I SA/Gd 153/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 1 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi Postanowieniem z dnia 13 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniesioną po terminie skargę M.R. W zawartym w piśmie z dnia 26 czerwca 2008 r. wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazał na brak winy skarżącej w spóźnieniu w złożeniu skargi. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że niezależnie od trudnej sytuacji życiowej, w której znajduje się skarżąca, charakter całej sprawy ma dla niej szczególnie stresujący i obciążający psychicznie charakter, natomiast przekroczenie terminu wyniosło tylko jeden dzień, ponieważ samodzielnie wnosząca skargę M.R. działała w przekonaniu, iż termin do dokonania tej czynności odpowiada numerowi dnia w miesiącu następnym, po którym otrzymała decyzją Dyrektora Izby Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art., 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.) uchybiony termin można przywrócić jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: 1. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2. ww. wniosek zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3. równocześnie ze złożeniem wniosku, strona dokona czynności, dla której określony był termin; 4. we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; 5. powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sadowego; W przedmiotowej sprawie, jako okoliczność, która spowodowała uchybienie terminu do wniesienia skargi wskazano na fakt nieznajomości procedury i obliczania terminów przez skarżącą. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia, gdyż zgodnie z powszechnie przyjętą przez orzecznictwo sądowe zasadą, nikt nie może się skutecznie powoływać się na nieznajomość prawa. Tym samym nieznajomość prawa procesowego nie możne być uznawana jako usprawiedliwiona przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności, gdyż już ze swej istoty jest ona zawiniona przez stronę (tak m.in. orzeczenie SN z 25 lutego 1998 r. II UKN 519/97). Niezależnie od tego, podkreślenia wymaga, iż strona skarżąca została prawidłowo pouczona o terminie i trybie wniesienia skargi, czego nie kwestionuje, natomiast przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują dla skuteczności złożenia skargi wymogu sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika. Jak wskazano wyżej przywrócenie terminu następuje wtedy, gdy strona uprawdopobni, że nie dokonała ona czynności bez własnej winy. Natomiast zgodnie z orzecznictwem NSA, o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności. Powołując się na swoją trudną sytuację życiową skarżąca nie wyjaśniła w jaki sposób uniemożliwiła jej ona terminowe złożenie skargi. Pozostawianie w trudnej sytuacji życiowej nie stanowi natomiast samo przez się okoliczności uniemożliwiającej wniesienie skargi. W ocenie Sądu z okoliczności przytoczonych przez samą stronę skarżącą wynika, iż brak było jakichkolwiek przeszkód uniemożliwiających skorzystanie z przysługującego jej uprawnienia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.