I SA/Gd 171/09

Dnia 27 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 19 grudnia 2008 roku, nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2007 rok p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 19 grudnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie przyznania I.S. płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2007 rok Powyższa decyzja, zawierającą prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia została doręczona pełnomocnikowi I.S. w dniu 22 grudnia 2008 r. (vide zwrotne poświadczenie odbioru - k. 76 akt administracyjnych). Na powyższą decyzję organu odwoławczego I.S. działając przez pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 30 marca 2009 roku pełnomocnik skarżącego - B.S. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi nie ze swojej winy, albowiem uległa wypadkowi doznając urazu prawej ręki, która została unieruchomiona. W związku z powyższym nie była w stanie sporządzić skargi i uczyniła to wówczas, gdy pisanie przestało jej sprawiać trudności Do wniosku pełnomocnik dołączyła decyzję Prezesa KRUS w przedmiocie przyznania zasiłku chorobowego z tytułu czasowej niezdolności do pracy. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.). Zgodnie z art. 85 powołanej wyżej ustawy czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy). Przepisy art. 87 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Jak wynika z twierdzeń pełnomocnika skarżącego, przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi była niemożność terminowego jej sporządzenia z uwagi na doznany przez B.S. uraz prawej ręki. Koniecznym warunkiem uwzględnienia wniosku o jakim mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. jest zachowanie siedmiodniowego terminu do jego złożenia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia. Niedochowanie powyższego terminu skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem wniosku, o czym wprost stanowi art. 88 p.p.s.a. Postanowienie Sądu w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Jakkolwiek pełnomocnik wnioskodawcy nie określiła dokładnie, w którym dniu ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi, to jednak stwierdzić należy, że uchybiła ona terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe zapatrywanie Sądu wynika z dokonanej analizy wniosku pełnomocnika, dołączonej decyzji Prezesa KRUS jak również z treści samej skargi. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że skarga została własnoręcznie sporządzona przez B.S. w dniu 22 stycznia 2009 r., co wprost wynika z daty zawartej w nagłówku pisma. Logicznym więc jest wniosek, że skoro pełnomocnik była w stanie odręcznie sporządzić skargę w tym dniu, to już wówczas ustał stan chorobowy, który uprzednio uniemożliwiał jej dokonanie tej czynności. Tym samym od dnia następującego po tym dniu tj. od 23 stycznia 2007 roku należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a więc upływał on 29 stycznia 2009 roku. Zaznaczenia wymaga również to, że wniosek o przywrócenie terminu należy uznać za złożony z przekroczeniem siedmiodniowego terminu nawet wówczas, gdyby wziąć pod rozwagę inny, korzystniejszy dla strony termin. Przyjmując bowiem, że stan chorobowy pełnomocnika ustał dopiero w dniu 6 lutego 2009 r., będącym ostatnim dniem pobierania zasiłku chorobowego z tytułu niezdolności do pracy (na co wskazuje decyzja Prezesa KRUS), termin do złożenia wniosku upływał w dniu 13 lutego 2009 r. Tymczasem przesyłka zawierająca wniosek pełnomocnika o przywrócenie terminu została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 30 marca 2009 r. (vide data stempla pocztowego). Skoro więc pełnomocnik strony składa przedmiotowy wniosek dopiero w tym dniu, uznać należy, że czyni to z przekroczeniem 7 dniowego terminu. Mając więc na względzie datę sporządzenia skargi jak również biorąc pod rozwagę inny, korzystniejszy dla strony termin, wynikający z decyzji Prezesa KRUS stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony po upływie ustawowego terminu. W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.