I SA/Gd 1665/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia i rozłożenia na raty zaległości podatkowej postanawia: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2014 r., skarżący P. O. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz dorosłym synem, z dniem 17 stycznia 2012 r. zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, a jego syn pozostaje bez pracy, obecnie jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny jest przyznany żonie zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 568,50 zł netto, majątek małżonków stanowi mieszkanie o powierzchni 73,80 m2, natomiast nie posiadają oni oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wskazał także, że z uwagi na trudną sytuację finansową małżonków ich zadłużenie z tytułu kredytu hipotecznego spłaca brat żony (poręczyciel), małżonkowie korzystają także z pomocy rodziców, która polega na zapewnieniu im obiadów. Nadto, w dniu 1 marca 2014 r. przyznany im został dodatek mieszkaniowy w kwocie 354,67 zł miesięcznie. Przedmiotowy wniosek jest kolejnym wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie. Poprzednie żądanie skarżącego zostało rozpoznane odmownie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2014 r., gdyż złożone przez niego oświadczenie na druku PPF, przedłożone dodatkowe oświadczenia oraz dokumenty źródłowe zawierały oczywiste sprzeczności co do posiadanego majątku, źródeł i wysokości dochodów uzyskiwanych przez małżonków, a także ilości osób pozostających ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący nie skorzystał z prawa zaskarżenia ww. postanowienia i nie wniósł sprzeciwu; w dniu 17 marca 2014 r. uiścił należny wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł. Porównując dane zawarte we wniosku skarżącego z dnia 31 grudnia 2013 r. oraz wynikające z przedłożonego do niego materiału dowodowego, referendarz sądowy uznał również oświadczenie skarżącego zawarte w przedmiotowym wniosku za budzące wątpliwości i za niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego i – na podstawie art. 255 p.p.s.a. – zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. (doręczonym w dniu 29 kwietnia 2014 r.) wezwał wnioskodawcę do przedłożenia w terminie 7 dni następujących dokumentów: 1/ odpisów wszystkich zeznań podatkowych za rok 2013 (PIT-28, PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-39) złożonych przez wnioskodawcę, jego żonę i syna, bądź stosownych zaświadczeń z właściwego urzędu skarbowego w przedmiocie wysokości wszystkich dochodów osiągniętych za ten rok przez każdą z ww. osób; 2/ wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych przez małżonków i ich syna rachunków bankowych (rachunków osobistych, rachunków lokat oraz kont i lokat dewizowych), obrazujących historię i salda tych rachunków od dnia 20 stycznia 2014 r.; 3/ oświadczeń złożonych przez syna wnioskodawcy, czy posiada on status osoby bezrobotnej wraz z dokumentami okoliczność tę potwierdzającymi (decyzja/zaświadczenie z urzędu pracy) oraz w przedmiocie nieosiągania przez niego jakichkolwiek dochodów (w tym z tzw. prac dorywczych, z umów zlecenia/o dzieło); jeżeli zaś osiąga on dochody – podania ich źródła oraz miesięcznej wysokości brutto i netto wraz z dokumentami potwierdzającymi te dane; 4/ dokumentów obrazujących wysokość bieżących miesięcznych kosztów utrzymania poniesionych przez małżonków od 1 lutego 2014 r. (opłat za czynsz, energię elektryczną, gaz, wodę, wywóz odpadów, telefon, itp.), w tym wydatków na zakup leków; 5/ decyzji potwierdzającej rodzaj i wysokość świadczenia przyznanego małżonkom przez MOPR; 6/ dokumentu potwierdzającego, że aktualnie raty kredytu za małżonków ponoszą pozostali kredytobiorcy, tj. J. K. i L. K.; 7/ oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na syna wnioskodawcy pojazdów mechanicznych (podania ich marki, modelu, roku produkcji oraz aktualnej wartości); 8/ oświadczenia, czy małżonkowie nadal posiadają samochody marki [...] i [...]; w przypadku ich sprzedaży – przedłożenia dokumentów potwierdzających datę ich zbycia oraz uzyskaną cenę sprzedaży; 9/ oświadczenia, czy wnioskodawca lub jego żona – poza zadłużeniem z tytułu zaciągniętego kredytu bankowego oraz zaległościami podatkowymi – posiadają zaległości wobec ZUS, dostawców mediów i innych podmiotów; jeżeli tak – dokumentu obrazującego aktualną wysokość zadłużenia. