I SA/Gd 1613/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem zawartym w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję organu podatkowego i uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 31 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego), skarżący J. M. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy uznał, że w niniejszej sprawie skarżący wykazał, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w złożonym przez skarżącego oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także z uwzględnieniem okoliczności, że sytuacja finansowa i rodzinna skarżącego była już przedmiotem ustaleń w związku ze składanymi przez skarżącego wnioskami o przyznanie prawa pomocy w sprawa zawisłych przed tutejszym Sądem w latach 2010-2014, które zostały rozpoznane pozytywnie. Z uwagi na fakt, że sytuacja finansowa skarżącego jest znana referendarzowi sądowemu dane zawarte w formularzu PPF uznano za wystarczające do oceny możliwości płatniczych skarżącego. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, ciąży na nim obowiązek alimentacyjny (z tego tytułu posiada zadłużenie wobec MOPR, który wypłaca za skarżącego kwotę 400 zł tytułem alimentów), posiada także zaległości z tytułu VAT oraz podatku akcyzowego, których stan – jak wynika z poprzednich oświadczeń skarżącego – wynosi prawie 3 mln zł, jego majątek stanowi nieruchomość, z której prowadzona jest egzekucja, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z niepełnosprawną matką, która jest po operacji i wymaga stałej opieki, jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego matki jest renta przyznana matce i wypłacana w kwocie 1.584,62 zł netto miesięcznie, średnie miesięczne koszty związane z utrzymaniem skarżącego o jego matki, do których zaliczono opłatę za mieszkanie, za energię elektryczną oraz wydatki ponoszone na zakup leków dla matki skarżącego, kształtują się na poziomie około 800 zł. Z powyższych ustaleń wynika, że sytuacja finansowa i życiowa skarżącego nie uległa poprawie od 2010 r., tj. od momentu złożenia przez niego pierwszego wniosku o przyznanie mu prawa pomocy. Skarżący nadal jest bez pracy i dochodów, pozostaje na utrzymaniu matki, nie posiada żadnego majątku, który mógłby spieniężyć, zaś stan jego zobowiązań, w tym wobec Skarbu Państwa wynosi niemal 3 mln zł. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.