I SA/Gd 1521/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Gd 1521/15 UZASADNIENIE Pełnomocnik skarżącej spółki wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z 14 sierpnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 18 czerwca 2015 r., którą wymierzono spółce karę pieniężną w kwocie 24.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą przez spółkę płynności finansowej, a następnie może skutkować jej upadłością, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania sporu i zwrotu wyegzekwowanych uprzednio środków. Wyjaśnił, że spółka obecnie ponosi znaczne straty – nie osiąga planowanych zysków oraz ponosi straty finansowe. Natomiast uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Pełnomocnik wskazał także, że na dzień 13 kwietnia 2015 r. spółka zapłaciła już kwotę 5.079.683,76 zł tytułem wymierzonych jej kar pieniężnych; wciąż toczy się wobec niej szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry. Zdaniem pełnomocnika przedstawiona argumentacja przemawia za przyznaniem spółce tymczasowej ochrony, polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie pełnomocnika skarżącej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają także liczne postanowienia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu, Gorzowie Wielkopolskim, Białymstoku i Lublinie, którymi wstrzymano wykonanie decyzji w analogicznych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez zainteresowaną stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (FZ 163/04, niepubl.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt analizowanej sprawy Sąd stwierdza, że pełnomocnik skarżącej nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w należyty sposób. W ocenie Sądu nie wykazał on istnienia żadnej z przesłanek zawartych w powołanym powyżej przepisie. Pełnomocnik skarżącej wskazał jedynie kwotę dotychczas uiszczoną przez spółkę tytułem nałożonych na nią kar pieniężnych, która jest znaczna oraz wyjaśnił, że spółka obecnie ponosi straty, gdyż nie osiąga planowanego zysku. W ocenie Sądu spółka nie uprawdopodobniła jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej – znacznej szkody lub spowodowania konkretnych – trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji (tj. zapłata kwoty 24.000 zł) wiąże się ze stratami dla skarżącej; nieznana jest bowiem wysokość uzyskiwanych przez spółkę przychodów, czy ponoszonych przez nią uzasadnionych kosztów związanych z prowadzoną działalnością. Natomiast okoliczności powoływane przez pełnomocnika spółki Sąd uznał za zbyt ogólnikowe, by móc ocenić, czy w niniejszej sprawie zaistnieją okoliczności , o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro zatem wniosek nie został należycie uzasadniony, a z dokumentów zebranych w aktach sprawy nie wynika zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.