I SA/Gd 1606/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Asystent sędziego Renata Rombel, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia towaru oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 czerwca 2019r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka, Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: Naczelnik UCS) z dnia 1 sierpnia 2018r. w przedmiocie odmowy zwolnienia towaru w postaci czynnika chłodniczego i cofnięcia poza obszar celny. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny. W dniu 23 lipca 2018 r. w Oddziale Celnym "Terminal Kontenerowy" w G. [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G., przedstawiciel bezpośredni Skarżącej Spółki złożył zgłoszenie celne towaru w postaci czynnika chłodniczego w procedurze dopuszczenia do obrotu. Zgłoszenie zostało zarejestrowane w systemie zgłoszeń celnych pod numerem [...]. Zadeklarowany towar posiadał kod CN - 3824 78 40 00 X091 V999, ze stawką celną 6,5% i stawką podatku VAT 23%. Wartość przedmiotowego towaru została określona w polu 42 zgłoszenia celnego jako kwota 70 148,00 USD na warunkach dostawy CIF [...]. Jako masę brutto towaru wskazano wielkość 17 550,000 kg a masę netto określono jako 11 310,000 kg. Po przeprowadzeniu analizy dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego oraz danych uzyskanych ze strony internetowej F-Gaz Portal administrowanej przez Komisję Europejską, stwierdzono, iż podmiot importujący przedmiotowy towar naruszył przepisy art. 16 i art. 17 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 roku w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006. Naruszenie wskazanych przepisów nastąpiło poprzez zgłoszenie do procedury dopuszczenia do obrotu wodorofluorowęglowodorów (dalej określanych jako f-gazy) bez przydzielonego kontyngentu przyznanego na 2018 r. Wobec zaistniałych nieprawidłowości, Naczelnik UCS działając na podstawie art. 22 ust. 6 lit. c, art. 134, art. 198 ust. 1 lit. b tiret iv rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE. L Nr 269 z dnia 10 października 2013 r.), art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne oraz art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubażających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1951 z późn. zm.) w decyzji z dnia 1 sierpnia 2018 r., odmówił zwolnienia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu i cofnął przedmiotowy towar poza obszar celny UE (przy czym decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 grudnia 2018 r. cofnięcie towaru poza obszar celny UE zostało wstrzymane). Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzja z dnia 28 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UCS. Organ wskazał w uzasadnieniu, że warunki dotyczące wprowadzenia do obrotu fluorowanych gazów cieplarnianych (f-gazów) określa Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 517/2014. W art. 15 ust. 1 wskazano, iż Komisja Europejska zapewnia, by ilość f-gazów, jaką producenci i importerzy mogą wprowadzić do obrotu w Unii każdego roku, nie przekraczała maksymalnej ilości na dany rok, obliczonej zgodnie z załącznikiem V. Producenci i importerzy zapewniają, aby ilość f-gazów, jaką każdy z nich wprowadził do obrotu, obliczona zgodnie z załącznikiem V, nie przekroczyła ich kontyngentu, przydzielonego na podstawie art. 16 ust. 5 lub przydzielonego na podstawie art. 18. Stosownie do regulacji art. 16 ust. 5 ww. rozporządzenia 517/2014, Komisja przydziela kontyngenty na wprowadzanie f-gazów do obrotu każdemu producentowi i importerowi na każdy rok, począwszy od 2015 roku, stosując mechanizm przydziału, określony w załączniku VI. Kontyngenty są przydzielane wyłącznie producentom lub importerom, którzy mają siedzibę na terytorium Unii, lub którzy wyznaczyli wyłącznie przedstawiciela, mającego siedzibę na terytorium Unii. Wszystkie kontyngenty i wartości odniesienia zapisywane są w elektronicznym rejestrze HFC, utworzonym na podstawie art. 17 rozporządzenia 517/2014 i udostępnianym przez Komisję za pomocą portalu fluorowanych gazów cieplarnianych - F-gaz Portal. Organ pierwszej instancji dokonał kontroli i weryfikacji zgłoszenia celnego, stwierdzając naruszenie polegające na zgłoszeniu przedmiotowego towaru bez przyznanego kontyngentu na import f-gazów w 2018 r. Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 10) rozporządzenia 517/2014, wprowadzenie do obrotu należy rozumieć jako dostarczanie lub udostępnianie na rzecz innej strony w Unii po raz pierwszy, za opłatą lub nieodpłatnie, lub stosowanie na własny rachunek w przypadku producenta i obejmuje dopuszczenie celne do swobodnego obrotu w Unii. W ocenie organu odwoławczego powyższa definicja oznacza, że objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu jest tożsame z wprowadzeniem do obrotu, nie podzielając tym samym stanowiska Skarżącej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie podzielił również stanowiska pełnomocnika Skarżącej, że dopiero różnica pomiędzy stanami magazynowymi f-gazów, powiększona o wielkość importu i pomniejszona o wielkość eksportu poza obszar celny UE świadczy o wysokości zrealizowanego w bieżącym roku kontyngentu. Zapasy wykazywane w okresie sprawozdawczym nie mają znaczenia w kontekście badanej definicji. Organ odwoławczy nie podzielił także zapatrywania Spółki w kwestii możliwości wykorzystania przez importerów zaległych limitów towaru przyznanych w kontyngentach z poprzednich lat, które nie zostały do tej pory wykorzystane, jak również wykorzystania limitów awansem na poczet przyszłych kontyngentów. Dyspozycja art. 15 Rozporządzenia nr 517/2014 wskazuje, że kontyngenty przydzielane są w okresach rocznych i w takich też okresach są rozliczane. Natomiast przekroczenie kontyngentu na dany rok jest naruszeniem analizowanej normy prawnej. Niedopuszczalne jest tym samym wykorzystywanie w danym roku limitów określonych w zaległych, niewykorzystanych kontyngentach z poprzednich lat, ani też dokonanie przywozu f-gazów awansem na konto przyszłych limitów, które mogą być przyznane w następnych latach importerowi. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika Skarżącej dotyczących braku uprawnień organów KAS do sprawowania kontroli nad obrotem f-gazami organ wskazał, że jakkolwiek organy celne nie są uprawnione do przyznawania kontyngentów oraz badania ich wykorzystania w kontekście wartości za ubiegłe okresy, są jednak właściwe do kontroli zgodności z prawem, w tym z przepisami Rozporządzenia nr 517/2014, dokonywanego przez importerów przywozu na mocy przepisów UKC oraz przepisów krajowych. Jak wynika z okoliczności faktycznych zaistniałych w rozważanej sprawie, Skarżąca poprzez złożenie zgłoszenia celnego zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na terenie UE f-gazy bez posiadania kontyngentu na wprowadzanie do obrotu. Czynność ta stanowiła naruszenie zasad ograniczających obrót f-gazami polegający na wymogu uzyskania kontyngentu. Stwierdzone naruszenie wynika z postanowień art. 16 rozporządzenia nr 517/2014. Z tych to względów przedstawiony do kontroli celnej towar, jako podlegający ograniczeniom nie mógł zostać zwolniony do procedury dopuszczenia do obrotu (por. art. 198 ust. 1 lit. b) UKC). Uprawnienia kontrolne organów celnych wynikają wprost z unijnego ustawodawstwa celnego, natomiast kompetencje w zakresie sprawowania kontroli i dozoru nad obrotem f-gazami, zostały ustanowione w przepisach krajowych. Kompetencje natomiast organów ochrony środowiska w zakresie sprawowania kontroli odnośnie wprowadzanych do obrotu f-gazów wynikają z odmiennych unormowań prawnych, nie kolidujących w żaden sposób z regulacjami, na mocy których zobligowane są do podejmowania działań organy KAS. Dalej organ wskazał, że w przepisach prawa celnego brak jest definicji nielegalnego wprowadzenia czy też przemytu celnego towarów na obszar celny UE. Zarówno w przepisach UKC jak i rozporządzeń wykonawczych nie zdefiniowano tego pojęcia. Nielegalne wprowadzenie