I SA/Gd 1679/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.W. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 26 lutego 2018 r. o umorzeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF, którego braki zostały usunięte dnia 12 lutego 2018 r., M.W. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie. Wnioskodawczyni nie jest stroną niniejszego postępowania ani jego uczestnikiem, jest zaś pełnomocnikiem strony skarżącej M.W. (swojej matki). Postanowieniem z dnia 26 lutego 2018 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy jednoznacznie wynika, iż wnioskodawczyni ubiega się o przyznanie prawa pomocy we własnym imieniu i na jej rzecz, nie zaś w imieniu skarżącej i na jej rzecz. Od powyższego zarządzenia pełnomocnik skarżącej złożyła sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z art. 260 p.p.s.a. wynika, że, orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania. Oznacza to, że nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Zgodnie z art. 243 § 1 w zw. z art. 12 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane jedynie na wniosek strony (uczestnika postępowania). W myśl art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Powyższe uregulowanie wynika z faktu, iż to na stronie ciąży obowiązek uiszczenia kosztów postępowania, tj. kosztów sądowych i kosztów opłacenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy jednoznacznie wynika, iż wnioskodawczyni ubiega się o przyznanie prawa pomocy we własnym imieniu i na jej rzecz, nie zaś w imieniu skarżącej . Świadczy o tym zarówno argumentacja uzasadnienia wniosku (w którym przywołano sygnatury spraw, w których wnioskodawczyni ubiegała się o przyznanie jej prawa pomocy, na okoliczność, iż orzekającemu w przedmiocie prawa pomocy z urzędu winna być znana jej sytuacja majątkowa), jak i okoliczność, iż wnioskodawczyni przedstawiła swoją sytuację majątkową i rodzinną a nie skarżącej, którą reprezentuje. Wnioskodawczyni nie jest stroną niniejszego postępowania i nie została zobligowana do uiszczenia żadnych kosztów, które obciążają nie ją a jej matkę M.W. (skarżącą). W tych okolicznościach trafnie przyjął referendarz sądowy, że rozpoznanie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy pochodzącego od pełnomocnika skarżącej (nie zaś od skarżącej) jest zbędne. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego. Od powyższego postanowienia nie przysługuje zażalenie.