I SA/Gd 156/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. U. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. P. U. wnioskiem z dnia 4 grudnia 2009 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a., zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 10 grudnia 2008 r. dokumentów, ustalono, że wnioskodawca aktualnie nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów, z dniem 5 grudnia 2008 r. uznany został za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku (dowód: kopia decyzji starosty powiatu z dnia 8 grudnia 2008 r.), na utrzymaniu wnioskodawcy pozostaje małoletnia córka, na rzecz której uiszcza alimenty w kwocie 550 zł miesięcznie, nie posiada majątku, w tym nieruchomości (oświadczył, że zamieszkuje w mieszkaniu matki), oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 23 grudnia 2008 r. o nieposiadaniu rachunków bankowych), dzięki pomocy finansowej udzielanej mu przez matkę pokrywa wydatki związane z bieżącym utrzymaniem oraz terminowo wykonuje obowiązek alimentacyjny. Biorąc pod uwagę powołane okoliczności, uznano, że skarżący wykazał, że nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym. Za taką oceną przemawia okoliczność pozostawania przez wnioskodawcę bez pracy, brak zasobów pieniężnych, brak majątku oraz konieczność korzystania z pomocy finansowej innych osób. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.