I SA/Gd 1508/14

Dnia 3 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. i A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 6 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania W.K. i A. K. – dalej jako "Skarżący" od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 maja 2014 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Ponadto zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 grudnia 2014 r. Skarżący zostali zobowiązani do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, z pouczeniem, że nieuzupełnienie braku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie doręczono Skarżącym w dniu 15 grudnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 21 i 22 akt), a więc termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął z dniem 22 grudnia 2014 r. W zakreślonym terminie Skarżący nie udzielili odpowiedzi na wezwanie Sądu, a tym samym nie usunęli braków formalnych skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, za które niewątpliwie należy uznać niezłożenie żądanego oświadczenia. W związku z powyższym Sąd na mocy art. 58 § 1 punkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.