I SA/Gd 1621/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska /spr./, Sędziowie: NSA Małgorzata Gorzeń,, NSA Elżbieta Rischka, Protokolant - Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 28 czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oddalono skargę. I SA/Gd 1621/02 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [..] nr [...] Urząd Skarbowy, orzekł odpowiedzialność pana J. K. (członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A") za zaległości podatkowe tej spółki: - w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 1998 r. i od stycznia do lutego 1999 r. w łącznej kwocie 102.774,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę, - w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiąc styczeń 1999 r. w kwocie 4.643,90 zł wraz z odsetkami za zwłokę, - oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za okres 1998 r. w kwocie 27.739,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W dniu 5 czerwca 2002 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając organowi podatkowemu pierwszej instancji "sprzeczność istotnych ustaleń będących podstawą do wydania decyzji z rzeczywistym stanem faktycznym oraz nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy". Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania J. K. decyzją nr [...] z dnia [...] 2002 r. utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swej decyzji Izba podała, iż decyzja urzędu skarbowego orzekająca o odpowiedzialności J. K. jest zasadna, albowiem działania zmierzające do wyegzekwowania nie wpłaconych zobowiązań z majątku spółki okazały się (stosownie do zebranego materiału dowodowego) bezskuteczne. W związku z brakiem realizacji wymagalnych zobowiązań ze strony sp. z o.o. "A" Urząd Skarbowy wystawił w pierwszej kolejności upomnienia na przedmiotowe zaległości podatkowe, a następnie tytuły wykonawcze. Postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku spółki wykazało brak wierzytelności i innych praw majątkowych, a także majątku ruchomego i nieruchomego. Przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje natomiast, iż za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że: a) we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe, b) niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, c) bądź też wskaże on mienie (spółki), z którego egzekucja jest możliwa. J. K. w okresie powstania przedmiotowych zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych, podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku od towarów i usług był członkiem zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A", nie składał natomiast wniosku o ogłoszenie upadłości jej upadłości, gdy był jednoosobowym członkiem zarządu. Nie wykazał również, że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy. Nie wskazał też mienia spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa. Stosownie zaś do art. 107 Ordynacji podatkowej, za zaległości podatkowe, których termin płatności upłynął, osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem, przy czym odpowiedzialność ta może również obejmować: a) podatki (w tym raty i zaliczki – zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Ordynacji podatkowej) nie pobrane oraz pobrane, a nie wpłacone przez płatników lub inkasentów, b) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, c) nie zwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek, d) koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku podatnika. Ponadto przepis art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w decyzji, przy czym nie może ona zostać wydana przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej, decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta lub decyzji w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług (ewentualnie, przed upływem 14 dni od dnia doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego). W niniejszym postępowaniu decyzja w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej nie została wydana z naruszeniem przepisu art. 108 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ wydane zostały i doręczone spółce decyzje: z dnia 16 kwietnia 1999 r. nr [...], z dnia 22 listopada 1999 r. nr [...], z dnia 4 