towarów na obszar celny może być podyktowane wprowadzeniem reglamentacji pozataryfowej, czyli środków nadzoru lub ochrony, ograniczeń ilościowych lub zakazów, a także środków administrowania obrotem towarami lub usługami z zagranicą. Aspekt ten związany jest z zakazem swobodnego przepływu towarów. W związku z powyższym wprowadzony na obszar celny UE towar z naruszeniem istniejących zakazów lub ograniczeń uznaje się za nielegalny. Towar nielegalnie wprowadzony do obrotu staje się elementem nieuczciwego i nielegalnego handlu jest także czynem nieuczciwej konkurencji wobec innych podmiotów. Obrót nielegalnie wprowadzonym towarem narusza zasady uczciwej konkurencji, stawiając w gorszej sytuacji inne podmioty działające na tym samym rynku zgodnie z obowiązującymi regułami. Nie można przy tym zapomnieć, że niekontrolowany obrót f-gazami stanowi również poważne zagrożenie dla środowiska. W konsekwencji za nielegalne wprowadzenie do obrotu f-gazów należy uznać wszelkie działania naruszające przepisy określone w rozporządzenia nr 517/2014, tj. wprowadzenie do obrotu f-gazów bez kontyngentu lub z przekroczeniem kwot ilościowych przyznanego kontyngentu, co stanowi naruszenie przepisu art. 16 tego rozporządzenia. Innymi słowy, aby uznać wprowadzenie do obrotu towaru w postaci f-gazów za legalne, niezależnie od spełnienia obowiązków celnych powinny zostać również wypełnione obowiązki pozataryfowe (pozaekonomiczne), czyli wynikające z ww. aktów prawnych. Wobec powyższego argumentacja pełnomocnika Skarżącej na okoliczność dokonania nieprawidłowej interpretacji przez organ celny pojęcia nielegalnego wprowadzenia towaru, o którym mowa art. 46 ust. 2 ustawy o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych nie może znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W kwestii dotyczącej nałożonej zaskarżoną decyzją sankcji, organ wskazał, że ustawodawca krajowy w ustawie o substancjach zubażających warstwę ozonową oraz niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych, w ramach nałożonego na organy KAS obowiązku kontroli, m.in. przywozu i wywozu f-gazów, w przypadku stwierdzenia ich nielegalnego przywozu, nakazał cofnięcie takich towarów poza obszar UE. Nielegalne działania sankcjonowane są również poprzez zastosowanie przepisu art. 49 pkt 4 ustawy o substancjach zubażających warstwę ozonową oraz niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych, na podstawie którego wojewódzki inspektor ochrony środowiska jako organ podatkowy wymierza karę pieniężną. Biorąc pod uwagę obowiązujące w tej materii przepisy prawa, nie można w żaden sposób uznać za przejaw nieuzasadnionych i nieproporcjonalnie dolegliwych działań organów celnych oraz przewidzianych sankcji za stwierdzone naruszenia, jakie były udziałem Skarżącej. Mając z kolei na uwadze złożone przez Skarżącą oświadczenie odnośnie przeznaczenia przedmiotowego towaru do wywozu stosownie do normy art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 517/2014, organ zauważył, że ograniczenie w obrocie f-gazami w postaci przydziału kontyngentów nie ma zastosowania do f-gazów dostarczanych podmiotom bezpośrednio przez producenta lub importera w celu wywozu z Unii w przypadku, gdy te f-gazy nie są następnie udostępniane żadnej innej stronie w obrębie Unii przed wywozem. Istotnie więc w sytuacji wnioskowania przez importera o zastosowanie w odniesieniu do towaru regulacji z art. 15 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 517/2014 zgłaszany do procedury dopuszczenia do obrotu towar nie zostaje wliczony do puli przyznanego importerowi kontyngentu. Niemniej jednak, zgodnie z postanowieniami art. 17 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 517/2014 Komisja ustanowiła i zapewniła działanie elektronicznego rejestru kontyngentów na wprowadzenie f-gazów do obrotu (F-gaz Portal). Rejestracja w rejestrze jest obowiązkowa między innymi dla producentów i importerów dostarczających lub podmiotów otrzymujących f-gazy do celów