I SA/Gd 1679/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF, którego braki zostały usunięte dnia 12 lutego 2018 r., M. W. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie. Wskazać należy, iż wnioskodawczyni nie jest stroną niniejszego postępowania ani jego uczestnikiem, jest zaś pełnomocnikiem strony skarżącej M. W. (swojej matki). Jednakże z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy jednoznacznie wynika, iż wnioskodawczyni ubiega się o przyznanie prawa pomocy we własnym imieniu i na jej rzecz, nie zaś w imieniu skarżącej i na jej rzecz. Świadczy o tym zarówno argumentacja uzasadnienia wniosku (w którym przywołano sygnatury spraw, w których wnioskodawczyni ubiegała się o przyznanie jej prawa pomocy, na okoliczność, iż orzekającemu w przedmiocie prawa pomocy z urzędu winna być znana jej sytuacja majątkowa), jak i okoliczność, iż wnioskodawczyni przedstawiła swoją sytuację majątkową i rodzinną a nie skarżącej, którą reprezentuje. Zgodnie z art. 243 § 1 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – prawo pomocy może być przyznane jedynie na wniosek strony (uczestnika postępowania). W myśl art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Powyższe uregulowanie wynika z faktu, iż to na stronie ciąży obowiązek uiszczenia kosztów postępowania, tj. kosztów sądowych i kosztów opłacenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Wnioskodawczyni nie jest stroną niniejszego postępowania i nie została zobligowana do uiszczenia żadnych kosztów, które obciążają nie ją a jej matkę M. W. (skarżącą). W tych okolicznościach rozpoznanie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy pochodzącego od pełnomocnika skarżącej (nie zaś od skarżącej) jest zbędne. Stosownie do przepisu art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tych względów, na podstawie art. 249a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.