I SA/Gd 1501/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2008 r. do kwietnia 2010 r. postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący W. B. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Braki formalne wniosku skarżący uzupełnił w dniu 19 października 2015 r. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania. Zdaniem orzekającego obciążenie skarżącego kosztami sądowymi w niniejszej sprawie w jakiejkolwiek części doprowadziłoby do pozbawienia skarżącego i jego małżonki środków na zaspokojenie niezbędnych, bieżących kosztów ich utrzymania. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną, małżonkowie posiadają nieruchomość rolną o powierzchni 0,0580 ha i wartości szacunkowej 40.600 zł oraz samochód osobowy marki [...] z 2005 r. o wartości około 20.000 zł (wymienione składniki majątku podlegają zajęciu egzekucyjnemu), egzekucja prowadzona jest także z rachunku bankowego małżonków w [...], jednak z konta nie są przekazywane żadne kwoty tytułem realizacji zajęcia, zaległości skarżącego z tytułu podatku od towarów i usług przekraczają kwotę 12 mln zł, źródłem utrzymania małżonków jest przyznana każdemu z nich emerytura oraz wypłacany skarżącemu dodatek pielęgnacyjny – świadczenia z tych tytułów (po uwzględnieniu potrącenia egzekucyjnego w wysokości 772,91 zł) wynoszą 4.559,06 zł netto miesięcznie, z czego kwotę 2.510 zł małżonkowie przeznaczają na czynsz najmu mieszkania oraz opłaty z tytułu jego eksploatacji i za media, kwotę około 940 zł wydatkują na zakup środków higienicznych i czystości oraz leków (małżonkowie z powodu licznych schorzeń pozostają pod stałą opieką lekarzy specjalistów, w tym diabetologa, hematologa, ortopedy, neurologa, a skarżący został uznany za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji – porusza się przy pomocy kul i chodzika), zaś pozostałą część dochodów w wysokości 1.109,06 zł przeznaczają na dojazdy do lekarzy oraz dietę dla osób z cukrzycą, z którą wiążą się wyższe nakłady na wyżywienie. Powyższych ustaleń referendarz dokonał na podstawie danych zawartych w oświadczeniu złożonym przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonego do skargi postanowienia naczelnika urzędu skarbowego z dnia 15 grudnia 2014 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Dokonując oceny możliwości płatniczych skarżącego referendarz sądowy miał także na uwadze, że sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego była już przedmiotem ustaleń w związku ze składanymi przez niego wnioskami o przyznanie prawa pomocy w sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem, które zostały rozpoznane pozytywnie postanowieniami z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 383/15 oraz z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 886/15. Porównując sytuację finansową skarżącego ustaloną w poprzednich postępowaniach z obecną należało stwierdzić, że nie uległa zmianie, a tym bardziej poprawie. Przedmiotowy wniosek został także oceniony przez pryzmat wysokości kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w szczególności wpisu od skargi, który – jak wynika z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 października 2015 r., którym ustalono wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 11.726.915 zł – wynosi 100.000 zł. W tym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie i – na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.