wymienionych w art. 15 ust. 2 akapit drugi lit.a)-f). Z tych to względów warunkiem koniecznym dla zastosowania wspomnianej normy art. 15 ust. 2 lit c) rozporządzenia nr 517/2014 jest fakt stwierdzenia rejestracji podmiotu wnioskującego na F-gaz Portal. W następstwie dokonania sprawdzenia, zarówno w dniu zgłoszenia przedmiotowego towaru do procedury jak i w toku prowadzonego postępowania odwoławczego (w dniu 12 lutego 2019 r.) rejestru na F-gaz Portal stwierdzono, iż Skarżąca nie posiada ważnej rejestracji. Powyższe ustalenia znalazły potwierdzenie w materiale nadesłanym przez pełnomocnika Skarżącej zawierającym wydruki z F-gaz Portal dokonane przez Skarżącą, z których wynikało, że posiadała ona status "revision" oznaczający, że jest w procesie zmian, weryfikacji. Natomiast status "ważny" czyli fakt dokonania rejestracji nastąpił dopiero z dniem 20 marca 2019 r. W zaistniałych okolicznościach faktycznych organ odwoławczy, uznał, iż w rozpatrywanej sprawie nie jest możliwe przychylenie się do wniosku o zastosowanie normy art. 15 ust. 2 lit c) rozporządzenia nr 517/2014, pozwalającej na dopuszczenie przedmiotowego towaru do obrotu pomimo braku posiadania kontyngentu na 2018r., z powodu braku ważnej rejestracji Spółki w rejestrze prowadzonym na F-gaz Portal. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, Spółka wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nie zapewnił stronie czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, a przed wydaniem decyzji nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Z kolei organ odwoławczy dokonał nieuprawnionej i błędnej interpretacji rozporządzenia Nr 517/2014 r. Dyrektor IAS stwierdził naruszenie polegające na zgłoszeniu przedmiotowego towaru bez przyznanego kontyngentu na import f-gazów w 2018r. nie uwzględniając faktu posiadania przez Spółkę statusu importera, producenta i eksportera (załącznik Certyfikat KE). Organ ten błędnie określił datę rejestracji Spółki przyjmując datę 20 marca 2019r. Spółka w portalu f-gas widnieje od 30 maja 2018 . i ta data jest datą rejestracji. Natomiast o rejestracji podmiotu decyduje złożenie wniosku do KE zgodnie z art. 17 Rozporządzenia 517/2014. Dyrektor IAS błędnie przetłumaczył z j. angielskiego status podmiotu - Status Revision oznacza ZMIANA (tak jak w portalu f-gas), a nie jak przyjmuje Dyrektor IAS "weryfikacja" co nawet nie jest synonimem słowa ZMIANA także w j. angielskim. W portalu f-gas możliwe są tylko 2 statusy dla podmiotów już zarejestrowanych tzn. status REVISION i status VALID. Jeżeli podmiot jest niezarejestrowany to nie widnieje w portalu. Ponadto Skarżąca zarzuciła brak odniesienia się do oświadczenia Spółki, iż importowany towar jest przeznaczony z zamiarem eksportu poza obszar celny UE, a przy tym odrzucone zostały zapisy Rozporządzenia 517/2014 art.15 ust. 2 lit. c uprawniające podmiot do tego typu działań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. 5.3. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez ten organ przepisy prawa materialnego. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą w powyższym zakresie, należy podkreślić, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 Prawa celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy. Pod użytym w art. 73 ust. 1 Prawa celnego pojęciem "odpowiedniości" należy rozumieć stosowanie przepisów O.p. z niezbędną modyfikacją wynikającą z przepisów prawa celnego, a w wielu przypadkach zaniechanie stosowania przepisów O.p. Odnosząc się w kontekście zacytowanego przepisu do zarzutu podniesionego w punkcie pierwszym skargi należy wyjaśnić, że do postępowania w sprawach celnych nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wskazywana przez Skarżącą regulacja art. 10 kpa, której odpowiednik stanowi art. 200 O.p. podlegający wyłączeniu zgodnie z brzmieniem art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne. W celu zapewnienia umożliwienia wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla osoby