I SA/Gd 1665/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. O. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. I SA/Gd 1665/13 UZASADNIENIE Wnioskiem z 23 kwietnia 2014 r., skarżący P. O. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz dorosłym synem, z dniem 17 stycznia 2012 r. zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, a jego syn pozostaje bez pracy, obecnie jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny jest przyznany żonie zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 568,50 zł netto, majątek małżonków stanowi mieszkanie o powierzchni 73,80 m2, natomiast nie posiadają oni oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wskazał także, że z uwagi na trudną sytuację finansową małżonków ich zadłużenie z tytułu kredytu hipotecznego spłaca brat żony (poręczyciel), małżonkowie korzystają także z pomocy rodziców, która polega na zapewnieniu im obiadów. Nadto, w dniu 1 marca 2014 r. przyznany im został dodatek mieszkaniowy w kwocie 354,67 zł miesięcznie. Zarządzeniem referendarza sądowego z 25 kwietnia 2014 r. (doręczonym stronie 29 kwietnia 2014 r.), wydanym w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako P.p.s.a.), zobowiązano skarżącego do przedłożenia w terminie 7 dni dokumentów źródłowych i złożenia dodatkowych oświadczeń. Podjęcie czynności w trybie art. 255 P.p.s.a. wynikało z faktu, że przedmiotowy wniosek jest kolejnym wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie. Porównując zaś dane zawarte w poprzednim wniosku skarżącego z 31 grudnia 2013 r. oraz wynikające z przedłożonego do niego materiału dowodowego, referendarz sądowy uznał również oświadczenie skarżącego zawarte w przedmiotowym wniosku za budzące wątpliwości i za niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego (poprzednie żądanie skarżącego zostało rozpoznane odmownie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2014 r., gdyż złożone przez niego oświadczenie na druku PPF, przedłożone dodatkowe oświadczenia oraz dokumenty źródłowe zawierały oczywiste sprzeczności co do posiadanego majątku, źródeł i wysokości dochodów uzyskiwanych przez małżonków, a także ilości osób pozostających ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym; skarżący nie skorzystał z prawa zaskarżenia ww. postanowienia i nie wniósł sprzeciwu; w dniu 17 marca 2014 r. uiścił należny wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przedłożył: - odpis zeznania podatkowego złożonego przez małżonków za rok 2013 (PIT-36), w którym żona wnioskodawcy wykazała dochody ze stosunku pracy oraz z innych źródeł w łącznej kwocie 42.130,63 zł, zaś skarżący zadeklarował jedynie koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej w wysokości 2.108 zł; - wyciągi z rachunku bankowego osobistego skarżącego sporządzonego za okres od 20 stycznia do 24 kwietnia 2014 r., którego saldo końcowe wynosiło 42,55 zł (przy wpływach w łącznej kwocie 3.627,70 zł i obciążeniach w kwocie 3.585,16 zł); - wyciąg z konta żony sporządzony również za okres od 20 stycznia do 24 kwietnia 2014 r., którego saldo końcowe wynosiło 779,69 zł (przy wpływach w łącznej kwocie 22.772,79 zł i obciążeniach w kwocie 21.993,97 zł); - zaświadczenie z urzędu pracy z 5 maja 2014 r. o zarejestrowaniu żony skarżącego jako osoby bezrobotnej od dnia 21 listopada 2013 r., przyznaniu jej zasiłku z tego tytułu w wysokości 100% na okres od 29 listopada 2013 r. do 28 maja 2014 r. oraz wysokości wypłaconych świadczeń w okresie od 29 listopada 2013 r. do 1 marca 2014 r. odpowiednio w kwotach netto: 55 zł, 711,48 zł, 711,48 zł, 662,15 zł i 568,50 zł; - odpis umowy z ZUS o rozłożeniu na raty należności skarżącego z tytułu składek wraz z harmonogramami ich spłat; - odpis decyzji Prezydenta Miasta z [...] o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego