I SA/Gd 1616/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 7 października 2016 r. nr [...]; [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień oraz czerwiec 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 25 maja 2016 r. nr [...]. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 7 października 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień oraz czerwiec 2014 r. "A" sp. z o.o. z siedzibą w [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 25 maja 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała jedynie, że wykonanie decyzji organu pierwszej instancji może doprowadzić do wyrządzenia Spółce poważnej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/2004, wszystkie przywołane w postanowieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). Przywołany przepis wskazuje, że wstrzymanie wykonania aktu dopuszczalne jest, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że w okolicznościach konkretnej sprawy można zakładać, spodziewać się zaistnienia takiej sytuacji, o jakiej mowa w przepisie. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że ocena możliwości wystąpienia tego niebezpieczeństwa nie może być przez Sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych okoliczności, odpowiednio potwierdzonych przez wnioskodawcę dowodami. Jeżeli bowiem podatnik twierdzi, że wykonanie decyzji polegającej tak jak w rozpoznawanej sprawie na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej skutkować będzie powstaniem szkody, to rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie tego, że środki pieniężne niezbędne do zapłaty należności publicznoprawnej przekraczają możliwości płatnicze podatnika i doprowadzą np. do utraty możliwości zaspakajania potrzeb podatnika i jego rodziny. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, domagając się wstrzymania wykonania decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie wskazanego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2015 r. I OZ 1236/14). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa zatem na stronie skarżącej (por. postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04, 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04 oraz 28 listopada 2012 r. FSK 1263/12). W postanowieniu z 29 maja 2009 r. I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził z kolei, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd powinien mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Skarżąca nie wykazała, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona nie przytoczyła bowiem żadnych okoliczności faktycznych pozwalających ocenić, czy wstrzymanie wskazanego aktu jest zasadne. Rozpoznawany w sprawie wniosek nie zawiera wymaganej argumentacji, Spółka nie powołała się na jakiekolwiek uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu fakty, czy odnoszące się do nich dowody. Sąd nie jest więc w stanie ocenić sytuacji majątkowej Spółki, a zwłaszcza jej aktualnych możliwości płatniczych. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, jak już była o tym mowa, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej skarżącego, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Niewykazanie przez stronę skarżącą tych okoliczności nie pozwala na dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie w aktach sprawy brak jest danych wskazujących na pełną i aktualną sytuację majątkową Spółki, co uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu. Sąd zauważył ponadto, że każda decyzja administracyjna określająca lub ustalająca zobowiązanie podatkowe pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. II GSK 1562/11). Skarżąca nie wykazała zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i w sprawie brak było podstaw do udzielenia wnioskowanej przez stronę ochrony tymczasowej. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako niezasadny.