zainteresowanej ustawodawca unijny przewidział procedurę, o której mowa w art. 22 ust. 6 UKC dotyczącą decyzji wydawanych na wniosek, która na mocy art. 29 stosowana jest również do decyzji wydawanych przez organy celne bez uprzedniego wniosku osoby zainteresowanej, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Stosownie do treści art. 22 ust. 6 lit. b UKC przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji. Akapit ten nie ma zastosowania między innymi w przypadku odmowy przyznania korzyści w postaci kontyngentu taryfowego, gdy została osiągnięta określona wielkość kontyngentu taryfowego, o której mowa w art. 56 ust. 4 akapit pierwszy (jeżeli stosowanie uprzywilejowanych lub preferencyjnych środków taryfowych jest ograniczone do określonej ilości przywożonych lub wywożonych towarów, stosowanie tych środków lub zwolnienie z nich w przypadku kontyngentów taryfowych ustaje w momencie, gdy zostanie osiągnięta określona ilość przywożonych lub wywożonych towarów). Organ pierwszej instancji działając na mocy przywołanych regulacji prawnych, w sytuacji stwierdzenia na skutek przeprowadzonej kontroli, że ilość zaimportowanego towaru nie została ujęta w kontyngencie, odstąpił od powiadomienia Skarżącej o podstawach, na których zamierzał oprzeć swoją decyzję oraz o możliwości przedstawienia stanowiska w określonym terminie. Postępowanie organu pierwszej instancji wynikało z obowiązujących przepisów prawa, stąd zarzut sformułowany w punkcie pierwszym skargi nie znajduje uzasadnienia. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że warunki dotyczące wprowadzenia do obrotu fluorowanych gazów cieplarnianych (f-gazów) określa Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 roku w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (dalej zwane rozporządzeniem 517/2014). W art. 15 ust. 1 rozporządzenia 517/2014 wskazano, iż Komisja Europejska zapewnia, by ilość f-gazów, jaką producenci i importerzy mogą wprowadzić do obrotu w Unii każdego roku, nie przekraczała maksymalnej ilości na dany rok, obliczonej zgodnie z załącznikiem V. Producenci i importerzy zapewniają, aby ilość f-gazów, jaką każdy z nich wprowadził do obrotu, obliczona zgodnie z załącznikiem V, nie przekroczyła ich kontyngentu, przydzielonego na podstawie art. 16 ust. 5 lub przydzielonego na podstawie art. 18. Stosownie do regulacji art. 16 ust. 5 rozporządzenia 517/2014 Komisja przydziela kontyngenty na wprowadzanie f-gazów do obrotu każdemu producentowi i importerowi na każdy rok, począwszy od 2015 roku, stosując mechanizm przydziału, określony w załączniku VI. Kontyngenty są przydzielane wyłącznie producentom lub importerom, którzy mają siedzibę na terytorium Unii, lub którzy wyznaczyli wyłącznie przedstawiciela, mającego siedzibę na terytorium Unii. Wszystkie kontyngenty i wartości odniesienia zapisywane są w elektronicznym rejestrze HFC, utworzonym na podstawie art. 17 rozporządzenia 517/2014 i udostępnianym przez Komisję za pomocą portalu fluorowanych gazów cieplarnianych - F-gaz Portal. Zgodnie z intencją unijnego ustawodawcy, wynikającą z postanowień art. 17 ust. 4 rozporządzenia nr 517/2014 właściwe organy, w tym organy celne, państw członkowskich mają dostęp do F-gaz Portal w celach informacyjnych. Stąd też wyznaczeni funkcjonariusze Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) posiadają, na podstawie uprawnień przyznanych przez Komisję Europejską dostęp do systemu F-gas Portal a uprawnienie to jest narzędziem służącym do kontroli legalności przywozu i wywozu f-gazów. Jak wynika z akt sprawy w wyniku kontroli i weryfikacji zgłoszenia celnego złożonego przez Spółkę stwierdzono naruszenie polegające na zgłoszeniu przedmiotowego towaru bez przyznanego kontyngentu na import f-gazów w 2018 r. Spółka nie kwestionowała, że nie posiadała przyznanego na 2018 rok kontyngentu, powoływała się jednak na przepis art. 15 ust. 2 lit c) Rozporządzenia nr 517/2014, w myśl którego ograniczenie w obrocie f-gazami w postaci przydziału