I SA/Gd 1677/17

Dnia 21 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A.C. na zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, z dnia 12 lutego 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 9 października 2017 roku, nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji i określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Wnioskiem z dnia 29 grudnia 2017 r., złożonym na formularzu PPF, A.C. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W związku z nieprawidłowym wypełnieniem formularza PPF, polegającym na niewypełnieniu rubryki 5 oraz oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, obejmującego rubryki od 6 do 11, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2018 r. wezwał skarżącego (przez pełnomocnika) do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 23 stycznia 2018 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku upłynął w dniu 30 stycznia 2018 r. Skarżący nie uzupełnił braków, do usunięcia których został wezwany. Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że wniosek został bezzasadnie pozostawiony bez rozpoznania, gdyż skarżący nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017., poz. 1369; dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Dla możliwości rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wymagane jest, aby wniosek spełniał określone wymogi formalne, albowiem tylko wniosek kompletny umożliwia dokonanie merytorycznej oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W związku z istniejącymi brakami, szczegółowo wymienionymi w treści zarządzenia referendarza z dnia 5 stycznia 2018 r. (k. 27), strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni i pouczona, że nieuczynienie zadość temu obowiązkowi skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Skoro skarżący tego nie uczynił w wyznaczonym terminie, to istniały podstawy do pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, o czym prawidłowo orzekł referendarz sądowy w zaskarżonym zarządzeniu. Dodania wymaga, że braki wniosku zostały wskazane w zarządzeniu referendarza w sposób czytelny i nie pozostawiający wątpliwości co do tego, które rubryki formularza PPF wymagały wypełnienia. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że strona wnioskująca została wezwana do uzupełnienia tych braków w sposób nieprawidłowy. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.