I SA/Gd 1587/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 3 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego . z dnia 2 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu w dniu 24 grudnia 2013 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła o zwolnienie jej z obowiązku uiszczania kosztów w zainicjowanej sprawie sądowoadministracyjnej. We wniosku zostało wskazane, że skarżącą Spółka znajduje się w złej sytuacji finansowej, nie odnotowuje żadnych przychodów, które mogłaby przeznaczyć na opłatę sądową w niniejszej sprawie. Wszystkie rachunki bankowe Spółki są przedmiotem zajęć komorniczych, na rachunkach nie odnotowuje się jakichkolwiek transakcji. Podobnie zajęciu komorniczemu podlega prawo własności nieruchomości stanowiących własność skarżącej. Cześć postępowań komorniczych została umorzona ze względu na całkowitą bezskuteczność egzekucji. Spółka nie ma dostatecznych środków na uiszczenie opłaty sądowej i niemożność uiszczenia tej opłaty ma charakter trwały. Odmowa przyznania wnioskowanego zwolnienia doprowadzi zdaniem Spółki do ograniczenia dostępności do realizacji oraz obrony praw przed Sądem. Wysokość kapitału zakładowego Spółki została określona na kwotę 50.000 zł, wartość środków trwałych na kwotę 260.000 zł, przy czym wartość księgowa dotyczy sprzętu budowlanego, który został zabrany przez leasingodawcę z placu budowy z powodu zaległości finansowych. Strata w prowadzonej działalności została określona na kwotę 682.416,50 zł. Na wezwanie referendarza sadowego z 23 lipca 2014 r. Spółka przedstawiła kopie zeznania podatkowego za 2013 r. (CIT-8), kopię bilansu, kopię rachunku zysku i strat za rok 2013 wraz z informacją dodatkową, kopie dokumentów księgowych, z których wynika wysokość osiągniętego dochodu lub poniesionej straty, a także kosztów uzyskania przychodów w okresie ostatnich trzech miesięcy, kopie deklaracji VAT-7 z ostatnich trzech miesięcy. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że nie zawiesiła działalności, a jedynie faktycznie zaprzestała jej prowadzenia. Nie zostało wszczęte wobec spółki postępowanie likwidacyjne ani upadłościowe. Stosownie do art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Na podstawie złożonego przez spółkę oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 23 lipca 2014 r. nie sposób uznać, że Spółka nie dysponuje kwotą 100 zł na uiszczenie opłaty od wniesionej skargi. Analizując przedstawione faktury dokumentujące koszty uzyskania przychodu w postaci faktur na zakup paliwa, naprawy motoryzacyjne, opłaty za monitoring, opłaty za wynajem pomieszczeń referendarz ustalił, że Spółka w okresie kwiecień, maj i czerwiec 2014 r. dokonała zakupu paliwa na kwotę ponad 6.000 zł (wszystkie płatności zostały dokonane gotówką). Przeczy to twierdzeniu o zaprzestaniu prowadzenia przez Spółkę działalności, a także twierdzeniom o braku jakichkolwiek dochodów, skoro zakupy oleju napędowego są dokonywane na bieżąco i zakupy te opłacane są gotówką. Referendarz wyraża przekonanie, że Spółka posiada środki na dokonanie opłaty sądowej od wniesionej skargi, a nie znajduje potwierdzenia okoliczność braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Tym samym złożony wniosek należy ocenić jako bezzasadny. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.