I SA/Gd 1490/15

Dnia 15 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. K. na postanowienie z dnia 21 marca 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok oraz dokonania zabezpieczenia na majątku postanawia: odrzucić zażalenie. J. K. – dalej jako "Skarżąca" reprezentowana przez radcę prawnego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 sierpnia 2015 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz dokonania zabezpieczenia na majątku. Postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie zwana "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu Skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 26 kwietnia 2016 r. Pismem z dnia 4 maja 2016 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł zażalenie na wskazane postanowienie z dnia 21 marca 2016 r. Wniesione zażalenie nie zostało podpisane przez pełnomocnika Skarżącej. Zarządzeniem z dnia 17 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braku formalnego zażalenia poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy podpisanego zażalenia lub uwierzytelnionych kopii w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W zakreślonym terminie pełnomocnik Skarżącej nadesłał 2 egzemplarze zażalenia, z czego tylko jeden egzemplarz został przez pełnomocnika podpisany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie, oprócz dodatkowych warunków, powinno przede wszystkim czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Takie wymagania przewidziane zostały w Rozdziale 1 Działu III ww. ustawy. I tak zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Jak natomiast stanowi art. 47 § 2 p.p.s.a., odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.). Zatem w przypadku zażalenia, jeżeli strona w wyznaczonym terminie nie uzupełni jego braków, to zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 powołanej ustawy wojewódzki sąd administracyjny odrzuci je na posiedzeniu niejawnym. W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik Skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 4 maja 2016 r. poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy podpisanego zażalenia lub uwierzytelnionych kopii. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik Skarżącej nadesłał 2 egzemplarze zażalenia, z czego tylko jeden z nich został podpisany. Pełnomocnik Skarżącej natomiast nie podpisał odpisu tego zażalenia, jak również nie nadesłał uwierzytelnionych kopii zażalenia, wobec czego nie może ono zostać uznane za odpis złożonego zażalenia w rozumieniu art. 47 p.p.s.a. Przepis ten wyraźnie stanowi, co należy rozumieć przez odpis pisma. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny z układem graficznym oryginału (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie pełnej zgodności jego treści z oryginałem. Osoba poświadczająca przyjmuje wtedy odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Za takim poglądem przemawia art. 47 § 2 p.p.s.a., który mówiąc o przykładowych odpisach (fotokopiach i wydrukach poczty elektronicznej) wymaga ich uwierzytelnienia. W niniejszej sprawie, Sąd wezwał pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy podpisanego zażalenia lub uwierzytelnionych kopii, celem nadania mu formy wymaganej przez art. 47 p.p.s.a., tymczasem Skarżący przedłożył jedynie jeden podpisany egzemplarz zażalenia natomiast nie przedłożył podpisanego odpisu tego zażalenia. Wobec powyższego Sąd uznał, że pełnomocnik Skarżącej nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 47 § 1 p.p.s.a, bowiem w odpowiedzi na wezwanie Sądu nie podpisał odpisu zażalenia jak i nie nadesłał odpisu podpisanego zażalenia lub też jego uwierzytelnionej kopii. Zażalenie zatem nie mogło otrzymać prawidłowego biegu, co skutkuje jego odrzuceniem na podstawie 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.