I SA/Gd 1512/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej oddala skargę. Organ egzekucyjny - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego prowadził egzekucję administracyjną do majątku zobowiązanej - "A" spółki z o.o. (dalej "spółka", "strona") na podstawie m.in. tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 28 czerwca 2017 r. nr: [...] (obejmującego podatek od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. oraz [...] (obejmującego podatek od towarów i usług za okres I kwartał 2017 r.). W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny w oparciu o ww. tytuły wykonawcze, dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w "B" S.A. zawiadomieniem z dnia 29 czerwca 2017 r. Odbiór przedmiotowego zawiadomienia dłużnik "B" S.A. i jego odpis, zobowiązana spółka (wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia 28 czerwca 2017 r.) potwierdzili w dniu 4 lipca 2017 r. Dłużnik "B" S.A. w ramach zastosowanego ww. środka egzekucyjnego (a także dokonanego zawiadomieniem z dnia 9 czerwca 2017 r.) przekazał organowi egzekucyjnemu kwotę 72.500,70 zł, która została rozliczona na poszczególne zobowiązania spółki i przekazana na wskazane przez wierzycieli w tytułach wykonawczych rachunki bankowe. Pismami z dnia 11 lipca 2017 r. spółka wniosła - z zachowaniem ustawowego terminu - zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w sprawie prowadzenia przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...] i [...] oraz skargę na ww. czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, dokonaną zawiadomieniem z dnia 29 czerwca 2017 r. W treści wniesionej skargi zobowiązana spółka, zarzuciła: zaniechanie przez organ egzekucyjny podjęcia przed wszczęciem egzekucji działań informacyjnych wobec spółki zmierzających do dobrowolnego wykonania obowiązku, zastosowanie przez organ egzekucyjny środka najbardziej uciążliwego dla zobowiązanego uniemożliwiającego mu dalsze funkcjonowanie, prowadzenie postępowania egzekucyjnego wbrew zasadzie zaufania do organów administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze, zobowiązana spółka wniosła o: uchylenie skarżonej czynności, umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie oraz dopuszczenie dowodu z zeznań O.W. i A.W. na okoliczność wszystkich istotnych informacji dotyczących przedmiotowej sprawy. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] 2017 r. nr [...] oddalił skargę spółki na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, dokonaną zawiadomieniem nr [...]z dnia 29 czerwca 2017 r., a tym samym uznał ją za nieuzasadnioną. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r. spółka złożyła zażalenie wnosząc o jego uchylenie w całości ww. postanowienia oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia wraz z wytycznymi w zakresie wykładni przepisów postępowania administracyjnego. Przedmiotowemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj.: art. 6, art. 8 § 1, art. 13 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej jako "k.p.a." i art. 54 § 1, § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1201) dalej jako "u.p.e.a.", poprzez ich niezastosowanie w sprawie. Zobowiązana spółka podniosła dodatkowo, że złożyła wniosek o rozłożenie przedmiotowych należności na raty, aby nie doprowadzić do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji, aby nie dopuścić do zakończenia swojego bytu prawnego. Organ egzekucyjny do tego wniosku się nie przychylił, decydując o zajęciu całej wierzytelności od "B" S.A., czym zdaniem zobowiązanej spółki naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli oraz zasadę polubownego rozwiązywania spraw. Postanowieniem [...] 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podkreślił, że unormowana w art. 54 u.p.e.a. skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego jest środkiem zaskarżenia czynności wykonawczych i może być wnoszona zarówno na czynności organu egzekucyjnego, jak i egzekutora, natomiast nie przysługuje w sytuacjach, gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego) albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. W ramach tego środka zaskarżenia można więc wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych. Dyrektor IAS stwierdził, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, dokonaną zawiadomieniem z dnia 29 czerwca 2017 r., mogła być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności. W związku z tym zarzut braku doręczenia upomnienia przed wszczęciem egzekucji organ uznał za wykraczający poza przedmiot postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a. Niemniej jednak z akt sprawy wynika, że zobowiązana spółka otrzymała w dniu 16 czerwca 2017 r. upomnienie i nie skorzystała z dobrowolnego uregulowania przedmiotowych należności. Analizując dokonaną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego czynność egzekucyjną, Dyrektor nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) ww. ustawy, tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 § 1 u.p.e.a.). Organ przywołując treść art. 89 § 1 oraz art. 89 § 3 