I SA/Gd 1575/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Alicja Stępień /spr./ Sędziowie: NSA Małgorzata Gorzeń NSA Ewa Kwarcińska Protokolant – Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 26 czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia stawki karty podatkowej na 1999 r. oddala skargę. I SA/Gd 1575/02 U z a s a d n i e n i e W dniu 12 lutego 1999 r. Urząd Skarbowy wydał decyzję w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 1999 r. z tytułu prowadzonej przez J. B. działalności gospodarczej w zakresie usług ślusarskich i kowalskich oraz robót budowlanych w wysokości [...] zł miesięcznie zgodnie z załącznikiem nr 3 do ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) odpowiedniej dla rozmiarów prowadzonej działalności – bez zatrudniania pracowników. Decyzja powyższa została doręczona podatnikowi w dniu 4 marca 1999 r. W wyniku przeprowadzonego przez Urząd Skarbowy postępowania podatkowego w sprawie prawidłowości rozliczania się przez J. B. z budżetem państwa z tytułu zryczałtowanej formy opodatkowania w 1999 r. stwierdzono, że podatnik w badanym roku przekroczył limit przychodów osiąganych z tytułu usług świadczonych dla innych odbiorców niż "ludność". Podatnik nie zawiadomił o tym fakcie Urzędu, do czego był zobowiązany mocą art. 36 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.), co spowodowało utratę przez podatnika warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej. W związku z powyższym Urząd Skarbowy, decyzją z dnia 15 kwietnia 2002 r., orzekł o wygaśnięciu decyzji z dnia 12 lutego 1999 r., w sprawie ustalenia J. B. stawki karty podatkowej na 1999 rok. Ponieważ decyzja z dnia 12 lutego 1999 r. została odebrana przez podatnika w dniu 4 marca 1999 r., Urząd Skarbowy w decyzji z 15 kwietnia 2002 r. orzekł o jej wygaśnięciu z dniem 4 marca 1999 r. Decyzję tę podatnik odebrał w dniu 16 kwietnia 2002 r. Od decyzji Urzędu z dnia 15 kwietnia 2002 r. J. B. odwołał się w piśmie z dnia 29 kwietnia 2002 r. do Izby Skarbowej, która decyzją z dnia 26 czerwca 2002 r., utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podzieliła pogląd wyrażony w decyzji organu I instancji. Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego J. B. przesłał w dniu 26 lipca 2002 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. B. zarzuca zaskarżonej decyzji przyjęcie przez organy skarbowe dobrowolnej interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego oraz nie wiary jego oświadczeniom dotyczącym budowy budynków mieszkalnych na terenie P. oraz budowy Osiedla [...] we W. , gdzie udowadniał, iż był głównym wykonawcą, a właścicielem był pan A. W skardze podatnik zarzuca także, że organy podatkowe nie przyjęły jego wyjaśnień, że cały czas był przekonany, iż wykonuje prace dla "B" s.c. Twierdzi również, że organy podatkowe nie uwzględniły, iż zgodnie z przepisami wszystkie spółki do końca 2000 roku były traktowane jako osoba fizyczna i nie określono górnego pułapu dochodu. Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzygając w niniejszej sprawie uznał, że skarga nie jest zasadna. Stosownie do postanowień art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930), zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność usługową lub wytwórczo-usługową, określoną w części I tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy, zwanej dalej "tabelą", w zakresie wymienionym w załączniku nr 4 do ustawy – przy zatrudnieniu nie przekraczającym stanu określonego w tabeli. Jak wynika z akt sprawy J. B. w roku 1999 prowadził działalność gospodarczą w zakresie robót ślusarskich i kowalskich oraz robót budowlanych. Zakres tego rodzaju działalności określony został w poz. 1, 8 oraz 70 Części I tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej stanowiącej załącznik nr 3 do ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. W poz. 70-tej tej tabeli ustawodawca zapisał, że podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej mogą świadczyć "usługi w zakresie robót budowlanych: murarskich, ciesielskich, dekarskich, posadzkarskich, malarskich, związanych z