w kwocie 354,67 zł miesięcznie na okres od 1 marca do 31 sierpnia 2014 r.; - faktury za energię elektryczną z 14 stycznia i 19 lutego 2014 r. na kwoty 61,79 zł i 329,91 zł oraz dowody ich uiszczenia w kwotach 65 zł i 335 zł, zestawienie opłat eksploatacyjnych z 28 stycznia 2014 r., które wynoszą 649,94 zł wraz z oświadczeniem o pozostałych miesięcznych wydatkach związanych z bieżącym utrzymaniem, do których zaliczone zostały zakup leków w wysokości 50 zł, rata należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości 340 zł, rata kary wymierzonej przez sąd za niezapłacone podatki w wysokości 100 zł, składka na ubezpieczenie samochodu w wysokości 170 zł oraz zakup paliwa w wysokości 100 zł; - aneks do umowy restrukturyzacyjnej z [...] o zmianie warunków spłaty zadłużenia z tytułu karty kredytowej, zgodnie z którym całkowita spłata nastąpi do 31 stycznia 2016 r. a miesięczna spłata wynosi 184 zł; - odpis dyspozycji spłaty kredytu hipotecznego z [...], w którym jako osobę przystępującą do długu wskazano J. K., wyciąg z harmonogramu spłat rat kredytu za okres od lutego do kwietnia 2014 r., którego miesięczna rata wynosi 541,24 CHF, wyciąg z konta żony skarżącego za okres od 21 marca do 20 kwietnia 2014 r., na które dokonywana jest spłata kredytu oraz dowody spłat rat kredytowych za okres od października do grudnia 2013 r. oraz za luty i kwiecień 2014 r.; - oświadczenie, że małżonkowie posiadają samochód osobowy marki [...] z 2003 r. o wartości około 13.000 zł i [...] z 2006 r. o wartości około 8.000 zł. W oświadczeniu z 6 maja 2014 r. (dołączonym do ww. dokumentów) skarżący zmodyfikował swoje wcześniejsze oświadczenie dotyczące osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, podając, iż nie ma kontaktu z synem, który "odcina się" od zadłużenia skarżącego i z tego względu nie może przedłożyć wyciągu z rachunku bankowego syna. Jednocześnie nadmienił, że syn nie ma statusu osoby bezrobotnej, gdyż nie zarejestrował się w urzędzie pracy, nie osiąga dochodów oraz nie posiada samochodu. W dalszej kolejności skarżący wskazał, że małżonkowie wszelkie opłaty związane ze swoim bieżącym utrzymaniem regulują na bieżąco, nie mając zaległości z tego tytułu, przy czym raty kredytu hipotecznego spłacane są przez szwagra skarżącego (współkredytobiorcę), pozostałe zaś wydatki aktualnie finansowane są ze środków przekazywanych przez rodzinę w ramach udzielanej małżonkom pomocy oraz ze sprzedaży rzeczy prywatnych na Allegro.pl. Wyjaśnił również, że wpłaty dokonane na rachunek jego żony w dniach: 31.01.2014 r. (205,16 zł), 24 i 28.02.2014 r. (1.128,51 zł i 201,86 zł), 21 i 28.03.204 r. (814,80 zł i 323,59 zł) to środki przekazane na rzecz córki małżonków przez jej męża na utrzymanie jej i dwójki ich dzieci, wpłaty dokonywane przez J. K. to środki na spłatę kredytu hipotecznego, zaś kwota 2.000 zł przekazana przez A. F. (kuzynkę) to środki na płatności tej osoby realizowane przez żonę wnioskodawcy. Natomiast środki, które wpłynęły na konto żony 24 lutego i 21 kwietnia 2014 r. w kwotach po 1.400 zł to środki z tytułu zaciągniętych pożyczek, z których pierwsza została już przez małżonków spłacona między innymi z kwot uzyskanych ze sprzedaży rzeczy na Allegro.pl. Postanowieniem z 2 czerwca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy uznając, że składane przez nią oświadczenia zawierają oczywiste sprzeczności co do ilości osób pozostających ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym, co do wysokości dochodów uzyskiwanych przez małżonków oraz posiadanego przez nich majątku, a skarżący dążył do przedstawienia swojej sytuacji finansowej w sposób, który przemawiałby za przyznaniem mu prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący wniósł sprzeciw od powyższego orzeczenia, wskazując