I SA/Gd 1545/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za lipiec, wrzesień, listopad 2014r., luty, marzec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2015 r., styczeń i luty 2016r. postanawia: odmówić skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. A Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 września 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za lipiec, wrzesień, listopad 2014r., luty, marzec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2015 r., styczeń i luty 2016r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 listopada 2017 r., doręczonym stronie w dniu 22 listopada 2017 r. (k. 15) wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. przez podpisanie skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca nadesłała w dniu 28 listopada 2017 r. kserokopię skargi. Pismem z dnia 30 listopada 2017 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, załączając podpisaną skargę. Wskazała, że nie będąc profesjonalistą nie wiedziała, że na kserokopii skargi należy złożyć oryginalny podpis. Nieświadomie uchybiła terminu o jeden dzień, co nie przedłuża postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej "p.p.s.a.", jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi termin przywrócić (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 i art. 87 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. W sprawie zachowane zostały warunki formalne umożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, tj. został zachowany termin do jego złożenia oraz strona jednocześnie przedłożyła podpisaną skargę. W ocenie Sądu, skarżąca spółka nie wykazała jednak okoliczności uprawdopodabniających brak jej winy w uchybieniu terminu. Skarżąca uchybienie terminu tłumaczy tym, że nie będąc profesjonalistą nie wiedziała, że na kserokopii skargi należy złożyć oryginalny podpis. Inaczej mówiąc, skarżąca uważała, że przedkładając kserokopię podpisanej skargi (czyli zawierającej podpis także w formie jedynie kserokopii), wypełnia wezwanie do "podpisania skargi". Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kserokopia podpisu nie jest podpisem. Stwierdzenie to nie wymaga wiedzy specjalistycznej. Nie ulega wątpliwości, że wezwanie do podpisania skargi oznacza konieczność złożenia własnoręcznego podpisu. Obowiązek własnoręcznego podpisania skargi stanowi wymóg elementarny, a jego realizacja nie wymaga wiedzy prawniczej ani biegłości w procedurze sądowej. Tymczasem skarżąca w odpowiedzi na wezwanie przedłożyła dokładnie taki sam egzemplarz kserokopii skargi, jak ten, który został przekazany do Sądu za pośrednictwem organu i którego dotyczyło wezwanie do usunięcia jego braków formalnych polegających m.in. na braku podpisu. Tym samym skarżąca czy to z powodu nieuwagi czy też niedołożenia należytej staranności nie wykonała prawidłowo prostego obowiązku na nią nałożonego. Skarżąca nie wykazała zatem braku winy w uchybieniu terminu, gdyż podane we wniosku okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione. Podkreślić należy, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się również, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, iż strona skarżąca bez swej winy uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.