I SA/Gd 1502/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Marek Kraus, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2022 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w z dnia 9 sierpnia 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz skarżącego kwotę 112 (sto dwanaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2021 r. pan W. M. wniósł o zwolnienie z podatku akcyzowego samochodu osobowego marki BMW 120D, rok prod.2018, poj. silnika 1995 cm3, przywiezionego przez osobę fizyczną powracającą z czasowego pobytu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2021 r. odmówił wydania zaświadczenia o zwolnieniu od akcyzy samochodu osobowego marki BMW 120D, rok prod.2018, poj. silnika 1995 cm3, przywiezionego przez osobę fizyczną powracającą z czasowego pobytu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 12 października 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść art. 110 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 722 ze zm.) wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy strona mogła skorzystać z uprawnienia, jakim jest zwolnienie z podatku akcyzowego samochodów osobowych powracając z czasowego pobytu z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej (Holandia) na terytorium kraju. W ocenie Dyrektora bezsporny jest fakt, że pan W. M. przebywał czasowo w Holandii w okresie od 1 sierpnia 2017r. do 31 lipca 2021r., gdzie pełnił zawodową służbę wojskową w Sojuszniczym Dowództwie Sił Połączonych w B. Podczas czasowego pobytu na terytorium państwa członkowskiego zakupił w Niemczech samochód osobowy marki BMW 120D, rok prod. 2018, poj. silnika 1995 cm3. Samochód ten użytkował na terenie Holandii w celach osobistych przez okres przekraczający 6 miesięcy przed zmianą miejsca pobytu. W związku z powyższym, w ocenie organu, uznać należy, że spełnione zostały warunki wynikające z art. 110 ust 1 pkt 1-4 ustawy o podatku akcyzowym. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza jednak, że strona spełniła warunek wynikający z art. 110 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowym. Z dokumentów postępowania, jak i pisemnych wyjaśnień podatnika wynika, że przedmiotowy samochód osobowy został zakupiony w Niemczech, czyli poza państwem członkowskim Unii Europejskiej, w którym strona czasowo przebywała. Holandia, która była miejscem czasowego pobytu strony, biorąc pod uwagę definicję zawartą w art.2 pkt 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszącego się do warunków wprowadzania produktów do obrotu, nie jest zatem pierwszym krajem, w którym samochód marki BMW 120D został udostępniony na rynku wspólnotowym po raz pierwszy. Dyrektor podkreślił, że wszystkie warunki określone w art. 110 ustawy o podatku akcyzowym, aby zastosować zwolnienie z akcyzy muszą być spełnione łącznie. W przedmiotowej sprawie podatnik nie spełnił łącznie wszystkich warunków do skorzystania ze zwolnienia od akcyzy samochodu osobowego marki BMW 120D, a w szczególności nie spełnił warunku wynikającego z art. 110 ust. 1 pkt 5 wskazanej ustawy. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania żądanego przez stronę zaświadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan W. M. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowień organów obu instancji, zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do wydania zaświadczenia o zwolnieniu z akcyzy, stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym i spowodowanie zwrotu kwoty 2.790 zł a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 110 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym, co skutkuje sprzecznością pomiędzy przepisem a wydanym rozstrzygnięciem, czego konsekwencją jest niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności uszczuplenie majątku skarżącego, co w konsekwencji stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność z prawem zaskarżanych orzeczeń. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań nad tak zakreślonym przedmiotem sporu wskazać należy, że stosownie do treści art. 306a § 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz.1540 ze zm.) organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 306a § 2 wskazanej ustawy). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (art. 306a § 3 Ordynacji podatkowej). Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym obowiązującego przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych przez organy podatkowe, które to czynności polegają na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 408/18, wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 880/15). Postępowanie o wydanie zaświadczenia sprowadza się zatem do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Przesłanki zwolnienia od akcyzy samochodu osobowego przywożonego przez osobę fizyczną przybywającą na terytorium kraju na pobyt stały lub powracającą z czasowego pobytu z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, zostały określone w art. 110 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. W rozpoznawanej sprawie sporne jest spełnienie warunku nabycia lub wprowadzenia do obrotu zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwach członkowskich UE, w którym miał miejsce zamieszkania. Z akt sprawy wynika, że samochód został nabyty w Niemczech, a następnie zalegalizowany w Holandii. Organ poczynił ustalenia sprowadzające się do dostrzeżenia, że samochód został przez skarżącego nabyty w kraju innym niż kraj miejsca pobytu przez okres co najmniej 6 miesięcy. W wyroku z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. C-392/05 Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że podatek akcyzowy pobierany przez państwa członkowskie przy przewozie na stałe samochodu do użytku prywatnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego objęty jest zakresem zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 83/183 w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z państw członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych, gdy okaże się – co sprawdzi sąd krajowy – że jest zwykle wymagalny przy przywozie na stałe przez osobę fizyczną samochodu do użytku prywatnego pochodzącego z innego państwa członkowskiego, tak jak wymaga tego art. 1 ust. 1. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, odnosząc się do nabycia w Niemczech samochodu osobowego przez oficera pełniącego służbę we Włoszech, brak wynikających z tych okoliczności przeszkód zwolnienia od podatku akcyzowego. Odnosząc powyższe stanowisko do mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 110 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowym Sąd stwierdza, że organ pominął, że skarżący dokonał rejestracji pojazdu w Holandii i w tym kraju samochód służył do użytku osobistego. Zasadne jest stanowisko skarżącego, że w procesie rejestracji pojazdu zakupionego w Niemczech właściwe organy administracyjne Holandii potwierdziły zgodność nabycia lub wprowadzenia do obrotu zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie członkowskim UE, w którym miał miejsce zamieszkania. W analizowanym przepisie istotne nie jest miejsce nabycia lub wprowadzenia do obrotu samochodu osobowego, lecz zgodność nabycia lub wprowadzenia do obrotu z przepisami dotyczącymi opodatkowania obowiązującymi w państwie członkowskim UE, w którym osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania. Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona oceny przesłanek zwolnienia wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Z tych względów uznając skargę za uzasadnioną Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak punkcie 1. wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wskazanej ustawy.