I SA/Gd 1569/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 17 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 19 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 17 sierpnia 2018 r. Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2018 r., stosownie do przepisu art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania złożony przez Skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy. Po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższego zarządzenia, postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2018 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone sprzeciwem zarządzenie. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10. Podstawę zaskrzonego zażaleniem postanowienia stanowiła norma art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie do art. 260 § 2 p.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z unormowania tego wynika, że droga sądowa zostaje w wyniku wydania postanowienia wyczerpana, bowiem orzeczenia sądu drugiej instancji nie podlegają zaskarżeniu. Dodatkowo wskazać należy, że ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. i nie zostało ono wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. Na marginesie wskazać należy, że w sprawie wydano wyrok na posiedzeniu niejawnym dnia 8 listopada 2017 r. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 8 stycznia 2018 r. Złożony w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 15 marca 2018 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. Zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jest prawomocne. Wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawiony bez rozpoznania nie wywołał skutków prawnych. Wydany wyrok jest zatem prawomocny, skarżącemu nie przysługuje już bowiem prawo do wniesienia skargi kasacyjnej z uwagi na upływ terminu wskazanego w art. 177 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji stronie nie przysługuje w sprawie prawomocnie zakończonej prawo do składania kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy.