I SA/Gd 1527/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S.-M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 listopada 2015 r. skarżąca W. S.-M. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.500 zł. Wnioskiem z dnia 1 grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego), złożonym na formularzu PPF w dniu 29 grudnia 2015 r., skarżąca zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią kosztów niniejszego postępowania spowoduje skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej, które referendarz sądowy uznał za wystarczające do dokonania oceny sytuacji finansowej skarżącej. Skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 34,7 m2, nie posiada innego majątku, w tym oszczędności, jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, utrzymuje się z renty oraz wynagrodzenia za pracę, jej miesięczny dochód (po uwzględnieniu potrąceń dokonywanych w ramach egzekucji w wysokości 413,53 zł) wynosi 2.658 zł netto, z kwoty tej skarżąca 500 zł przeznacza na opłaty za mieszkanie, zaś 1.853 zł na spłatę zaciągniętych kredytów/pożyczek bankowych. Skarżąca wskazała, że po dokonaniu zajęcia przyznanej jej renty żyje w ubóstwie. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.