I SA/Gd 151/08

Dnia 29 lutego 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.B. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] roku w przedmiocie zmiany upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej Nr [...] poprzez przedłużenie czasu trwania kontroli p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przedłużył czas trwania kontroli podatkowej prowadzonej u podatnika K.B. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa za 2006 rok, określony w upoważnieniu nr [...] z dnia 4 października 2007 r. Pismem z dnia 15 listopada 2007 r. K.B. działając przez pełnomocnika wezwał Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu postanowienia z dnia [...] niezgodnie z art. 217 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60) – dalej o.p. W odpowiedzi na wezwanie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał, że postanowieniem z dnia 19 grudnia 2007 r. sprostowano oczywistą omyłkę zawartą w postanowieniu z dnia [...] oraz uzupełniono je o stosowne pouczenie o środku zaskarżenia. W dniu 14 stycznia 2008 r. K.B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie z dnia [...] wnosząc o stwierdzenie jego nieważności i wydanie nowego orzeczenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszeniem art. 217 § 1 pkt 3 i 6 o.p. W odpowiedzi Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż zaskarżone postanowienie nie podlega kontroli dokonywanej przez sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zasadnicze znaczenie dla zakresu postępowania sądowoadministracyjnego ma przepis art. 184 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483), który stanowi, że "Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej". W nauce prawa administracyjnego podkreśla się, że prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i realizowane jest w zakresie określonym w ustawach (W. Chróścielewski, Z. Kmieciak: Granice prawa do sądu w sprawach administracyjnych [w:] Jednostka, państwo, administracja - nowy wymiar pod red. E. Ury, Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, Rzeszów 2004, s. 72 i 79; Konstytucje Rzeczypospolitej oraz komentarz do Konstytucji RP z 1997 r. pod red. J. Bocia, Wydawnictwo Kolonia Limitet, Wrocław 1998, s. 139). Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W § 2 pkt 2 tegoż artykułu wskazano natomiast, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższe normy wskazują na to, że sądy administracyjne powołane są do kontroli legalności działań organów administracji publicznej, określając przy tym przedmiotowy zakres spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Podkreślenia wymaga przy tym, że katalog rozstrzygnięć organów administracyjnych podlegających kontroli sądu ma charakter zamknięty. Oznacza to, że nie wszystkie z nich mogą być przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi podatnika było postanowienie zmieniające upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej poprzez przedłużenie czasu jej trwania. W związku z tym, rozważenia wymaga czy mieści się ono w katalogu postanowień o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. I tak po pierwsze stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie należy do kategorii kończących postępowanie. Stanowi ono bowiem jedynie o przedłużeniu trwającego postępowania kontrolnego. Nie jest to również postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W końcu, żaden przepis prawa nie stanowi, że należy ono do kategorii zaskarżalnej w drodze zażalenia. Ani w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65), ani w Ordynacji podatkowej nie ma bowiem przepisów wskazujących, że na postanowienie w przedmiocie przedłużenia czasu trwania kontroli skarbowej przysługuje zażalenie. W świetle poczynionych ustaleń uznać więc należy, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie mieści się w zamkniętym katalogu postanowień o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a w konsekwencji nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Na marginesie należy zauważyć, że jakkolwiek zaskarżone postanowienie nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, a w konsekwencji nie służy na nie skarga do sądu, to skarżący może podnosić zarzut naruszenia przepisów postępowania w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia w przysługującym mu środku zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji, jeżeli taka zostanie w przedmiotowej sprawie wydana. Mając powyższe na względzie, Sąd uznając sprawę za nie należącą do właściwości sądu administracyjnego, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.