lutego 2000 r. nr [...], z dnia 22 listopada 1999 r. nr [...], z dnia 13 lipca 2001 r. nr [...], z dnia 13 lipca 2001 r. nr [...], z dnia 22 listopada 1999 r. nr [...], z dnia 22 listopada 1999 r. nr [...] Konkludując Izba Skarbowa stwierdziła, iż organ podatkowy pierwszej instancji nie naruszył reguł prawnych przewidzianych w sprawie, przede wszystkim prawidłowo zbadał i ocenił wszystkie przesłanki ewentualnego wyłączenia przedmiotowej odpowiedzialności. Na powyższą decyzję Izby Skarbowej J. K. wniósł skargę, uzupełnioną pismem procesowym z dnia 20 września 2005 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił zaskarżonej decyzji sprzeczność istotnych ustaleń będących podstawą do wydania decyzji z rzeczywistym stanem prawnym, a także nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. Ponadto wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonalności oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi podniósł, że od 26 marca 1999 r. nie był już członkiem Zarządu firmy "A". Od tego dnia do chwili powołania go na stanowisko likwidatora tej Spółki nie miał nawet prawa wstępu na teren firmy. W tym czasie w Spółce "A" zaginęło szereg dokumentów księgowych, co sprawiło, że wynik kontroli dotyczący wszystkich podatków objętych zaskarżoną decyzją nie odpowiadał rzeczywistemu stanowi rzeczy. Powyższe wynika również z pism obecnego likwidatora "A" Sp. z o.o. kierowanych do Urzędu Skarbowego. Wykazało to również toczące się przeciwko skarżącemu przed Sądem Rejonowym w postępowanie karne o popełnienie przestępstw z art. 56 § 2 kks, art. 54 § 2 kks oraz art. 77 § 2 kks (sygn. akt II Ks 20/01). Skarżący podkreślił również, że występujący w imieniu Izby Skarbowej oskarżyciel w toku procesu sam uznał za bezpodstawny zarzut dotyczący odpowiedzialności skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, objęty zaskarżoną decyzją. Do pozostałych podatków podniósł natomiast dużo wątpliwości dotyczących prawidłowości ich wyliczeń. Natomiast w piśmie z dnia 20 września 2005 r. pełnomocnik skarżącego zgłosił wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia apelacji skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 6 czerwca 2005 r. sygn. akt [...] oraz przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów. Ponadto podniósł zarzut naruszenia przez organy art. 200 § 1 w zw. z art. 123 i art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 145 § 1 pkt 1 i 5 tejże ustawy i art. 116 § 1 poprzez uznanie, iż egzekucja wobec spółki była bezskuteczna. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, iż sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem obowiązującym w dacie podejmowania decyzji i odnoszącym się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Trzeba też podkreślić, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja podjęta w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zatem kontrola i rozważania Sądu w tej sprawie mogły dotyczyć wyłącznie kwestii związanych z odpowiedzialnością podatkową skarżącego za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "A", której był członkiem zarządu i której zobowiązania podatkowe ostatecznie zostały określone decyzjami doręczonymi Spółce "A" (decyzje te odbierał osobiście skarżący jako jej likwidator, lub K. J. kolejny likwidator Spółki "A") w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od X-XII.1998 r. i I-II.1999 r., podatku dochodowego od osób fizycznych za I.1999 r. i podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. (tj. decyzja z dnia 16 kwietnia 1999r. nr [...], decyzja z dnia 22 listopada 1999r. nr [...], decyzja z dnia 4 lutego 2000 r. nr [...] , decyzja z dnia 22 listopada 1999 r. nr [...], decyzja z dnia 13 lipca 2001 r. nr [...], decyzja z dnia 13 lipca 2001 r. nr [...], decyzja z dnia 22 listopada 1999 r. nr [...] i z dnia 22 listopada 1999 r. nr [...]