kontyngentów nie ma zastosowania do f-gazów dostarczanych podmiotom bezpośrednio przez producenta lub importera w celu wywozu z Unii w przypadku, gdy te f-gazy nie są następnie udostępniane żadnej innej stronie w obrębie Unii przed wywozem. Rzeczywiście, w sytuacji wnioskowania przez importera o zastosowanie w odniesieniu do towaru regulacji z art. 15 ust. 2 lit c) rozporządzenia nr 517/2014 zgłaszany do procedury dopuszczenia do obrotu towar nie zostaje wliczony do puli przyznanego importerowi kontyngentu. Niemniej jednak, zgodnie z postanowieniami art. 17 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 517/2014, Komisja ustanowiła i zapewniła działanie elektronicznego rejestru kontyngentów na wprowadzenie f-gazów do obrotu (F-gaz Portal), a rejestracja w rejestrze jest obowiązkowa również dla producentów i importerów dostarczających lub podmiotów otrzymujących f-gazy do celów wymienionych w art. 15 ust. 2 akapit drugi lit. a)-f). Zatem warunkiem koniecznym dla zastosowania wspomnianej normy art. 15 ust. 2 lit c) rozporządzenia nr 517/2014 jest fakt stwierdzenia rejestracji podmiotu wnioskującego na F-gaz Portal. Tymczasem w następstwie dokonania sprawdzenia rejestru na F-gaz Portal, zarówno w dniu zgłoszenia przedmiotowego towaru do procedury jak i w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, organy celne stwierdziły, iż Skarżąca nie jest podmiotem zarejestrowanym w portalu. Ustalenia tego Skarżąca nie zdołała podważyć. Jej twierdzenia, że sam fakt złożenia wniosku o rejestrację na F-gaz Portal (z datą 30 maja 2018 r.) oznacza fakt rejestracji na tym portalu nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z przywołanym przez Skarżącą brzmieniem art. 17 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 517/2014 "rejestracja następuje za pomocą wniosku do Komisji zgodnie z procedurami, które ma ustalić Komisja" . Regulacja ta w żaden sposób nie wskazuje, aby sama czynność złożenia wniosku o rejestrację była równoznaczna z faktem dokonania rejestracji. Skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu wskazującego, aby w 2018 r. była podmiotem zarejestrowanym na portalu F-gaz. Załączony do skargi certyfikat wskazuje na datę 11 lipca 2019r. Co więcej, Skarżąca nie wykazała nawet, aby na rok 2018 składała wniosek o rejestrację, bowiem powoływała się jedynie na swój wniosek datowany na 30 maja 2018 r., tymczasem termin składania wymaganych przez Komisję Europejską dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia deklaracji o przyznane kontyngentów na 2018r. upływał z dniem 31 maja 2017 r., zgodnie z zawiadomieniem Komisji Europejskiej opublikowanym: Dz.Urz.UE z 18.01.2017r., C 16/17. W powyższym kontekście dla okoliczności prawidłowego ustalenia daty rejestracji Skarżącej na F-gaz Portal bez znaczenia pozostaje tłumaczenie anglojęzycznego słowa "revision", ponieważ bez względu na przyjęcie znaczenia tego słowa jako "zmiana" czy też "weryfikacja", skoro podmiot mający status "revision" nie jest uwidoczniony w rejestrze na F-gaz Portal prowadzonym przez Komisję Europejską, oznacza to, że nie jest on podmiotem zarejestrowanym. Prawidłowość poczynionych przez organ ustaleń faktycznych oznacza jednocześnie, że bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 15 ust. 2 pkt c rozporządzenia nr 517/2014. Rejestracja w rejestrze kontyngentów na dany rok jest warunkiem wynikającym z art. 17 ust. 1 lit. d) Rozporządzenia nr 517/2014, którego niespełnienie wyklucza możliwość zastosowania art. 15 ust. 2 lit c) rozporządzenia nr 517/2014. Mając na względzie powyższe, organ zasadnie uznał, iż w rozpatrywanej sprawie nie jest możliwe przychylenie się do wniosku o zastosowanie normy art. 15 ust. 2 lit c) rozporządzenia nr 517/2014, pozwalającej na dopuszczenie przedmiotowego towaru do obrotu pomimo braku posiadania kontyngentu na 2018 r., z powodu braku ważnej rejestracji Spółki w rejestrze prowadzonym na F-gaz Portal. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.