I SA/Gd 156/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia 27 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lutego 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 września 2008 r. określającą Panu J. S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 7.067,00 zł. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 11 marca 2009 r. Podatnik wniósł w dniu 7 kwietnia 2009 r. skargę na powyższą decyzję. Skarga ta została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 sierpnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 278/09. Pismem z dnia 15 stycznia 2010 r. (data stempla pocztowego) strona ponownie wniosła skargę na powyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gd 156/10. Ponadto w piśmie z dnia 22 marca 2010 r. strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 11 marca 2009 r. W związku z tym ostatnim dniem terminu do skutecznego wniesienia skargi był 10 kwietnia 2009 r. Wniesienie jej w dniu 15 stycznia 2010 r. należało zatem uznać za spóźnione, co skutkowało odrzuceniem skargi. Odnośnie wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazać należy, iż zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, w tym z powodu upływu terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym, w oparciu o przedstawione okoliczności oraz przytoczoną wyżej regulację, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a odrzucił skargę, a na podstawie art. 247 p.p.s.a. odmówił przyznania prawa pomocy.