I SA/Gd 1638/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarżący wniósł po terminie zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2015 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy i postanowieniem z dnia 20 lipca 2015 r. odrzucił zażalenie. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 sierpnia 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jego odrzucenia. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r., skarżący oświadczył, że w związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od zażalenia wnosi o przyznanie mu prawa pomocy w tym zakresie. Przewodniczący Wydziału ustalił, że zażalenie wniesione przez skarżącego na postanowienie z dnia 20 lipca 2015 r. jest wolne od opłat sądowych i zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2015 r. uchylił własne zarządzenie z dnia 4 sierpnia 2015 r., o czym poinformowano skarżącego. Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie skarżący, na skutek wezwania go do uiszczenia wpisu od zażalenia, zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w tym zakresie. Przypomnienia wymaga, że skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 20 lipca 2015 r., którym Sąd odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie odmawiające mu przyznania prawa pomocy. W ocenie referendarza sądowego rozpoznanie przedmiotowego wniosku stało się zbędne, gdyż w myśl art. 261 p.p.s.a. od zażaleń wnoszonych w sprawie prawa pomocy nie pobiera się opłat sądowych. Z tego względu referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.