I SA/Gd 1638/15

Dnia 15 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2016 r. w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia: odrzucić zażalenie. W dniu 29 września 2015 r. skarżący M.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego sprzeciwu, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. skarżący złożył zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej "p.p.s.a."), do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również podkreślić, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 28 kwietnia 2016 r. wyjaśniano skarżącemu, że z uwagi na datę wniesienia skargi w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 658, dalej jako "ustawa zmieniająca"). Wskazana ustawa weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. i zasadniczo zmieniła zasady postępowania w sprawach z zakresu prawa pomocy, w tym również zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowienia referendarza. Należy wyjaśnić, że stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 – komentarz do art. 260 p.p.s.a, dostępny w bazie Legalis). Zasygnalizować należy, że przepis art. 260 p.p.s.a., przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stanowił, że: w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W świetle powyższego należy stwierdzić, że aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a. wskazuje na to, że postanawiania wydane przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 260 p.p.s.a. są prawomocne i nie służą od nich żadne środki zaskarżenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. Uwzględniając zatem, że w chwili obecnej wojewódzki sąd administracyjny wydając postanowienie na podstawie art. 260 P.p.s.a.- w wyniku rozpoznania sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego - orzeka jako sąd drugiej instancji, wydając prawomocne postanowienie, na które nie przysługuje zażalenie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał zażalenie za niedopuszczalne i na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł o jego odrzuceniu.