. Tak więc wskazane w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowe Spółki "A", które wobec ich nieuregulowania przez spółkę stały się zaległościami podatkowymi, były w dacie podejmowania decyzji orzekającej odpowiedzialność podatkową skarżącego, określone decyzjami wymiarowymi, funkcjonującymi w obrocie prawnym i wiążącymi dla organów podatkowych orzekających w niniejszej sprawie i podatnika. Zatem o istnieniu przedmiotowych zaległości podatkowych nie rozstrzygała, wbrew wywodom skarżącego, opinia biegłego rewidenta ani też wyrok Sądu Rejonowego z dnia 6 czerwca 2005 r. sygn. akt [...], na które to powołuje się skarżący w piśmie procesowym z dnia 20 września 2005 roku, a wymienione powyżej decyzje. Trzeba stwierdzić, iż kwestionowanie w niniejszej sprawie ciążących na Spółce "A" zobowiązań podatkowych we wskazanych tytułach podatkowych nie mogło mieć wpływu na jej wynik, albowiem przedmiotem tej sprawy nie było określenie zobowiązań podatkowych Spółce "A". Tym samym Sąd nie badał zasadności zarzutów stawianych w tym zakresie przez skarżącego i dlatego też nie było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie – o co wnioskował skarżący w piśmie procesowym z dnia 20 września 2005r. – do czasu rozstrzygnięcia apelacji wniesionej przez skarżącego od wymienionego wyroku sądu rejonowego. Za uprawnione w tej sytuacji należało uznać twierdzenie Izby Skarbowej, iż podjęte w sprawie decyzje nie naruszają art. 108 Ordynacji podatkowej, stanowiącego że postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może być wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, skoro – co jest nie kwestionowane przez skarżącego – wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie poprzedziło doręczenie Spółce "A" decyzji określających zobowiązania podatkowe we wskazanych tytułach prawnych. Decyzję orzekającą odpowiedzialność podatkową skarżącego za zaległości podatkowe Spółki "A" urząd skarbowy podjął – jak wymaga tego art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej – po ustaleniu, iż egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Materiały znajdujące się w aktach sprawy a dotyczące działań organu egzekucyjnego podejmowanych w stosunku do Spółki "A" w latach 1999-2001 wskazują, iż prowadzona egzekucja okazała się w całości bezskuteczna. Potwierdza to między innymi załączone do akt sprawy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]1999 r. nr [...], którym umorzono postępowanie egzekucyjne wobec Spółki "A" z siedzibą [...] Postępowanie to prowadzone było w celu wyegzekwowania zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za I.1999 r. W uzasadnieniu do tego postanowienia organ egzekucyjny podał, że Spółka "A" nie posiada żadnych środków na rachunku bankowym, nie posiada też wierzytelności i innych praw majątkowych a także – jak podał Urząd Gminy w C. – nie posiada nieruchomości i ruchomości w postaci pojazdów, zatem nie istnieją możliwości wyegzekwowania wskazanej w tytule wykonawczym zaległości podatkowej. Z tych samych przyczyn organ egzekucyjny zwrócił Urzędowi Skarbowemu w tytuły wykonawcze wystawione na pozostałe zaległości podatkowe Spółki "A" (pismo z dnia 28 kwietnia 2000 r. [...]i pismo z dnia 18 maja 2000 r. nr [...]). Ponadto z notatek sporządzonych przez poborców skarbowych w roku 2000 i w roku następnym wynikało, że siedziba Spółki "A" była zamknięta, likwidator spółki w siedzibie jej nie urzędował i w związku z tym nie było możliwości, aby podjąć jakiekolwiek czynności wobec spółki. Skarżący zarzucił, iż ustalenia poborców skarbowych nie są niczym poparte. Sąd stwierdził jednak, iż nie ma powodów, aby ustaleń tych nie uwzględnić przy rozstrzyganiu sprawy, zwłaszcza że skarżący na potwierdzenie swoich zarzutów nie przedstawił dowodów przeciwnych. Nie wskazał, aby istniał majątek spółki, który pozwalałby na wyegzekwowanie ciążących na Spółce "A" zobowiązań podatkowych. Takim dowodem nie mogła być – w ocenie Sądu – kserokopia tabeli amortyzacyjnej środków trwałych za rok 1998 przesłanej Sądowi przy piśmie z dnia 20 września 2005 r., gdyż dokument ten nie potwierdzał istnienia tego majątku spółki w czasie, gdy ustaleń w tym zakresie dokonywał organ egzekucyjny. (1999-2001 r.) Poza tym tabela ta podobnie jak przesłana również przy piśmie z dnia 20 września 2005 r. kserokopia rachunku wyników za okres od 26 czerwca 1999 r. do 31 grudnia 1999 r., sporządzone zostały dla potrzeb księgowych a nie w celu wskazania majątku Spółki "A" pozwalającego na wyegzekwowanie zaległości podatkowych. Takiego majątku skarżący nie wskazał, ani w czasie gdy był likwidatorem spółki (od 26 czerwca 1999 r. do 26 października 2000 r.) i w którym to organ egzekucyjny próbował podjąć działania egzekucyjne, jak i w toku postępowania w sprawie orzekania odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe tej spółki. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał zarzuty skarżącego do braku podstaw do uznania za bezskuteczną prowadzonej wobec Spółki "A" egzekucji administracyjnej, za nieuzasadnione. Przywołany powyżej przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu. Członek zarządu odpowiada oczywiście za zaległości podatkowe spółki, powstałe w okresie od powołania danej osoby na członka zarządu do skutecznego jej odwołania członkostwa w zarządzie. W niniejszej sprawie Sąd przyjął, iż skarżący był członkiem jednoosobowego zarządu Spółki "A" w okresie od dnia 5 listopada 1998 r. do dnia 26 marca 1999 r. tj. do dnia odwołania go uchwałą Zgromadzenia Wspólników "A" Spółki z o.o. w C. Nr 1/99. W tym miejscu należy stwierdzić, iż organy podatkowe błędnie przyjęły, iż okres członkostwa skarżącego w zarządzie Spółki "A" trwał do 26 czerwca 1999 r. tj. do daty wykreślenia przez sąd rejestrowy skarżącego jako prezesa zarządu tej spółki z rejestru handlowego. Zgodnie z przepisami obowiązującego w roku 2002 Kodeksu handlowego (rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z 27 czerwca 1934 r. – Dz. U. Nr 57 p. 502) członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powołuje się uchwałą walnego zgromadzenia (art. 195 § 3 K.h.) i też uchwałą walnego zgromadzenia odwołuje się członków zarządu (art. 197 § 1 K.h.). Tak więc skuteczne odwołanie członka zarządu następuje z datą określoną w uchwale podjętej w tym względzie przez zgromadzenie wspólników spółki. W rozważanej sprawie zgromadzenie wspólników odwołało skarżącego z członka zarządu z dniem 26 marca 1999 r. Na tę też datę powoływał się skarżący w toku prowadzonego postępowania podatkowego, jak i w skardze do sądu administracyjnego. Stanowisko w tym zakresie skarżący zmienił stwierdzając w piśmie procesowym z dnia 20 września 2005 r., że w dniu 8 marca 1999 r. złożył właścicielowi Spółki "A" (tj. zarządowi Spółki z o.o. w C.) rezygnację z funkcji prezesa zarządu Spółki "A". Można podzielić pogląd strony skarżącej, jakkolwiek w czasie obowiązywania Kodeksu handlowego kwestia rezygnacji z członkostwa w zarządzie była różnie interpretowana, że złożenie rezygnacji skarżącego z pełnionej funkcji prezesa zarządu mogło spowodować skuteczne wygaśnięcie jego mandatu. Należy jednak stwierdzić, iż Sąd nie uznał tej rezygnacji za wiarygodną, jest bowiem ona sprzeczna z wcześniejszymi twierdzeniami skarżącego konsekwentnie podtrzymywanymi do czasu złożenia pisma z 20 września 2005 r. Przede wszystkim jednak okoliczność ta nie mogła być uwzględniona przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji z tej przyczyny, iż podniesiona została dopiero po wniesieniu skargi, a na wstępie Sąd zauważył, iż legalność skarżonego aktu badana jest na dzień jego podejmowania. W dniu podejmowania zaskarżonej decyzji dowód w postaci rezygnacji z funkcji członkostwa na pewno nie był powołany przez skarżącego. Do ustalenia odpowiedzialności członka zarządu, o której mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej, konieczne jest nie tylko ustalenie pozytywnych jej przesłanek, czyli bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowych oraz powstania zobowiązań podatkowych w okresie pełnienia przez niego tej funkcji, ale także wykazanie, że nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości jak również nie wszczął postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), twierdząc, że w dacie jego odwołania z funkcji prezesa istniały środki finansowe oraz majątek pozwalający swobodnie pokryć zobowiązania podatkowe spółki. Nie zachodziły więc – zdaniem skarżącego – okoliczności uzasadniające skierowanie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Przeczy temu jednak fakt, iż ciążące na spółce zobowiązania podatkowe – mimo istnienia jak twierdził skarżący środków finansowych i majątku – nie zostały uregulowane w czasie gdy był on prezesem zarządu i za jego członkostwa w zarządzie stały się one zaległościami podatkowymi. Na dowód istnienia środków