I SA/Gd 1555/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 28 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 sierpnia 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 24 maja 2017 r. odmawiającą J.S. (dalej: strona, skarżący) uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki (dalej: decyzja ostateczna z dnia 12 sierpnia 2016 r.). Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 13 kwietnia 2016r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej z A S.A. Sp. z o.o. odpowiedzialności pana J.S., członka zarządu A S.A. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu zobowiązań w podatku od towarów i usług za wrzesień 2011r. w kwocie 50.350 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 23.317 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 858,13 zł oraz listopad 2011r. w kwocie 161.896 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 70.401 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 3.412,93 zł. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 12 sierpnia 2016r., po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. J.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, która postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017r., sygn. akt I SA/Gd 1399/16 została odrzucona. Powyższa decyzja stała się zatem ostateczna. W dniu 23 lutego 2017r. pan J.S. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 sierpnia 2016r., na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 Kodeks postępowania administracyjnego (tj. "gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję"). Uzasadniając ww. wniosek skarżący wskazał na okoliczności istniejące w dniu wydania ww. decyzji w postaci kontroli podatkowych przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za I kwartał 2010r. i Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie transakcji w podatku od towarów i usług za okres 01.10.2009-30.11.2009r. oraz protokołów z ww. kontroli. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (działając jako organ pierwszej instancji) decyzją z dnia 24 maja 2017r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 sierpnia 2016r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, po rozpatrzeniu którego decyzją z dnia 28 sierpnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po przeanalizowaniu zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz mając na uwadze zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny, utrzymał decyzję wydaną w pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i wskazał, że w sprawie brak było podstaw do wznowienia postępowania. Wskazana przez skarżącego okoliczność kontroli podatkowych w zakresie rozliczeń w podatku od towarów i usług dotyczy okresu od 01.10.2009 do 30.11.2009r. oraz I kwartału 2010r., tymczasem sprawa z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia 12 sierpnia 2016r. dotyczy zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień i listopad 2011r. Wskazane okoliczności dotyczą zatem innych okresów podatkowych spółki niż objęte ww. postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji w trybie art. 116 Ordynacji podatkowej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję J.S. wniósł o jej cofnięcie/anulowanie/unieważnienie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że prowadzący kontrolę podjęli nieprawidłową decyzję w oparciu o nadinterpretację prawa i stanu faktycznego oraz nadużycie prawa. Według skarżącego, świadczą o tym następujące okoliczności, cyt.: "- w celu wykazania odpowiedzialności mojej za "zaniżony" podatek VAT za wymienione w decyzjach okresy (jak w decyzjach) złamano prawo wykraczając poza ramy czasowe kontrolowanego okresu, tj. rok 2011 ustalając okres odpowiedzialności od 2008 roku - okres niewypłacalności spółki, pominięcie wystąpienia do Naczelnika Urzędu Skarbowego o pomoc w odzyskaniu zaległych należności od jednostki budżetowej Urząd Morski znacznej, bo kilkuset tysięcznej, mającej zdecydowany wpływ na możliwości finansowe spółki, jako okoliczności czynnego działania na rzecz spółki, - negatywna interpretacja faktu zwrotu nadpłaconego podatku VAT przez zapisanie tego faktu jako "wyłudzenie" pominięcie faktu nie dochowania należytej staranności przez urząd wypłacający nadpłacony Podatek, - pominięcie wyników kontroli za lata wcześniejsze w zakresie podatku VAT i podatku dochodowego w szczególności materiałów pokontrolnych za rok 2009 dotyczących faktury VAT (grudzień 2009) za wykonanie robót z umowy [...] z dn. 12.11.2009 na rzecz Skarbu Państwa - Urząd Morski w zakresie " .... umocnienia podstawy wydmy z elementów faszynowych." oraz wyrwanie pali, opodatkowanej podatkiem VAT w wysokości "0" jako