że nie manipuluje danymi dotyczącymi swojego stanu rodzinnego i majątkowego. Podniósł, że wprawdzie syn zamieszkuje wspólnie z małżonkami, to jednak z uwagi istniejący między skarżącym a synem konflikt spowodowany różnicą charakterów i światopoglądem nie ma z nim kontaktu i ma możliwości przedstawienia wyciągów z rachunków bankowych syna. Oświadczył przy tym, że syn nie pracuje, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych oraz nieruchomości. Następnie wyjaśnił, że ze względu na trudną sytuację wspólnie z małżonkami i ich synem zamieszkuje (czasowo) również siostra skarżącego M. K. ze swoją córką, a łączne dochody wszystkich ww. osób zostały przedstawione w decyzji przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy. Odnosząc się do kwestii nieujawnienia na druku PPF składników majątku w postaci posiadanych samochodów osobowych podniósł, że każdorazowo wykazywał posiadane samochody w dokumentach składanych do organów podatkowych i sądu, nie posiadał jednak wiedzy o konieczności ich zadeklarowania na urzędowym formularzu. Końcowo, skarżący zauważył, że wskazana w postanowieniu referendarza sądowego kwota środków, jakimi dysponowali małżonkowie jest niezgodna ze stanem faktycznym, gdyż wynika z błędnych ustaleń dokonanych w tym zakresie. Podkreślił, że nigdy nie ukrywał dochodów osiąganych przez każdego z małżonków z tytułu sprzedaży na portalu Allegro.pl, przedstawiając wyciągi z rachunków bankowych, przy czym przy określaniu wysokości z tego tytułu pominięto konieczność uiszczenia prowizji w wysokości 6%. Wyjaśnił, że wpłata własna żony na konto skarżącego w kwocie 850 zł została przeznaczona na poczet kary, jaką sąd wymierzył skarżącemu z tytułu uporczywego uchylania się od wpłaty VAT wykazanego w deklaracjach VAT-7 na konto urzędu skarbowego. Natomiast do dochodów nie powinny być wliczane kwoty udzielonych skarżącemu pożyczek, wpłat siostry skarżącego związanych ze wspólnym zamieszkiwaniem oraz środków przelewanych z konta żony na rachunek skarżącego, gdyż nie stanowią one dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że w razie wniesienia sprzeciwu Sąd ponownie i od początku ocenia przesłanki przyznania prawa pomocy na podstawie złożonego przez wnioskodawcę wniosku oraz załączonych do niego dokumentów. Nie ocenia zaś samej prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez referendarza, które w wyniku wniesienia sprzeciwu utraciło swój byt. Zgodnie z brzmieniem art. 245 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 P.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Przywołane przepisy regulujące instytucję prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem – co wymaga podkreślenia – to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarżący nie wykazał zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy, mimo że nadesłał obszerny materiał obejmujący 50 dokumentów. W ocenie Sądu analiza przedłożonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że zawiera on oczywiste sprzeczności, co do ilości osób pozostających ze skarżących we wspólnym gospodarstwie domowym, co do wysokości dochodów uzyskiwanych przez małżonków oraz posiadanego przez nich majątku. Oceny tej nie zmieniają wyjaśnienia skarżącego zawarte we wniesionym sprzeciwie. W pierwszej kolejności Sąd postanowił się odnieść do sprzeczności dotyczących stanu rodzinnego skarżącego, pod którym to pojęciem – zgodnie z konstrukcją formularza PPF – rozumieć należy osoby prowadzące ze skarżącym wspólne gospodarstwo domowe. Sąd zwraca uwagę, że w datowanym na 23 kwietnia 2014 r. oświadczeniu złożonym na urzędowym druku PPF skarżący wskazał, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dorosłym synem i żoną, by następnie w piśmie z 6 maja 2014 r. sprostować, że nie ma z synem kontaktu (co