie dokonywały transakcji na rzecz skarżącego) uzasadniają obawę, iż podatnik nie wykona dobrowolnie, ciążącego na nim zobowiązania podatkowego. Działania skarżącego były działaniami, które co dają podstawę sądzić, iż skarżący dobrowolnie nie będzie chciał uregulować przedmiotowych zobowiązań, skoro sam starał się znacząco obniżyć ich wysokość. Ponadto analiza sytuacji finansowej skarżącego w zakresie osiąganych dochodów/strat za lata 2010-2013 poddaje w wątpliwość możliwość wykonania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług, które wraz z odsetkami w przybliżeniu wynosi łącznie [...] zł. Podatnik mimo wykazania w zeznaniach PIT-36L za lata 2010-2013 wysokich przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej wykazywał równie wysokie koszty, zaś dochód w tych okresach znacząco się zmniejsza i zgodnie ze złożonym zaznaniem PIT-36L za 2013 r. wyniósł [...] zł, co daje średnio miesięcznie kwotę [...] zł. Nadto wskazać należy, że szacunkowa wartość posiadanych przez skarżącego ruchomości i nieruchomości, stanowi łącznie kwotę około [...] zł i jednorazowe uregulowanie przez skarżącego przedmiotowych zaległości w podatku od towarów i usług i w podatku dochodowym od osób fizycznych wiązałaby się z koniecznością sprzedaży praktycznie całego majątku. W związku z tym zasadne jest stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że sytuacja finansowa skarżącego nie gwarantuje spłaty zobowiązań. Przy tym, jak wskazano w decyzji należności skarżącego (w tym za okresy późniejsze niż kontrolowane tj. w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, maj 2013 r.) dochodzone były w trybie postępowania egzekucyjnego. Reasumując w świetle postawionych zarzutów podnieść należy, że Sąd uznał, że ustalenia poczynione przez organy podatkowe na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego są prawidłowe. Oceny tej dokonano w zgodzie z zasadami logiki. Nie doszło zatem do naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 123 oraz art. 187 § 1 O.p., co wyżej wykazano. Sąd zaaprobował ustalenia stanu faktycznego sprawy; stwierdził, że decyzja zapadła z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej, w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Mając powyższe na uwadze, zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa są nieuzasadnione, zatem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa i wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie narusza prawa. W tym stanie sprawy skarga jako nieuzasadniona - podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).