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawca nadesłał: - odpis zeznania podatkowego złożonego przez małżonków za rok 2013 (PIT-36), w którym żona wnioskodawcy wykazała dochody ze stosunku pracy oraz z innych źródeł w łącznej kwocie 42.130,63 zł, zaś wnioskodawca zadeklarował jedynie koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej w wysokości 2.108 zł; - wyciągi z rachunku bankowego osobistego wnioskodawcy sporządzonego za okres od 20 stycznia do 24 kwietnia 2014 r., którego saldo końcowe wynosiło 42,55 zł (przy wpływach w łącznej kwocie 3.627,70 zł i obciążeniach w kwocie 3.585,16 zł); - wyciąg z konta żony sporządzony również za okres od 20 stycznia do 24 kwietnia 2014 r., którego saldo końcowe wynosiło 779,69 zł (przy wpływach w łącznej kwocie 22.772,79 zł i obciążeniach w kwocie 21.993,97 zł); - zaświadczenie z urzędu pracy z dnia 5 maja 2014 r. o zarejestrowaniu żony wnioskodawcy jako osoby bezrobotnej od dnia 21 listopada 2013 r., przyznaniu jej zasiłku z tego tytułu w wysokości 100% na okres od 29 listopada 2013 r. do 28 maja 2014 r. oraz wysokości wypłaconych świadczeń w okresie od 29 listopada 2013 r. do 1 marca 2014 r. odpowiednio w kwotach netto: 55 zł, 711,48 zł, 711,48 zł, 662,15 zł i 568,50 zł; - odpis umowy z ZUS o rozłożeniu na raty należności wnioskodawcy z tytułu składek wraz z harmonogramami ich spłat; - odpis decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] o przyznaniu wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego w kwocie 354,67 zł miesięcznie na okres od 1 marca do 31 sierpnia 2014 r.; - faktury za energię elektryczną z dnia 14 stycznia i 19 lutego 2014 r. na kwoty 61,79 zł i 329,91 zł oraz dowody ich uiszczenia w kwotach 65 zł i 335 zł, zestawienie opłat eksploatacyjnych z dnia 28 stycznia 2014 r., które wynoszą 649,94 zł wraz z oświadczeniem o pozostałych miesięcznych wydatkach związanych z bieżącym utrzymaniem, do których zaliczone zostały zakup leków w wysokości 50 zł, rata należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości 340 zł, rata kary wymierzonej przez sąd za niezapłacone podatki w wysokości 100 zł, składka na ubezpieczenie samochodu w wysokości 170 zł oraz zakup paliwa w wysokości 100 zł; - aneks do umowy restrukturyzacyjnej z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie warunków spłaty zadłużenia z tytułu karty kredytowej, zgodnie z którym całkowita spłata nastąpi do dnia 31 stycznia 2016 r. a miesięczna spłata wynosi 184 zł; - odpis dyspozycji spłaty kredytu hipotecznego z dnia 29 maja 2012 r., w którym jako osobę przystępującą do długu wskazano J. K., wyciąg z harmonogramu spłat rat kredytu za okres od lutego do kwietnia 2014 r., którego miesięczna rata wynosi 541,24 CHF, wyciąg z konta żony wnioskodawcy za okres od 21 marca do 20 kwietnia 2014 r., na które dokonywana jest spłata kredytu oraz dowody spłat rat kredytowych za okres od października do grudnia 2013 r. oraz za luty i kwiecień 2014 r.; - oświadczenie, że małżonkowie posiadają samochód osobowy marki [...] o wartości około 13.000 zł i [...] o wartości około 8.000 zł. W oświadczeniu z dnia 6 maja 2014 r. (dołączonym do ww. dokumentów) wnioskodawca zmodyfikował swoje wcześniejsze oświadczenie dotyczące osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, podając, iż nie ma kontaktu z synem, który "odcina się" od zadłużenia wnioskodawcy i z tego względu nie może przedłożyć wyciągu z rachunku bankowego syna. Jednocześnie nadmienił, że syn nie ma statusu osoby bezrobotnej, gdyż nie zarejestrował się w urzędzie pracy, nie osiąga dochodów oraz nie posiada samochodu. W dalszej kolejności wnioskodawca wskazał, że małżonkowie wszelkie opłaty związane ze swoim bieżącym utrzymaniem regulują na bieżąco, nie mając zaległości z tego tytułu, przy czym raty kredytu hipotecznego spłacane są przez szwagra wnioskodawcy (współkredytobiorcę), pozostałe zaś wydatki aktualnie finansowane są ze środków przekazywanych przez rodzinę w ramach udzielanej małżonkom pomocy oraz ze sprzedaży rzeczy prywatnych na Allegro.pl. Wyjaśnił również, że wpłaty dokonane na rachunek jego żony w dniach: 31.01.2014 r. (205,16 zł), 24 i 28.02.2014 r. (1.128,51 zł i 201,86 zł), 21 i 28.03.204 r. (814,80 zł i 323,59 zł) to środki przekazane na rzecz córki małżonków przez jej męża na utrzymanie jej i dwójki ich dzieci, wpłaty dokonywane przez J. K. to środki na spłatę kredytu hipotecznego, zaś kwota 2.000 zł przekazana przez A. F. (kuzynkę) to środki na płatności tej osoby realizowane przez żonę wnioskodawcy. Natomiast środki, które wpłynęły na konto żony w dniu 24 lutego i 21 kwietnia 2014 r. w kwotach po 1.400 zł to środki z tytułu zaciągniętych pożyczek, z których pierwsza została już przez małżonków spłacona między innymi z kwot uzyskanych ze sprzedaży rzeczy na Allegro.pl. Przed przystąpieniem do oceny przedmiotowego wniosku podkreślić należy, że instytucja prawa pomocy uregulowana w art. 243-263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), stanowiąc jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu umożliwia dostęp do sądu osobom, które obiektywnie nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego (por.: H. Knysiak – Molczyk, Pojęcie "prawo pomocy" [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 1077). Uprawnienie do przeniesienia ciężarów finansowych postępowania sądowoadministracyjnego na Skarb Państwa nie ma jednakże charakteru absolutnego i podlega prawnie uzasadnionym ograniczeniom. Ilość funduszy publicznych dostępna na udzielenie pomocy prawnej osobom niemajętnym sprawia bowiem, że swoistą koniecznością jest przyjęcie procedury ich racjonalnej selekcji uzasadnionej okolicznościami dotyczącymi stanu majątkowego i dochodów danego podmiotu (por. w tej materii: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2010 r.; sygn. akt I GZ 340/10; Centralna Baza Orzeczeń Sadów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Przywołane przepisy regulujące instytucję prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem – co wymaga podkreślenia – to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Co więcej, orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Po analizie przedłożonego materiału dowodowego stwierdzono, że zawiera on oczywiste sprzeczności co do ilości osób pozostających z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym, co do wysokości dochodów uzyskiwanych przez małżonków oraz posiadanego przez nich majątku. Podkreślić należy, iż w datowanym na dzień 23 kwietnia 2014 r. oświadczeniu złożonym na druku PPF wnioskodawca wskazał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dorosłym synem, by następnie w piśmie z dnia 6 maja 2014 r. sprostować, że nie ma z synem kontaktu. Zmiana oświadczenia w tej kwestii – jak wynika z treści pisma z dnia 6 maja 2014 r. – związana była z nałożonym na wnioskodawcę zobowiązaniem do przedłożenia wyciągów z rachunków bankowych wszystkich osób, które wymienił on przedstawiając swój stan rodzinny w rubryce 6. Dochody, czy też posiadane przez syna środki finansowe zostałyby bowiem