u.p.e.a. wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tym również prawidłowo i skutecznie doręczono zobowiązanej spółce odpis zawiadomienia wystosowanego przez Naczelnika US z dnia 29 czerwca 2017r., wraz z odpisami tytułów wykonawczych nr: [...] i [...] w dniu 4 lipca 2017 r. będącego podstawą doręczonego zawiadomienia o zajęciu. Organ egzekucyjny wystawiając ww. zawiadomienie o zajęciu oraz przesyłając je do dłużnika - "B" S.A., zajętej wierzytelności przy jednoczesnym wysłaniu jego odpisu do zobowiązanej spółki, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 89 § 2 - § 3 u.p.e.a. W przedmiotowej sprawie Dyrektor IAS nie dopatrzył się także uchybień formalnych. Zawiadomienie z dnia 29 czerwca 2017 r., o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej sporządzone zostało na druku, który odpowiada wzorowi określonemu w załączniku nr 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339). Przedmiotowe zawiadomienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdza, że dokonana przez organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia 29 czerwca 2017 r., czynność egzekucyjna była prawidłowa, zaś wydane przez ten organ postanowienie zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Odnosząc się do kwestii zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i pozostałych argumentów skarżącej organ odwoławczy zauważył, że wykraczają one poza przedmiot postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a. Przechodząc do podniesionej okoliczności polubownego rozwiązywania spraw, organ wyjaśnił, że z przedłożonych akt sprawy wynika, że zobowiązana spółka z wnioskiem o rozłożenie na raty zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. i I kwartał 2017 r. - nie wystąpiła. Bowiem pismem z dnia 11 lipca 2017 r. zobowiązana spółka złożyła wniosek o rozłożenie zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych wskazanego w upomnieniu nr [...] z dnia 29 czerwca 2017 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca spółka wniosła o uchylenie ww. postanowienie Dyrektora IAS i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, względnie o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o wyłączenie spod egzekucji środków pieniężnych w kwocie 70.000,- zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa, tj.: art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 13 i art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez zaniechanie zastosowania przedmiotowych przepisów w sprawie przez organ I instancji, pomimo bezwzględnego obowiązku ich stosowania. Strona w pierwszej części skargi odniosła się do złożonego w dniu 3 lipca 2017 r. wniosku o zwolnienie spod zajęcia kwoty 70.000,- zł, a następnie wskazała na zasady postępowania administracyjnego oraz zasadę zastosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, które - w ocenie skarżącego - zostały naruszone. Spółka twierdzi, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor IAS stoi na stanowisku, iż podatnik nie złożył wniosku o rozłożenie na raty, co nie jest prawdą. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia prawa majątkowego u dłużnika skarżącej spółki "B" S.A., stanowiącego inną wierzytelność pieniężną. Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (§ 1). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Skarga służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; LEX nr 1783606; z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13, LEX nr 1774564; z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13, LEX nr 1592003; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, LEX nr 1941089). W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy również podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak NSA w ww. wyroku z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13). Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną, w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, dokonanej zawiadomieniem z dnia 29 czerwca 2017 r., mogła być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności. Zatem przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu (dotyczącym skargi na czynność egzekucyjną) nie mogły być podnoszone w skardze zarzuty odnoszące się do niedoręczenia upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Doręczenia upomnienia nie jest czynnością egzekucyjną, zatem okoliczność ta nie podlegała badaniu w ramach niniejszej sprawy. Kwestie dotyczące prawidłowości wydania tytułu wykonawczego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie mogły podlegać analizie w postanowieniu dotyczącym skargi na czynność egzekucyjną. Stanowią one bowiem podstawę wniesienia zarzutów. Kwestie te nie mogły być zatem przedmiotem dokonywania ustaleń i oceny w prowadzonym przez organ postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na konkretną czynność egzekucyjną. Z tego samego powodu nie podlegały rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu zarzuty dotyczące zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Sąd zauważa, że zarzut ten został zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie art. 33 u.p.e.a. i został rozpatrzony przez Naczelnika US postanowieniem z dnia [...] 