I SA/Gd 1625/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi. Wnioskiem z dnia 20 grudnia 2013 r., pełnomocnik U. K. zwrócił się o zwolnienie skarżącej od wpisu sądowego od skargi określonego w kwocie 4.787 zł. Do wniosku dołączono odpis decyzji naczelnika urzędu skarbowego z dnia 19 listopada 2013 r. o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej męża skarżącej. Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez pełnomocnika skarżącej oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2014 r., ustalono, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, małżonkowie utrzymują się z emerytur, które wypłacane są każdemu z nich i łącznie wynoszą 2.135,61 zł netto miesięcznie (kopie potwierdzeń wypłaty świadczeń za okres od października do grudnia 2013 r.), poza własnościowym spółdzielczym prawem do lokalu mieszkalnego o powierzchni 51,90 m2 nie posiadają innego majątku, w tym oszczędności, pojazdów mechanicznych (dodatkowe oświadczenie pełnomocnika z dnia 20 stycznia 2014 r.). Małżonkowie tytułem opłat za abonament telewizji kablowej oraz związanych z eksploatacją mieszkania, zużyciem energii elektrycznej oraz korzystaniem z telefonu komórkowego (które ustalono na podstawie kopii faktur VAT, dowodu wpłaty oraz zestawienia opłat eksploatacyjnych od 1 października 2013 r.) ponoszą wydatki w wysokości 700,39 zł miesięczne. Dodatkowo mąż skarżącej, z pomocą syna małżonków, dokonuje spłat zaległości podatkowej; rata z tego tytułu w grudniu 2013 r. wyniosła 2.033 zł, w styczniu br. – 2.039 zł, a w lutym br. – 2.045 zł (w kolejnych miesiącach raty te kształtują się na poziomie nieprzekraczającym kwoty 2.100 zł). W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że uiszczenie przez nią wpisu sądowego od skargi spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dokonując oceny możliwości płatniczych skarżącej wzięto pod uwagę kwotę miesięcznych dochodów, jaką dysponują małżonkowie po uwzględnieniu ponoszonych przez nich stałych udokumentowanych wydatków (1.435,22 zł), ich majątek oraz wysokość wpisu do skargi określonego w niniejszej sprawie (4.787 zł). Z powyższego wynika, że kwota wpisu ponad trzykrotnie przewyższa kwotę miesięcznych środków pozostających do dyspozycji małżonków. Jednocześnie podkreślić należy, że małżonkowie ponoszą jeszcze inne konieczne i niezbędne wydatki, jak chociażby koszty wyżywienia, zakup środków czystości, których wysokość ww. kwocie nie została ujęta. Małżonkowie nie posiadają przy tym oszczędności, a poza mieszkaniem – majątku, którego składniki mogliby ewentualnie spieniężyć celem pozyskania dodatkowych środków i przeznaczenia ich na uiszczenie należnego wpisu sądowego. Aby zrealizować postanowienia decyzji naczelnika urzędu skarbowego i terminowo spłacać raty zaległości podatkowej korzystają oni z pomocy finansowej syna. Z tych względów uznano, że skarżąca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.