elementu urzędowego wskazania na prawidłowe zastosowanie opodatkowania stawką zerową robót z tej umowy, - pominięcie encyklopedycznego określenia brzegu morskiego jako środowiska morskiego. Uznając brzeg morski zgodnie z encyklopedią za środowisko morskie a wszelkie roboty wykonane na nim i na rzecz jego zachowania, bez wątpienia należy uznać użycie zerowej stawki VAT za prawidłowe. Przyjęcie takiej właśnie wykładni dowodzą wyniki przeprowadzonej w latach poprzedzających okres kontrolowany tj. lata 2008 i 2009 nie wnoszących zastrzeżeń do rozliczenia podatków przez A SA Sp. z o.o. Pozytywny wynik kontroli za lata 2008 i 2009, pomijany przez kontrolujących, wskazuje na celowe działanie kontrolujących przeciw uczestnikowi postępowania.". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Uregulowana w art. 240 - art. 246 Ordynacji podatkowej instytucja wznowienia postępowania, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Zaznaczyć też trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji (zob. B. Gruszczyński w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R.Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2007, s. 733). Przesłanka nowych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, zatem wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Aby doszło do weryfikacji decyzji ostatecznej w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą w sprawie wystąpić łącznie wszystkie powołane przesłanki. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji (wyrok NSA z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt. FSK 833/10). W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności lub dowody posiadające łącznie ww. cechy. Wszystkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy były już przedmiotem postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu pierwszej instancji z dnia 12 sierpnia 2016 r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej skarżącego. Organy w niniejszej sprawie zasadnie uznały, że okoliczności przywołane przez skarżącego (kontrole podatkowe wobec spółki A) i dowody (protokoły z tych kontroli), nie mają istotnego znaczenia dla sprawy, nie tylko ze względu na to, że dotyczą innych okresów rozliczeniowych, ale przede wszystkim dlatego, że kwestia poprawności rozliczeń spółki A z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień i listopad 2011r. (tj. zastosowania zerowej stawki podatku VAT do opodatkowania czynności wykonywanych przez tę spółkę) pozostaje poza zakresem postępowania dotyczącego odpowiedzialności członka zarządu, a tym bardziej nie może być przedmiotem postępowania dotyczącego wzruszenia w trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji wydanej w sprawie ww. odpowiedzialności. W kwestii pozostałych zarzutów skargi, dotyczących stwierdzenia stanu niewypłacalności spółki A, pominięcia wystąpienia do Naczelnika Urzędu Skarbowego o pomoc w odzyskaniu należności od Urzędu Morskiego, niedochowania należytej staranności przez urząd wypłacający nadpłacony podatek – należy zauważyć, że argumentację tę skarżący przedstawił dopiero w skardze, nie przedkładając zresztą na jej potwierdzenie żadnych dowodów. Organ nie mógł się zatem do nich w żadnej z decyzji ustosunkować, a Sąd nie pełni roli trzeciej instancji. Oznacza to, że rolą Sądu nie jest zbadanie istnienia przesłanek z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, ale skontrolowanie, czy organ badając istnienie tej przesłanki nie naruszył prawa. Skarżący nie może żądać od organu podatkowego w ramach wznowionego postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej analizy wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych pod kątem zaistnienia tej przesłanki. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do ponownego rozpatrzenia sprawy, bowiem narusza to regulacje art. 128 Ordynacji podatkowej. Istota trybu szczególnego, jakim jest wznowienie postępowania, sprowadza się do zbadania jednostkowej okoliczności lub określonego dowodu, a nie do weryfikacji poczynionych w postępowaniu pierwotnym ustaleń w niemal nieograniczonym zakresie i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową. Taka polemika była dozwolona jedynie w postępowaniu zwykłym (instancyjnym), a nie wznowieniowym. Co istotne, organ podatkowy prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w jej wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw, niewskazanych przez stronę, natomiast dysponentem postępowania o wznowienie jest tylko w tych postępowaniach, które wszczął z urzędu. W tych okolicznościach uznać należy, że argumentacja zawarta w skardze nie mogła zostać przez Sąd uwzględniona. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.