2017 r. oraz (w wyniku wniesienia zażalenia) przez Dyrektora IAS postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Organy uznały zarzut ten za nieuzasadniony, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1530/17, oddalił skargę spółki na ww. postanowienie organu II instancji. Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia art. 7 § 2 u.p.e.a. jest chybiony. Analizując dokonaną czynność egzekucyjną, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 § 1 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 89 § 1 ww. ustawy, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Stosownie natomiast do art. 89 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego; b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania; c) i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym prawidłowo i skutecznie doręczono zobowiązanej spółce w dniu 4 lipca 2017 r. odpis zawiadomienia wystosowanego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 29 czerwca 2017 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych nr: [...] i [...], stanowiących podstawę sporządzenia przedmiotowego zawiadomienia o zajęciu. Organ egzekucyjny wystawiając ww. zawiadomienie o zajęciu oraz przesyłając je do dłużnika zajętej wierzytelności - "B" S.A., przy jednoczesnym wysłaniu jego odpisu do zobowiązanej spółki, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 89 § 2 - § 3 u.p.e.a. W myśl art. 67 § 1 u.p.e.a., z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a), stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Określając wzór, minister uwzględni uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tym zawiadomieniu lub protokołach. Z kolei w art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wymienił konieczne elementy, które powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to powinno zatem zawierać: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. W ocenie Sądu, wystosowane zawiadomienie z dnia 29 czerwca 2017 r., o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej spełnia wszystkie warunki formalne. Sporządzone zostało na druku, który odpowiada wzorowi określonemu w załączniku nr 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339). Przedmiotowe zawiadomienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zawiera ono w szczególności kwotę należności, okres, za który należność została określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia. Zawiadomienie zostało podpisane przez pracownika upoważnionego przez organ egzekucyjny oraz zawiera wszelkie wymagane pouczenia. Nadto należy wyjaśnić, że podniesiona w skardze kwestia zwolnienia spod egzekucji środków pieniężnych w kwocie 70.000,- zł wykracza poza zakres niniejszego postępowania. Zauważyć należy, że WSA w Gdańsku, skontrolował postanowienia organów odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wyłączenie spod egzekucji środków pieniężnych w wysokości 70.000,- zł, oddalając skargę spółki wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1431/17. Spółka w skardze podniosła, że pismem z dnia 11 lipca 2017 r. złożyła wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowych, zatem sprawa mogła zostać rozwiązana polubownie, jednak organ w tym zakresie zaniechał jakichkolwiek czynności, czym naruszył również zasady ogólne k.p.a. W aktach administracyjnych znajduje się wniosek spółki z dnia 11 lipca 2017 r. Z treści tego pisma wynika, że spółka domaga się rozłożenia na raty zaległości z tytułu PIT w kwocie 40.154,60 zł. Zauważyć należy, że tytuły wykonawcze o numerach: [...] i [...] dotyczą zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Tymczasem w ww. piśmie spółka nie wskazała, że wnosi również o rozłożenie na raty zaległości z tytułu podatku VAT. Zauważyć należy, że decyzją z dnia [...] 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego rozłożył na raty zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast z uwagi na brak wniosku w przedmiocie rozłożenia zaległości w podatku VAT , kwestia ta nie była rozpoznawana. Tym samym zarzut naruszania art. 13 k.p.a. należało uznać za niezasadny. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, zostało prawidłowo uzasadnione i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne jak i prawne. Organ działając na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Ponadto w sprawie organ nie naruszył zasady pogłębiana zaufania obywateli (8 § 1 k.p.a.), zasady przekonywania (11 k.p.a.), czy zasady prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.). Nie sposób zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia oceny. W swoim postanowieniu Dyrektor opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, a prawne uzasadnienie postanowienia spełnia wymogi stawiane przez art. 124 k.p.a. Należy podkreślić, że postanowienie to dotyczy skargi na czynność egzekucyjną, a więc jego uzasadnienie ogranicza się jedynie do kwestii istotnych z punktu widzenia art. 54 u.p.e.a. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę.