I SA/Gd 154/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Pełnomocnik A. C. wnioskiem z dnia 11 marca 2011 r. zwrócił się o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów dołączonych do wniosku (zaświadczenia z dnia 8 marca 2011 r. o zarobkach osiągniętych w okresie od września 2010 r. do lutego 2011 r., podatkowej księgi przychodów i rozchodów, wyciągu z dwóch rachunków – kredytu odnawialnego oraz karty kredytowej, pisma z dnia 21 lutego 2011 r. o wysokości zadłużenia wobec banku), ustalono, że zamieszkuje on wspólnie z rodzicami, na których utrzymaniu pozostaje, aktualnie uzyskuje dochody wyłącznie ze stosunku pracy w wysokości średnio 1.000,21 zł netto miesięcznie, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie osiąga bowiem dochodów (w roku 2010 poniósł stratę w wysokości 4.572,14 zł, przychód z tego tytułu wyniósł 500 zł, a koszty jego uzyskania – 5.072,14 zł, obecnie ponosi jedynie wydatki, które wyniosły 813,93 zł), nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości i przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, pojazdów mechanicznych, posiada zadłużenie z tytułu kredytu odnawialnego, które na dzień 31 stycznia 2011 r. wynosiło 50.087,33 zł. Nadto, z dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę przy sprawach o sygn. akt I SA/Gd 724-725/10 wynika, że z posiadane przez niego rachunki bankowe (osobisty i prowadzony dla potrzeb wykonywanej działalności gospodarczej) podlegają zajęciu, zaległości podatkowe wnioskodawcy na dzień 23 czerwca 2010 r. wynosiły 418.892,57 zł (wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi). Skarżący posiada także zadłużenie wobec ZUS, które na dzień 15 września 2010 r. wynosiło 321,18 zł oraz wobec banku w kwocie 3.376,93 zł. Natomiast źródłem utrzymania rodziców wnioskodawcy są świadczenia z ubezpieczenia społecznego, które podlegają zajęciu do kwoty 330.738,44 zł. Egzekucja prowadzona jest również z posiadanego przez matkę skarżącego rachunku bankowego. Przedstawiony we wniosku stan dochodów i majątku skarżącego na dzień wydania niniejszego postanowienia nie uległ poprawie. Mając na uwadze powyższe, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że nie ma on realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 2.000 zł. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów, brak majątku i środków pieniężnych, kwota ciążących na skarżącym zobowiązań oraz konieczność korzystania z pomocy rodziców. Uwzględniono także trudną sytuację finansową rodziców skarżącego, z którymi faktycznie prowadzi wspólne gospodarstwo domowe oraz wysokość ich zobowiązań podatkowych. Z tych wszystkich względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.