I SA/Gd 155/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2010 roku postanawia: zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 7.217 zł (siedem tysięcy dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem wydanym w dniu 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1170/13, po rozpoznaniu skargi strony skarżącej na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 czerwca 2013 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2010 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku: 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty z tytułu faktury wystawionej w kwietniu 2010 r. w wysokości 1.584.000 (jeden milion pięćset osiemdziesiąt cztery tysiące) złotych; 2. w pozostałym zakresie skargę oddalił; 3. określił, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie może być wykonana; 4. zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 19.765 (dziewiętnaście tysięcy siedemset sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej od ww. orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1048/14: 1. uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej pkt 4 i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2. w pozostałym zakresie skargę kasacyjną oddalił, 3. zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 3.600 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że w rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 14.10.2013 r., I SA/Gd 1170/13, WSA w Gdańsku przyznał Spółce prawo pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi. Natomiast minimalne wynagrodzenie radcy prawnego, zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia w sprawie opłat, mogło wynieść 7. 200 zł. Taka kwota pozostaje w znacznej dysproporcji z kwotą zasądzoną przez Sąd pierwszej instancji (19.765 zł), który nie wskazał w jaki sposób ustalił koszty postępowania podając jedynie, że rozstrzygnięcie o kosztach zostało zawarte zgodnie z zgodnie z art. 200, art. 205 § 2, art. 206 i art. 209 P.p.s.a. W szczególności Sąd nie wskazał, że zasądził wynagrodzenie większe niż minimalne. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Sad ustalając kwotę tytułem zwrotu kosztów postępowania zobowiązany będzie wskazać w jaki dokładny sposób ustalił składniki tych kosztów podając sposób ich wyliczenia. Sprawie rozpatrywanej ponownie przez tut. Sąd nadano nową sygnaturę – I SA/Gd 155/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwaną dalej "P.p.s.a.", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Jak stanowi art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z art. 211 P.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Natomiast zgodnie z art. 212 § 1 P.p.s.a. opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Wysokość wynagrodzenia przysługującego radcy prawnemu określona została w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.). Zgodnie z § 6 pkt 7 powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł – 7.200 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna – kwota podatku od towarów i usług w wysokości 2.904.000 zł, przy czym ww. wyrokiem tut. Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty z tytułu faktury wystawionej w kwietniu 2010 r. w wysokości 1.584.000 zł. Uwzględnienie przez Sąd skargi, w powyższym zakresie, stanowi zatem podstawę do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego sprawowanego przez radcę prawnego w kwocie 7.200 zł. Do kosztów postępowania zaliczona została również opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Zwrotu kwoty wpisu od skargi nie zasądzono, gdyż strona skarżąca postanowieniem referendarza sądowego tut. Sądu z dnia 14 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1170/13, została zwolniona z obowiązku jej uiszczenia i nie dokonała jej wpłaty. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 6 pkt 7 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., Sąd orzekł jak w sentencji.