I SA/Gd 1519/19

Dnia 2 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 2 lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 2 lipca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej w skrócie zwany Naczelnikiem) odmówił J.G. umorzenia postępowania egzekucyjnego. W treści uzasadnienia zawarto pouczenie, że postanowienie jest zaskarżalne zażaleniem do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Od powyższego postanowienia J.G. w piśmie z dnia 15 lipca 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z powyższych uregulowań wynika generalna zasada subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji. W przypadku skargi na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie przez stronę zażalenia. Stanowi o tym przepis art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 tekst. jedn.), zgodnie z którym na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Skoro przedmiotem skargi jest postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające zobowiązanemu umorzenia postępowania egzekucyjnego, to wniesienie skargi do sądu administracyjnego powinno zostać poprzedzone złożeniem stosownego zażalenia do organu wyższej instancji. Skarga do sądu administracyjnego może zostać wniesiona dopiero po wyczerpaniu wewnątrzadministracyjnego trybu zaskarżania rozstrzygnięć organów administracyjnych i będzie ona przysługiwać od decyzji organu odwoławczego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.) Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia. W ocenie Sądu, taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego bez uprzedniego wniesienia środka zaskarżenia, jakim było zażalenie. W związku z tym należy uznać, że nie został wyczerpany wewnątrzadministracyjny tryb kontroli rozstrzygnięcia, co uniemożliwia rozpoznanie wniesionej skargi i czyni ją niedopuszczalną. Dodać przy tym należy, że stosowne pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia zostało zawarte w treści uzasadnienia postanowienia Naczelnika poprzez wskazanie zarówno terminu wniesienia zażalenia jak i organu uprawnionego do jego rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.