podtrzymał w złożonym sprzeciwie). Zmianę oświadczenia w tej kwestii – jak wynika z treści pisma z 6 maja 2014 r. – wiązać należy z nałożonym na skarżącego zobowiązaniem do przedłożenia wyciągów z rachunków bankowych wszystkich osób, które wymienił on przedstawiając swój stan rodzinny w rubryce 6. Dochody, czy też posiadane przez syna środki finansowe zostałyby bowiem wzięte pod uwagę przy dokonywaniu oceny możliwości płatniczych skarżącego. Podkreślić przy tym trzeba, że w świetle wyjaśnień skarżącego pozostaje on z synem w konflikcie – ze względu na różnice charakterów i światopoglądu syn nie rozmawia ze skarżącym. Przyjmując powołane wyjaśnienia za wiarygodne zastanawiać może skąd zatem skarżącemu znana jest sytuacja finansowa syna, co do której złożył oświadczenie a nie może jedynie nadesłać wyciągów z kont, których posiadaczem jest syn. Wątpliwości co do prawdziwości danych w tym zakresie potęguje treść uzasadnienia decyzji z [...], którą przyznano skarżącemu dodatek mieszkaniowy. Wynika z niego, że skarżący prowadzi pięcioosobowe gospodarstwo domowe, zaś dochód na jednego jego członka wynosi 241,50 zł, co łącznie daje kwotę 1.207,50 zł. W sprzeciwie zaś podał, że z małżonkami i ich synem zamieszkuje także siostra skarżącego i jej córka. W tym miejscu wyjaśnić należy skarżącemu, że w takiej sytuacji był on zobowiązany wykazać zarówno posiadane przez te osoby składniki majątku, jak i źródło oraz wysokość osiąganych przez nich dochodów, czego nie uczynił. Obowiązek ujawnienia tego rodzaju danych wynika wprost z konstrukcji formularza PPF, gdzie w rubrykach od 6 do 10 wnioskodawca winien wskazać osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, ich majątek oraz dochody. Zatem za nieprawidłowe uznać należało stanowisko skarżącego, który podnosi, że dochody tych osób oraz środki jakimi one dysponują nie stanowią dochodów rodziny. Powołane ustalenia prowadzą do wniosku, że skarżący manipuluje danymi dotyczącymi swojego stanu rodzinnego i uzyskiwanych dochodów w zależności od rodzaju pomocy, o jaką się ubiega. Z jednej bowiem strony skarżący dąży do wykazania, że prowadzi pięcioosobowe gospodarstwo domowe, z drugiej zaś uchyla się od przedstawienia sytuacji finansowej wszystkich członków rodziny, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Sąd zwraca uwagę, że skarżący dopiero w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego, którym wezwany został m.in. o złożenie oświadczenia, czy małżonkowie nadal posiadają samochody marki [...] i [...], czy też dokonali ich zbycia podał, że pojazdy te nadal są w jego posiadaniu, określając ich wartość na kwoty 13.000 zł ([...], rok produkcji 2003) oraz 8.000 zł ([...], rok produkcji 2006). Wskazać przy tym należy, że skarżący był zobowiązany wykazać samochód marki [...] w rubryce 7.2.2., czego nie uczynił. Zgodnie bowiem z jej treścią był on zobowiązany do wykazania przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro a ww. pojazd, zgodnie z późniejszym oświadczeniem wnioskodawcy, wartość tę przewyższa. Za niewiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia skarżącego, że nie miał on wiedzy o konieczności zadeklarowania ww. składnika majątku. Do zaniechania skarżącego polegającego na niewykazaniu przedmiotowego samochodu odniósł się już bowiem referendarz sądowy w prawomocnym postanowieniu z 25 lutego 2014 r. Przyjąć zatem należało, że skarżący miał pełną wiedzę, jakie składniki majątku winny zostać przez niego wykazane w oświadczeniu złożonym na druku PPF. Uzasadnione wątpliwości budzi także oświadczenie skarżącego w zakresie źródeł utrzymania małżonków i ich wysokości. W oświadczeniu z 23 kwietnia 2014 r. skarżący podał, że obecnie jedynym dochodem małżonków jest przyznany żonie zasiłek dla bezrobotnych, zaś zanim żona wnioskodawcy uznana