I SA/Gd 1569/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprzeciwu M. K. od zarządzenia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 19 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Wnioskiem z dnia 7 lutego 2018 r. M. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Z uwagi na to, że wniesiony wniosek nie został złożony na stosownym formularzu przesłano Skarżącemu urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przedmiotową przesyłkę doręczono Wnioskodawcy w dniu 23 lutego 2018 r. (karta 93 akt sądowych). Wnioskodawca nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 2 marca 2018 r. Zarządzeniem z dnia 15 marca 2018 r., stosownie do przepisu art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od wydanego zarządzenia, w ustawowym terminie, Skarżący wniósł sprzeciw, w którym zakwestionował skuteczność doręczenia Stronie przesyłki zawierającej urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia i odesłania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw Wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2) , sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., warunkiem koniecznym rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie go na urzędowym formularzu. Wzór formularza określony został w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). W związku z tym, że złożony do akt sprawy wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na stosownym formularzu, zarządzeniem z dnia 15 lutego 2018 r., Wnioskodawca został wezwany do wypełnienia i odesłania formularza PPF. Odpis tego zarządzenia został skutecznie doręczony, czego dowodem jest znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru przesyłki (karta 93 akt sądowych). Wnosząc sprzeciw Skarżący nie wyjaśnił, z jakiego powodu, wezwanie do wypełnienia i odesłania formularza było nieprawidłowe. Okoliczności doręczenia przesyłki zawierającej przedmiotowy formularz nie budzą wątpliwości. W aktach postępowania znajduje się potwierdzenie obioru wezwania, z podpisem Skarżącego potwierdzającym odbiór przesyłki. Przeciwne twierdzenia Skarżącego w tym zakresie nie zostały w żaden sposób wykazane. Jak stanowi art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W konsekwencji, mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz treść art. 257 p.p.s.a., Referendarz Sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.