I SA/Gd 1545/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za lipiec, wrzesień, listopad 2014 r., luty, marzec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2015 r., styczeń i luty 2016 r. postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPPr w dniu 28 listopada 2017 r., skarżąca "A" zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań można przyznać osobie prawnej prawo pomocy w zakresie całkowitym tylko w sytuacji, gdy wykaże ona, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia spółki o jej majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (dodatkowych oświadczeń z dnia 22 stycznia 2018 r., odpisów bilansu za 2016 r., rachunku zysków i strat za 2016 r. i 2017 r., PIT-8 za 2017 r., potwierdzenia sald rachunków bankowych z dnia 31 grudnia 2015 r., zawiadomień o zajęciu wierzytelności z dnia 16 sierpnia 2016 r. oraz rachunku bankowego z dnia 30 października 2015 r., wezwania do zapłaty z dnia 23 sierpnia 2016 r., postanowienia o umorzeniu egzekucji z dnia 20 stycznia 2017 r. oraz wykazu majątku z dnia 9 grudnia 2016 r.) wynika, że spółka aktualnie nie uzyskuje żadnych przychodów, nie osiągnęła ich również w latach 2016-2017, nie zatrudnia żadnych pracowników, nie posiada zasobów finansowych ani żadnego innego majątku, posiada zaś zaległości podatkowe w kwocie 134.543 zł (z odsetkami), których umorzenia odmówiono zaskarżoną decyzją, oraz inne zadłużenie, które było dochodzone w drodze prowadzonych w poprzednich latach bezskutecznych egzekucji komorniczych. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w szczególności faktyczne zaprzestanie prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej, a w konsekwencji nieuzyskiwanie jakichkolwiek przychodów, oraz brak majątku, uznano, iż skarżąca spółka wykazała, że nie ma środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.