I SA/Gd 1577/19

Dnia 30 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 1 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę A.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej w skrócie zwanego Dyrektorem) z dnia 1 lipca 2019 r., wszczynające z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 stycznia 2019 r., którym zawieszono postępowanie w sprawie zarzutów wniesionych w administracyjnym postępowanie egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przystąpienie do badania merytorycznej zasadności skargi musi poprzedzać ustalenie przez Sąd, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga nie należąca do właściwości sądów administracyjnych podlega bowiem odrzuceniu, o czym sąd orzeka postanowieniem, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. Obejmuje on: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu powoduje, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił postanowienie Dyrektora, na podstawie którego organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 stycznia 2019 r., którym zawieszono postępowanie w sprawie zarzutów wniesionych w administracyjnym postępowanie egzekucyjnym. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 157 § 2 k.p.a., art. 17 § 1 i § 3 pkt 1 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej w skrócie zwanej u.p.e.a.). Zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a. o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Sąd zwraca uwagę, że dopuszczalność zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym uwarunkowane jest wyraźnym wskazaniem w przepisach prawa (w u.p.e.a. lub w k.p.a.), że istnieje możliwość złożenia zażalenia na rozstrzygnięcie organu. Na wydane przez Dyrektora postanowienie z dnia 1 lipca 2019 roku, którego dotyczy wniesiona skarga, ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia środka zaskarżenia w postaci zażalenia. Dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wszczynające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nie przewidują bowiem ani przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani kodeks postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem ani innym aktem, na które przysługuje zażalenie. Nie jest ono również postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, jak również nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do istoty. Tym samym nie może ono stanowić samodzielnej podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne. W konsekwencji należało uznać, że skarga A.M. dotyczy postanowienia nieobjętego kognicją sądu administracyjnego i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.