I SA/Gd 1503/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. K. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 29 marca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 22 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1503/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. K. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 22 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. Skarżący wniósł o uzasadnienie ww. wyroku i jego doręczenie wraz z uzasadnieniem. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2018 r., Skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia. Wezwanie to doręczono w dniu 30 stycznia 2018 r. Wnioskiem z dnia 6 lutego 2018 r., uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 1 marca 2018 r., Skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z uwagi na wypełnienie wniosku w nieprawidłowy sposób referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 13 marca 2018 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez czytelne i prawidłowe wypełnienie, zgodnie z pouczeniem rubryk formularza PPF: nr 7.1 przez wskazanie szacunkowej wartości każdej nieruchomości, a ponadto w przypadku nieruchomości rolnej – wskazanie jej powierzchni; nr 7.3 przez wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych samochodów, maszyn i urządzeń; nr 10 przez wskazanie wysokości dochodu osiąganego przez wnioskodawcę; nr 11 przez wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny; w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący pismem z dnia 23 marca 2018 r. uchylił się od wskazania wartości szacunkowych posiadanych nieruchomości, tłumacząc, że trudno mu je określić. Skarżący uchylił się również od podania szczegółowych danych dotyczących posiadanych pojazdów mechanicznych i maszyn oraz ich wartości, stwierdzając jedynie, że posiadane środki transportu są używane i mają wartość złomu. Nadto mimo wyraźnego zobowiązania w tym zakresie, nie podał wysokości osiąganych miesięcznych dochodów ani też rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 29 marca 2018 r., na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W ocenie referendarza sądowego Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie. Od powyższego zarządzenia Skarżący wniósł sprzeciw, wnosząc o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sankcja w postaci pozostawienia złożonego na urzędowym formularzu wniosku bez rozpoznania ma miejsce, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia tego formularza w dalszym ciągu posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu, tj. uniemożliwiają ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. W związku z tym, że złożony przez Skarżącego formularz został wypełniony w sposób nieczytelny i nieprawidłowy, a tym samym uniemożliwiający rozpoznanie wniosku, Skarżący został wezwany do uzupełnienia jego braków formalnych. W zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 13 marca 2018 r. zostało szczegółowo wskazane, w jaki sposób wniosek winien zostać uzupełniony i jakie dane, których złożony wniosek nie zawierał, powinny zostać wskazane w poszczególnych rubrykach formularza. W ocenie Sądu, prawidłowo referendarz sądowy uznał, że odpowiedź udzielona przez Skarżącego, nie czyni zadość wezwaniu i nie stanowi uzupełnienia wniosku w sposób, który pozwalałby na jego merytoryczne rozpatrzenie. Jakkolwiek w piśmie z dnia 23 marca 2018 r. Skarżący wskazał, że wartość posiadanych nieruchomości jest trudna do określenia, a posiadane środki transportu są używane i mają wartość złomu, to jednak udzielona przez Skarżącego odpowiedź nie była pełna. Nie zawierała bowiem podstawowych informacji, które winny zostać podane w rubrykach 7.1, 7.3, 10 oraz 11 urzędowego druku PPF, o uzupełnienie których wzywał Skarżącego referendarz sądowy, a które są niezbędne do przyjęcia wniosku do rozpoznania. Skarżący nie podał bowiem szacunkowej wartości posiadanych nieruchomości, nie podał szczegółowych danych dotyczących posiadanych pojazdów mechanicznych i maszyn oraz ich wartości, nie podał wysokości osiąganych miesięcznych dochodów ani też rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny. Wskazane przez Skarżącego okoliczności nie stanowią pełnego i prawidłowego uzupełnienia braków wymaganych danych, zawartych w w/w rubrykach formularza urzędowego. Wbrew stanowisku Skarżącego, nie wypełnił on zobowiązania referendarza sądowego w sposób prawidłowy i kompletny. Nieuzupełnienie w powyższym zakresie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, uzasadniało pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania, na podstawie przywołanego art. 257 p.p.s.a., o czym prawidłowo referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 29 marca 2018 r. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.