I SA/Gd 1648/14

Dnia 12 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu wpis w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych) Pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. D.J. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 czerwca 2013 r. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości. Decyzją z dnia 15 października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił D.J. stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 czerwca 2013 r. Przedmiotowa decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia, została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 21 października 2014 r. W dniu 20 listopada 2014 r. D.J. reprezentowany przez pełnomocnika, na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn.) - zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a). Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarżący uchybił temu obowiązkowi wnosząc skargę bezpośrednio do Sądu, bez uprzedniego złożenia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej. Jak stanowi art. 220 § 1 Ordynacji podatkowej, od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia (art. 220 § 2). W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 Ordynacji podatkowej). W przedmiotowej sprawie, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego istniał zatem obowiązek wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej, który zgodnie z treścią art. 221 Ordynacji podatkowej, był władny do rozpoznania tego środka zaskarżenia. Skoro swoją skargę D.J. wniósł bezpośrednio do sądu, bez uprzedniego wyczerpania środków prawnych przewidzianych do weryfikacji czynności podejmowanych przez organy administracyjne w ramach wewnątrzadministracyjnego toku instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną. Zaznaczyć przy tym należy, że skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu, bez uprzedniego wniesienia odwołania pomimo tego, że strona została w treści decyzji prawidłowo pouczona o przysługującym jej środku zaskarżenia i terminie jego wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.