I SA/Gd 1686/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. F. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 20 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżąca Z. F. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie danych zawartych w oświadczeniu skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentach znajdujących się w aktach podatkowych, ustalono, że skarżąca nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, natomiast posiada zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 232.434 zł, utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia emerytalnego, które, po uwzględnieniu potrąceń egzekucyjnych, wypłacane jest w kwocie 1.342,55 zł netto miesięcznie, koszty jej utrzymania, wśród których wymieniła opłaty za czynsz zajmowanego mieszkania i media oraz wydatki na leczenie, tj. odpłatne wizyty lekarskie, badania oraz zakup leków (których ponoszenie skarżąca udokumentowała obszerną dokumentacją medyczną dołączoną do akt podatkowych), wynoszą około 1.010 zł miesięcznie. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Pod uwagę wzięto przede wszystkim kwotę uzyskiwanych przez skarżącą dochodów, wysokość zadeklarowanych przez nią kosztów jej koniecznego utrzymania oraz brak jakiegokolwiek majątku, w tym zasobów pieniężnych, co prowadzi do wniosku, że skarżąca nie jest w stanie poczynić oszczędności z bieżących dochodów. Z tych względów uznano, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.