w kasie Spółki "A" w czasie, gdy skarżący był prezesem zarządu, skarżący załączył do pisma procesowego z dnia 20 września 2005 r. ksero-kopię oświadczenia datowanego 12 marca 1999 r., które pochodzić miało – jak wynika z jego bardzo mało precyzyjnej treści od kasjerki Spółki z o.o. "B.", ale jest podpisane przez skarżącego. Z oświadczenia tego wynika, że pobrano z kasy Spółki "B." kwotę 20.000,- zł, którą pożyczono następnie Spółce "B.", jednak nie wskazano w oświadczeniu, kiedy pobrano wskazaną kwotę i kiedy dokonano pożyczki. Z kolei treść tego oświadczenia nie pozwala przyjąć, iż czynności tych dokonano w jednej dacie 12 marca 1999 r. Tak więc dowód ten nie mógł wywrzeć oczekiwanego skutku w sprawie, pomijając to, że wskazany został dopiero na etapie postępowania przed sądem, a więc nie był znany organom podatkowym i tym samym organy podatkowe nie mogły się do niego ustosunkować w wydanych w sprawie decyzjach. W tych okolicznościach Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż skarżący nie wykazał, że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły bez jego winy. Skarżący również – jak podniesiono wcześniej – nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja była możliwa. Twierdzenie skarżącego o istnieniu środków finansowych i majątku spółki nie zostały poparte w postępowaniu podatkowym żadnymi dowodami, a winien takowe wskazać, gdyż na nim spoczywał ciężar udowodnienia tej okoliczności. Reasumując Sąd uznał, iż w sprawie zachodziły przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "A" z siedzibą w C.. Organy podatkowe wykazały, że zachodzą w sprawie pozytywne przesłanki tej odpowiedzialności, bo egzekucja w stosunku do spółki okazała się bezskuteczna, a zobowiązania podatkowe spółki powstały w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu. Wykazały również, iż nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. Tak więc w tym zakresie badane decyzje nie uchybiają zastosowanym w sprawie przepisom prawa materialnego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). Mając na uwadze powyższą regulację prawną Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie wyznaczenie stronie przed wydaniem zaskarżonej decyzji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego nie miało istotnego wpływu na wynik badanej sprawy. Nie można z góry zakładać, iż każde naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej mogło taki wpływ wywrzeć. Bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji pozostają zarzuty podniesione w piśmie procesowym z dnia 20 września 2002 r. odnośnie niepouczenia skarżącego o konieczności informowania organu o zmianie adresu zamieszkania i kierowania w wyniku tego przez organ korespondencji na nieaktualny adres zamieszkania skarżącego, co pozbawiło jego uprawnienia do wypowiedzenia się w sprawie zebranego przez urząd skarbowy materiału dowodowego i spowodowało w konsekwencji naruszenie przez urząd skarbowy art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 i art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej. Oceniając zasadność tego zarzutu Sąd wziął pod uwagę to, że to przede wszystkim skarżący w swoim własnym dobrze pojętym interesie powinien był powiadomić organ o zmianie adresu, skoro wiedział o prowadzonym wobec niego postępowaniu podatkowym (postanowienie o wszczęciu postępowania z 29 listopada 2001 r. skarżący odebrał osobiście). Poza tym skarżący odbierał awizowane przesyłki kierowane na nieaktualny adres, w tym między innymi odebrał decyzję pierwszoinstancyjną z dnia 22 maja 2002 r. Tak więc decyzja ta doręczona została skutecznie i skarżący wniósł od niej środek zaskarżenia. Podobnie na ten nieaktualny adres została skierowana i odebrana przez skarżącego zaskarżona decyzja. Nie można więc uznać, że ta nieprawidłowość miała istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, chociażby po otrzymaniu decyzji pierwszoinstancyjnej (i podobnie II instancji) i ewentualnego wskazania nowych dowodów, materiałów i faktów w złożonych środkach zaskarżenia (odwołaniu i skardze). Z tych też względów Sąd nie znajdując podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji na podstawie art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku. MK