została za osobę bezrobotną przebywała na zwolnieniu lekarskim przez sześć miesięcy, a następnie przez trzy miesiące otrzymywała zasiłek rehabilitacyjny. Dopiero udzielając odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego wyjaśnił, że małżonkowie osiągają dodatkowe dochody ze sprzedaży rzeczy prywatnych na portalu aukcyjnym Allegro.pl. Nie sposób zgodzić się przy tym z twierdzeniem skarżącego, że nie ukrywał on faktu, że małżonkowie uzyskują dodatkowe dochody ze sprzedaży prywatnych rzeczy na aukcjach internetowych, skoro dochodu z tego tytułu nie zadeklarował na urzędowym formularzu. Na podstawie historii operacji dokonanych na rachunku bankowym żony Sąd ustalił, że poza zadeklarowanym na druku PPF i przekazywanym przez powiatowy urząd pracy zasiłkiem dla bezrobotnych, który w lutym br. wypłacony został w kwocie 711,48 zł, w marcu br. w kwocie 662,15 zł, zaś w kwietniu br. w kwocie 568,50 zł oraz wskazanymi w dodatkowym oświadczeniu dochodami obojga małżonków ze sprzedaży towarów na portalu Allegro.pl, które w od 20 do 31 stycznia br. wyniosły 839,60 zł, w lutym br. – 2.742,80 zł, w marcu br. – 795 zł i do 24 kwietnia br. 394,49 zł, na koncie tym zostały także zaksięgowane: (1) wpłaty własne w wysokości 70 zł (w lutym br.), 100 zł (w marcu br.) oraz 850 zł (do 24 kwietnia br.); (2) środki przekazane przez E. G. w wysokości 1.000 zł (w styczniu br.), 1.215 zł (w lutym br.) oraz 2.600 zł (w marcu br.) oraz przez siostrę skarżącego wysokości 32 zł (w marcu br.), 750 zł (do 24 kwietnia br.) oraz (3) kwoty po 1.400 zł z tytułu udzielonych pożyczek (w lutym i do 24 kwietnia br.). Natomiast na rachunek bankowy skarżącego jego żona przekazała środki w następujących kwotach: 355 zł (od 20 do 31 stycznia br.), 755 zł (w lutym br.), 5 zł (w marcu 2014 r.) oraz 700 zł (do 24 kwietnia 2014 r.). Nadto, 23 marca 2014 r. wpłynęły środki z tytułu udzielonej pożyczki w wysokości 1.750 zł. Podkreślenia przy tym wymaga, że wpłaty dokonane przez małżonkę na swój rachunek bankowy, które następnie zostały przekazane na konto skarżącego, przy określanie wysokości środków pieniężnych, jakimi dysponowali małżonkowie ww. okresach, nie zostały zaliczone – jak twierdzi skarżący – podwójnie, tj. najpierw jako dochód małżonki a później – skarżącego. Natomiast mając na względzie wyjaśnienia skarżącego zawarte w złożonym sprzeciwie, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z siostrą i jej córką, wpłaty dokonane przez M. K. na rachunek bankowy żony skarżącego, kwalifikować należy jako dochód rodziny. Trudno bowiem przyjąć, że osoby te nie partycypują w żaden sposób choćby w kosztach związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu. Tym bardziej w sytuacji, gdy skarżący dowodzi, że jego sytuacja finansowa jest bardzo trudna. Biorąc pod uwagę powyższe przyjąć należało, że w okresie od 20 do 31 stycznia br. małżonkowie dysponowali środkami w łącznej wysokości 2.194,60 zł, w lutym br. – 6.894,28 zł, w marcu br. – 4.157,15 zł, a do 24 kwietnia br. – 4.662,99 zł. Kwoty te znacznie przekraczają wysokość dochodów zadeklarowanych przez skarżącego na urzędowym formularzu PPF. Wyjaśnić przy tym trzeba, że przyjęte wartości nie uwzględniają środków przekazywanych na rzecz córki małżonków przez jej męża, pożyczki udzielonej przez członka rodziny A. F. oraz wpłat dokonywanych przez J. K. na spłatę kredytu. Jednocześnie brak jest podstaw do nieuwzględnienia środków z tytułu wpłat dokonanych przez E. G. w łącznej kwocie 4.815 zł oraz z tytułu udzielonych pożyczek. Bez wątpienia zostały one pozostawione do dyspozycji skarżącego, który mógł nimi swobodnie dysponować. W świetle przywołanych okoliczności składane przez skarżącego uznać należało za niewiarygodne. Trudno bowiem uznać, iż skarżący przy wypełnianiu formularza zapomniał o