I SA/Gd 155/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz Sądowy WSA Aleksandra Rynduch po rozpoznaniu w dniu 17 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: przyznać wnioskodawcy wynagrodzenie w kwocie 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Prawomocnym postanowieniem z dnia 2 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyznał T. P. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w G. wyznaczyła na pełnomocnika T. P. z urzędu adwokata M. S., któremu skarżąca w dniu 24 października 2006 r. udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie. Adwokat sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2006 r. oddalającego skargę T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Razem z ww. opinią pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części. Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 kwietnia 2004 r. przyjęto, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości 360,90 zł, zatem stawka minimalna obliczona od tej należności zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 1 powołanego rozporządzenia wynosi 60 zł, jednakże, ze względu na zastrzeżenie minimalnej wysokości tej stawki w kwocie 120 zł (w cytowanym § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) in fine wspomnianego rozporządzenia), należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność przysługuje w wysokości 120 zł. Po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje to kwotę 146,40 zł. Z tych względów Sąd, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł jak w sentencji postanowienia.