I SA/Gd 1602/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 11 lutego 2015 r., skarżąca L. D. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 211 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy uznał, że w niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w złożonym przez skarżącą oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także z uwzględnieniem okoliczności, że sytuacja finansowa i rodzinna skarżącej była już przedmiotem ustaleń w związku ze składanymi przez nią wnioskami o przyznanie jej prawa pomocy w sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem w 2009 r., 2011 r., 2013 r. i 2014 r., które zostały rozpoznane pozytywnie. Z uwagi na fakt, że sytuacja finansowa skarżącej jest znana referendarzowi sądowemu dane zawarte w formularzu PPF uznano za wystarczające do oceny jej możliwości płatniczych. Skarżąca wraz z mężem, z którym pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, utrzymuje się z wypłacanych każdemu z małżonków świadczeń emerytalno-rentowych w łącznej kwocie 939 zł oraz przyznanego mężowi skarżącej świadczenia opiekuńczego w wysokości 153 zł miesięcznie, małżonkowie poza domem o powierzchni 90 m2, zabudowaniami gospodarskimi (oborą) o powierzchni 80 m2 oraz nieruchomością rolną o powierzchni 8,80 ha nie posiadają innego majątku, w tym oszczędności. Z powyższych ustaleń wynika, że sytuacja majątkowa skarżącej i jej małżonka nie uległa poprawie od 2009 r., tj. od momentu złożenia przez nią pierwszego wniosku o przyznanie jej prawa pomocy. Małżonkowie nadal utrzymują się z emerytury, renty oraz dodatkowych świadczeń socjalnych, zaś wysokość dochodów uzyskiwanych przez nich z ww. tytułów nie zwiększyła się o kwotę, która pozwalałby im poczynić jakiekolwiek oszczędności (dla porównania w roku 2009 miesięczne dochody małżonków wynosiły 836 zł). Bez wątpienia obecne dochody małżonków z trudem pozwalają im na zaspokojenie nawet podstawowych, bieżących potrzeb. Nadto, nie posiadają oni żadnego majątku, który mogliby spieniężyć. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.