dodatkowych dochodach, jakie małżonkowie osiągają ze sprzedaży towarów, zwłaszcza, że uzyskiwane z tego tytułu środki stanowią istotną – ze względu na ich wysokość – pozycję w strukturze dochodów małżonków, czy też o posiadanych środkach z tytułu zaciągniętych pożyczek oraz, jak już wskazano, składnikach majątku w postaci dwóch samochodów osobowych. Z powyższego wynika, że w kwietniu 2014 r., a zatem w miesiącu, w którym skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy małżonkowie dysponowali środkami pieniężnymi w łącznej wysokości 4.662,99 zł, w tym nie tylko z tytułu zadeklarowanego dochodu z zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 568,50 zł, ale także ze sprzedaży towarów, udzielonych pożyczek, czy wpłat własnych i osób trzecich. Podkreślić przy tym należy, że w okresie od 20 stycznia do 24 kwietnia 2014 r. (czyli przez trzy miesiące) na rachunki małżonków wpłynęły środki pieniężne w łącznej wysokości 24.541,37 zł, co średnio miesięcznie daje kwotę 8.180,45 zł. Natomiast miesięczne wydatki małżonków, do których zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy zaliczono: opłaty za lokal (z uwzględnieniem dodatku mieszkaniowego), energię elektryczną, spłaty zadłużenia z tytułu karty kredytowej i wobec ZUS, wydatki na samochody, wynoszą łącznie 1.330,12 zł. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że dokonanej oceny nie zmienia podnoszona przez skarżącego okoliczność zapłaty przez małżonków prowizji za sprzedaż na portalu aukcyjnym. Z przedłożonych dokumentów wynika bowiem, że z tego tytułu małżonkowie ponieśli koszty w łącznej kwocie 358,75 zł. Dokonując oceny przedmiotowego wniosku nie można pominąć okoliczności, że skarżący posiada i utrzymuje dwa samochody osobowe (składki na ich ubezpieczenie oraz ponoszone wydatki na zakup paliwa zaliczył do miesięcznych kosztów swojego utrzymania), pomimo że – jak podnosi przed organami administracyjnymi i przed Sądem – ma problemy finansowe i nie jest w stanie samodzielnie płacić czynszu, w związku z czym przyznane mu zostało wsparcie w formie dodatku mieszkaniowego. Nie można również pominąć, że – jak podaje skarżący – miesięczne koszty eksploatacji tych pojazdów to kwota około 270 zł, która przewyższa wysokość ewentualnego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Ten bowiem – zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – wynosi 250 zł, tj. połowę wpisu od skargi określonego w kwocie 500 zł. Jest ona także wyższa od kwoty opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem doręczony na wniosek skarżącego z dnia 15 kwietnia 2014 r., która wynosi 100 zł. Powyższe sprzeczności skutkują stwierdzeniem, że sytuacja majątkowa skarżącego wciąż pozostaje niejasna. Co więcej, w ocenie Sądu przyjąć można, że skarżący dążył do przedstawienia swojej sytuacji finansowej w sposób wybiórczy poprzez akcentowanie jedynie tych okoliczności (brak dochodów własnych a żony wyłącznie z tytułu zasiłku dla bezrobotnych), które przemawiałyby za uznaniem, że znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, która nie pozwala mu na pokrycie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Co więcej, analiza dokumentów nadesłanych przez stronę skarżącą (która szczegółowo została przedstawiona powyżej) nie potwierdza podnoszonej przez niego trudnej sytuacji finansowej małżonków. W związku z powyższym uznano, że skarżący po raz kolejny nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Obrazując swoją kondycję finansową skarżący ponownie zachował się w sposób tożsamy jak w sprawie z wniosku z 31 grudnia 2013 r. o przyznanie mu prawa pomocy, mimo iż mógł oczekiwać, znając stanowisko orzekającego w tym zakresie, że będzie to skutkowało odmową przyznania mu prawa pomocy. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.