I SA/Gd 165/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 21 listopada 2016 r. nr [...] [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec i sierpień 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 21 listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania M. C., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 maja 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec i sierpień 2009 r. Na powyższą decyzję organu odwoławczego M. C, reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego [...], wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazano, że skarżąca nie posiada praktycznie żadnych środków finansowych, które pozwalałyby jej na poniesienie kosztów postępowania. Tym bardziej nie jest ona w stanie ponieść ryzyka zaistnienia obowiązku natychmiastowej zapłaty pełnej kwoty zobowiązania podatkowego ustalonego przez organ. Podkreślono, że jeżeli skarżąca będzie zmuszona do natychmiastowej zapłaty pełnej kwoty zobowiązania to nie będzie ona w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych. W ocenie pełnomocnika, przedstawione w niniejszym postępowaniu oświadczenie majątkowe bez wątpienia świadczy o tym, że co najmniej prawdopodobne jest, iż wykonanie zaskarżonego orzeczenia będzie powodowało u strony wystąpienie niepowetowanej szkody w postaci pozbawienia jej jakiejkolwiek płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez zainteresowanego okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego zwykle wiąże się z dolegliwością dla jego adresata, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania jego wykonania. Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji (określającej zobowiązanie podatkowe w łącznej kwocie 24.389 zł) mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa, albowiem wniosek o jej wstrzymanie został uzasadniony w sposób bardzo lakoniczny. Do wniosku nie załączono również żadnych dokumentów, które w sposób jednoznaczny i przekonujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji mogłoby się wiązać ze stratami dla skarżącej. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym strony. Zweryfikowanie tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawczyni, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach czy ponoszonych wydatkach. Należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji sam w sobie nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem strony było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżąca nie wykazała. Twierdzenie pełnomocnika, że skarżąca nie posiada praktycznie żadnych środków finansowych, które pozwalałyby jej na poniesienie kosztów postępowania, pozostaje w sprzeczności z faktem, że po skierowaniu do skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 732 zł, dokonano jej wpłaty za pośrednictwem rachunku bankowego. Nie bez znaczenia w sprawie jest również okoliczność, że skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. A zatem, będzie musiała pokryć koszty związane z toczącym się postępowaniem sądowym, tj. koszty wynagrodzenia pełnomocnika. Uznać tym samym należy, że skarżąca dysponuje środkami finansowymi i źródłami, z których te środki pochodzą, o których nie informowała w złożonych oświadczeniach i dokumentach. Końcowo należy wskazać, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami (por. postanowienie NSA z dna 20 lipca 2015 r. sygn. akt II FZ 542/15, LEX nr 1754857). Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.