wzięte pod uwagę przy dokonywaniu oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy. Wątpliwości co do prawdziwości danych w tym zakresie potęguje treść uzasadnienia decyzji z dnia 20 marca 2014 r., którą przyznano wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy, a z którego wynika, że prowadzi on pięcioosobowe gospodarstwo domowe, zaś dochód na jednego jego członka wynosi 241,50 zł, co łącznie daje kwotę 1.207,50 zł. Ustalenia te prowadzą do wniosku, że skarżący manipuluje danymi dotyczącymi swojego stanu rodzinnego i uzyskiwanych dochodów w zależności od rodzaju pomocy o jaką się ubiega. Ponadto, wnioskodawca dopiero w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, którym wezwany został m.in. o złożenie oświadczenia, czy małżonkowie nadal posiadają samochody marki [...] i [...], czy też dokonali ich zbycia podał, że pojazdy te nadal są w jego posiadaniu, określając ich wartość na kwoty 13.000 zł ([...]) oraz 8.000 zł ([...]). Wskazać przy tym należy, że wnioskodawca był zobowiązany wykazać samochód marki [...] w rubryce 7.2.2., czego nie uczynił. Zgodnie bowiem z jej treścią był on zobowiązany do wykazania przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro a ww. pojazd, zgodnie z późniejszym oświadczeniem wnioskodawcy, wartość tę przewyższa. Jednak największe wątpliwości budzi oświadczenie wnioskodawcy w zakresie źródeł utrzymania małżonków i ich wysokości. W oświadczeniu z dnia 23 kwietnia 2014 r. wnioskodawca podał, że obecnie jedynym dochodem małżonków jest przyznany żonie zasiłek dla bezrobotnych, zaś zanim żona wnioskodawcy uznana została za osobę bezrobotną przebywała na zwolnieniu lekarskim przez sześć miesięcy, a następnie przez trzy miesiące otrzymywała zasiłek rehabilitacyjny. Dopiero udzielając odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego wyjaśnił, że małżonkowie osiągają dodatkowe dochody ze sprzedaży rzeczy prywatnych na portalu aukcyjnym Allegro.pl. Na podstawie historii operacji dokonanych na rachunku bankowym żony ustalono, że poza zadeklarowanym na druku PPF i przekazywanym przez powiatowy urząd pracy zasiłkiem dla bezrobotnych, który w lutym br. wypłacony został w kwocie 711,48 zł, w marcu br. w kwocie 662,15 zł, zaś w kwietniu br. w kwocie 568,50 zł oraz wskazanymi w dodatkowym oświadczeniu dochodami obojga małżonków ze sprzedaży towarów na portalu Allegro.pl, które w od 20 do 31 stycznia br. wyniosły 839,60 zł, w lutym br. – 2.742,80 zł, w marcu br. – 795 zł i do 24 kwietnia br. 394,49 zł, na koncie tym zostały także zaksięgowane: (1) wpłaty własne w wysokości 70 zł (w lutym br.), 100 zł (w marcu br.) oraz 850 zł (do 24 kwietnia br.); (2) środki przekazane przez E. G. w wysokości 1.000 zł (w styczniu br.), 1.215 zł (w lutym br.) oraz 2.600 zł (w marcu br.) oraz przez M. K. wysokości 32 zł (w marcu br.) 750 zł (do 24 kwietnia br.) oraz (3) kwoty po 1.400 zł z tytułu udzielonych pożyczek (w lutym i do 24 kwietnia br.). Natomiast na rachunek bankowy wnioskodawcy jego żona przekazała środki w następujących kwotach: 355 zł (od 20 do 31 stycznia br.), 755 zł (w lutym br.), 5 zł (w marcu 2014 r.) oraz 700 zł (do 24 kwietnia 2014 r.). Nadto, w dniu 23 marca 2014 r. wpłynęły środki z tytułu udzielonej pożyczki w wysokości 1.750 zł. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia przyjąć należy, że w okresie od 20 do 31 stycznia br. małżonkowie dysponowali środkami w łącznej wysokości 2.194,60 zł, w lutym br. – 6.894,28 zł, w marcu br. – 4.157,15 zł, a do 24 kwietnia br. – 4.662,99 zł. Kwoty te znacznie przekraczają wysokość dochodów zadeklarowanych przez skarżącego na urzędowym formularzu PPF. Wyjaśnić przy tym trzeba, że przyjęte wartości nie uwzględniają środków przekazywanych na rzecz córki małżonków przez jej męża, pożyczki udzielonej przez członka rodziny A. F. oraz wpłat dokonywanych przez J. K. na spłatę kredytu. W tych okolicznościach ocenić należy składane przez wnioskodawcę oświadczenia jako niewiarygodne. Trudno bowiem uznać, iż wnioskodawca przy wypełnianiu formularza zapomniał o dodatkowych dochodach, jakie małżonkowie osiągają ze sprzedaży towarów, zwłaszcza, że uzyskiwane z tego tytułu środki stanowią istotną – ze względu na ich wysokość – pozycję w strukturze dochodów małżonków, czy też o posiadanych środkach z tytułu zaciągniętych pożyczek oraz, jak już wskazano, składnikach majątku w postaci dwóch samochodów osobowych. Z powyższego wynika, że w kwietniu 2014 r., a zatem w miesiącu, w którym wnioskodawca wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy małżonkowie dysponowali środkami pieniężnymi w łącznej wysokości 4.662,99 zł, w tym nie tylko z tytułu zadeklarowanego dochodu z zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 568,50 zł, ale także ze sprzedaży towarów, udzielonych pożyczek, czy wpłat własnych i osób trzecich. Podkreślić przy tym należy, że w okresie od 20 stycznia do 24 kwietnia 2014 r. (czyli przez trzy miesiące) na rachunki małżonków wpłynęły środki pieniężne w łącznej wysokości 24.541,37 zł, co średnio miesięcznie daje kwotę 8.180,45 zł. Natomiast miesięczne wydatki małżonków, do których zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy zaliczono: opłaty za lokal (z uwzględnieniem dodatku mieszkaniowego), energię elektryczną, spłaty zadłużenia z tytułu karty kredytowej i wobec ZUS, wydatki na samochody, wynoszą łącznie 1.330,12 zł. Dokonując oceny przedmiotowego wniosku nie można pominąć okoliczności, że wnioskodawca posiada i utrzymuje dwa samochody osobowe (składki na ich ubezpieczenie oraz ponoszone wydatki na zakup paliwa zaliczył do miesięcznych kosztów swojego utrzymania), pomimo że – jak podnosi przed właściwymi organami – ma problemy finansowe i nie jest w stanie samodzielnie płacić czynszu, w związku z czym przyznane mu zostało wsparcie w formie dodatku mieszkaniowego. Nie można również pominąć, że – jak podaje wnioskodawca – miesięczne koszty eksploatacji tych pojazdów to kwota około 270 zł, która przewyższa wysokość ewentualnego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Ten bowiem – zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – wynosi 250 zł, tj. połowę wpisu od skargi określonego w kwocie 500 zł. Jest ona także wyższa od kwoty opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem doręczony na wniosek skarżącego z dnia 15 kwietnia 2014 r., która wynosi 100 zł. Powyższe sprzeczności skutkują stwierdzeniem, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy nadal pozostaje niejasna. Co więcej, w ocenie rozpoznającego wniosek referendarza sądowego przyjąć można, że wnioskodawca dążył do przedstawienia swojej sytuacji finansowej w sposób wybiórczy poprzez akcentowanie jedynie tych okoliczności (brak dochodów własnych a żony wyłącznie z tytułu zasiłku dla bezrobotnych), które przemawiałyby za uznaniem, że znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, która nie pozwala mu na pokrycie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Co więcej, analiza dokumentów nadesłanych przez stronę skarżącą (która szczegółowo została przedstawiona powyżej) nie potwierdza podnoszonej przez niego trudnej sytuacji finansowej małżonków. W związku z powyższym uznano, że wnioskodawca po raz kolejny nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Obrazując swoją kondycję finansową wnioskodawca kolejny raz zachował się w sposób tożsamy jak w sprawie z wniosku z dnia 31 grudnia 2013 r. o przyznanie mu prawa pomocy, mimo iż mógł oczekiwać, znając stanowisko orzekającego w tym zakresie, że będzie to skutkowało odmową przyznania mu prawa pomocy. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.