wykładaniem i tapetowaniem ścian, izolatorskich, związanych ze wznoszeniem i montażem konstrukcji stalowych – dla ludności". Zgodnie z treścią ust. 5 Objaśnień do Części I tabeli za świadczenia dla ludności uważa się opłacane ze środków pieniężnych ludności świadczenia określone w ust. 3 oraz usługi, o których mowa w art. 4 pkt 1 ustawy. Przez pojęcie "ludność" rozumie się osoby fizyczne i gospodarstwa domowe oraz inne podmioty, tj. indywidualne gospodarstwa rolne i ogrodnicze, zakłady wytwórcze, budowlane, handlowe i usługowe, prowadzone przez osoby fizyczne i spółki nie mające osobowości prawnej, oraz zakłady prowadzone przez agentów. Pojęcie "ludność" obejmuje również organizacje wyznaniowe i zakonne, placówki państw obcych (wyłącznie w rozumieniu służb dyplomatycznych i konsularnych) oraz rady szkół i placówek, rady rodziców i inaczej nazwane reprezentacje rodziców. Pojęcie świadczeń dla ludności nie obejmuje jednak – zgodnie z postanowieniami ust. 6 Objaśnień – czynności związanych z wytwarzaniem wyrobów (w tym półfabrykatów, elementów, części, obróbki elementów) przeznaczonych do celów produkcyjnych lub do dalszej odsprzedaży oraz wykonywania robót budowlano-montażowych w ramach tzw. podwykonawstwa, jeżeli inwestorem są inne osoby i jednostki niż wymienione w ust. 5. Organy podatkowe ustaliły w sprawie, że J. B. świadczył w 1999 r. usługi ogólnobudowlane dla "B" s.c. we W. na zasadzie tzw. podwykonawstwa, przy czym z ustaleń tych wynika, że inwestorem prowadzonych prac była Spółka Akcyjna "C". Należy zgodzić się z Izbą Skarbową, iż świadczenie usług przez skarżącego dla "B" s.c. – jako inwestora – w ramach tzw. podwykonawstwa nie mieści się w pojęciu świadczeń dla ludności przytoczonym w ust. 5 i 6 Objaśnień do Części I tabeli stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Zgodnie z ust. 4 Objaśnień do Części I (Działalność usługowa oraz wytwórczo-usługowa) tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej "przy prowadzeniu działalności wymienionej w lp. 70-76 dopuszczalne jest – poza świadczeniami dla ludności – wykonywanie świadczeń dla innych odbiorców w rozmiarze nie przekraczającym kwoty 48.000 zł przychodu rocznie". Bezspornym jest, że przychód osiągnięty przez J. B. w roku 1999 z tytułu świadczenia tych usług jest wyższy niż powyższy limit. Stosownie do treści art. 36 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r., podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić urząd skarbowy o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej. W przypadku nie zawiadomienia Urzędu Skarbowego o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, Urząd Skarbowy stwierdza – na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne – wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W sprawie jest bezsporne, że skarżący nie powiadomił Urzędu Skarbowego o utracie prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej, stąd Urząd Skarbowy prawidłowo - w ocenie Sądu - stwierdził wygaśnięcie z dniem 4 marca 1999 r. decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 12 lutego 1999 r., w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 1999. Powyższe oznacza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność jej uchylenia. Poglądu w niej wyrażonego nie podważają także argumenty przedstawione przez podatnika. Bez znaczenia dla sprawy bowiem pozostają twierdzenia o innych usługach świadczonych przez skarżącego. W świetle zawartych na wstępie rozważań, na utratę warunków do opodatkowania w formie karty wpłynęło wyłącznie świadczenie usług w ramach podwykonawstwa na rzecz S.A. "C" w rozmiarze przekraczającym kwotę przychodu określoną w ustawie. Dla oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji bez znaczenia pozostaje przekonanie strony co do osoby inwestora, jak i twierdzenia co do statusu spółek cywilnych. U podstaw wydania zaskarżonej decyzji legły bowiem wyłącznie te fakty, których podatnik skutecznie nie podważył. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga jest niezasadna i w związku z tym orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. MK