I SA/Gd 163/12

Dnia 20 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. p o s t a n a w i a: sprostować oczywistą omyłkę zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2012 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 163/12 w ten sposób, że w pkt 3 sentencji wyroku w miejsce słów "zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz adwokata R.N." wpisać słowa "przyznaje ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku adwokatowi R.N.". Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012 r. wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 163/12 uchylono decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 grudnia 2011 r. odmawiającą R.S. umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Sąd na skutek oczywistej omyłki podczas sporządzania orzeczenia, w punkcie 3 wyroku zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej kwotę 295,20 zł podczas, gdy kwota ta powinna zostać przyznana pełnomocnikowi ze Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że Sąd omyłkowo rozstrzygając o obowiązku ponoszenia kosztów postępowania zasądził od organu wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Tymczasem w sytuacji, gdy pełnomocnik zostaje wyznaczony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, koszty wynagrodzenia tego pełnomocnika ponoszone są przez Skarb Państwa, który przejmuje na siebie ciężar fiskalny związany z jego ustanowieniem. Obowiązkiem tym nie można natomiast obciążać organu na zasadzie wyrażonej w art. 200 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.