I SA/Gd 1715/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi Z.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 września 2015 r. nr[....] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 września 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej jako "k.p.a."; art. 59 § 5, art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2014r., poz. 1619 ze zm.), zwanej dalej jako "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. uchylił w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2015r. którym umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 29 grudnia 2000 r. nr [...] do majątku Z. K. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w całości. Jak wynika z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Z. K. zam. w O. przy ul. K.[...], na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 29 grudnia 2000r. nr [...], obejmującego należność z tytułu zwrotu nienależnie pobranych dotacji budżetowych do transportu sprzedawanych nawozów wapniowych za 1995r. w kwocie 158.169,83 zł. W toku postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. dokonał w dniu 2 stycznia 2001 r. zajęcia rachunku bankowego w "A" S.A. oraz w "B" w O. na podstawie zawiadomień o zajęciu z dnia 29 grudnia 2000 r. Odpis tytułu wykonawczego wraz z odpisem zawiadomień doręczono zobowiązanemu w dniu 8 stycznia 2001 r. W dniu 30 marca 2001r. poborca skarbowy Urzędu Skarbowego w O. zajął ruchomości należące do zobowiązanego. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2006r. organ egzekucyjny przekazał m.in. tytuł wykonawczy nr [...] do Naczelnika Urzędu Skarbowego, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania Z. K. (G. ul. W. [...]), celem dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego, w celu wyegzekwowania należności objętych ww. tytułem wykonawczym zastosował środki egzekucyjne, z których skuteczne okazały się: 1) zajęcie wierzytelności pieniężnej w organie podatkowym (Naczelnik Urzędu Skarbowego) z tytułu nadpłat: za 2005 rok (zawiadomienie z dnia 26 lipca 2006r., którego odpis zobowiązany otrzymał w dniu 14 sierpnia 2006r.); za 2006 rok (zawiadomienie z dnia 14 czerwca 2007r., którego odpis zobowiązany otrzymał w dniu 25 czerwca 2007r.; 2) zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w "C" S.A. dokonane w dniu 22 sierpnia 2011r. (zawiadomienie z dnia 12 sierpnia 2011r., którego odpis zobowiązany otrzymał w dniu 23 sierpnia 2011r.) Postanowieniem z dnia 31 lipca 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Z. K. wskazując, że bieg terminu przedawnienia przerwany wskutek zajęcia rachunku bankowego w "A" S.A. winien być liczony od dnia 3 stycznia 2001r., natomiast do dnia 3 stycznia 2006r. nie zastosowano środka egzekucyjnego, o którym podatnik zostałby powiadomiony, co przerwałoby bieg terminu przedawnienia. W zażaleniu na to postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. zarzucił naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., w związku z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz.613 ze zm.) zwanej dalej jako "O.p.", poprzez błędne przyjęcie, iż należność objęta tytułem wykonawczym nr [...] uległa przedawnieniu. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej uchylił wspomniane postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Powołując przepisy art. 59 § 1 pkt 2, art. 59 § 3 u.p.e.a., art. 70 § 1 i § 4 O.p. organ stwierdził, że kwestia przedawnienia przedmiotowej zaległości była badana przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. w postępowaniu odwoławczym od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 13 sierpnia 2010r. odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych z tytułu zwrotu nienależnie pobranych dotacji budżetowych do transportu sprzedawanych nawozów wapniowych za 1995r oraz odsetek za zwłokę. Decyzją z dnia 17 listopada 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji, stwierdzając również, że zobowiązanie to nie uległo przedawnieniu. Organ ten uznał, że "poprzez zajęcie konta bankowego w dniu 29 grudnia 2000 r. oraz wierzytelności w dniach: 25 lipca 2003r, 25 lipca 2006r. i 14 czerwca 2007r. bieg terminu przedawnienia był przerywany i każdorazowo biegł od nowa od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, o którym powiadomiony został zobowiązany. Termin przedawnienia w przedmiotowej sprawie biegnie na nowo od dnia 26 czerwca 2007r." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011r. sygn. akt I SA/Ol 33/11 utrzymał w mocy zaskarżoną przez Z. K. ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. Mając na uwadze zasadę powagi rzeczy osądzonej, organ stwierdził, że na dzień wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. decyzji z dnia 17 listopada 2010r., przedmiotowe zobowiązanie nie przedawniło się, a termin, od którego biegnie na nowo został wskazany na dzień 26 czerwca 2007r. W tych okolicznościach organ poddał analizie skuteczność środków egzekucyjnych zastosowanych po dniu 17 listopada 2010r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, o których zobowiązany został poinformowany, mających wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia obowiązku, objętego tytułem wykonawczym z dnia 29 grudnia 2000r. nr [...]. Niezależnie od tego organ odniósł się do wskazanego przez wierzyciela w zażaleniu zajęcia wierzytelności w Urzędzie Miasta w O. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego sporządził w dniu 10 lipca 2008r. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z tytułu sprzedaży działki zabudowanej nr [...] położonej w obrębie K. gm. O. oraz z tytułu przyszłych transakcji w Urzędzie Miejskim w O.- Burmistrz O. Zawiadomienie to nie zostało wprowadzone do obiegu prawnego, nie zostało bowiem wysłane ani do dłużnika zajętej wierzytelności, ani też do zobowiązanego. Jakkolwiek w treści pisma organu egzekucyjnego z dnia 27 października 2014r. wykazano jako skuteczną czynność egzekucyjną z dnia 10 lipca 2008r., organ stwierdził, iż powyższe pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że na podstawie zawiadomienia z dnia 12 sierpnia 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w "C" S.A., które Bank otrzymał w dniu 22 sierpnia 2011r., zaś jego odpis doręczono zobowiązanemu w dniu 23 sierpnia 2011r. Pismem z dnia 22 sierpnia 2011r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, że przyjął do realizacji ww. zajęcie, dokonując blokady rachunku bankowego. Natomiast nieskuteczne okazało się zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę w "D". Dłużnik zajętej wierzytelności odpowiadając w pismach z dnia 12 kwietnia 2012r. oraz z dnia 19 listopada 2012r. na zawiadomienie z dnia 2 kwietnia 2012r. oświadczył, że zobowiązany wykonywał pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej w okresie od kwietnia do lipca 2011r. Firma ta nie ma żadnych zobowiązań wobec Z. K., a zobowiązany ani nie wykonuje dla niej żadnych usług. W ocenie organu odwoławczego zastosowany w 2011r. środek egzekucyjny po raz kolejny przerwał bieg pięcioletniego terminu przedawnienia dochodzonego zobowiązania. Termin ten zaczął biec na nowo od dnia 23 sierpnia 2011r. i nie upłynął w dniu wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego zaskarżonego tj. 31 lipca 2015r. W konsekwencji orzeczenie to należało uchylić w całości oraz umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji w całości. Z.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 września 2015 r. Domagając się jego uchylenia, zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 131 k.p.a. w zw. z art. 10 i art. 144 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie został zawiadomiony o wniesieniu środka zaskarżenia, co uniemożliwiło mu odniesienie się do przedstawionych zarzutów. Jednocześnie nie stwierdzono zaistnienia sytuacji wyjątkowej, opisanej w art. 10 § 2 k.p.a. Powołując się na poglądy orzecznictwa oraz doktryny wskazał, że organ odwoławczy, stosownie do art. 144 k.p.a. przy podejmowaniu postanowienia kierował się przepisami regulującymi kwestie odwołań, jednak nie dopełnił wszystkich wynikających z tego faktu obowiązków, co może rzutować na sytuację strony. Nadto w piśmie z dnia 23 października 2015r. wniósł o stwierdzenie, że postanowienie organu I instancji z dnia 31 lipca 2015r. jest prawomocne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek co do zasady nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych orzeczeń. Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej uchylające w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2015r., którym umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 29 grudnia 2000 r. nr [...] do majątku skarżącego i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w całości. Na wstępie rozważań należy przypomnieć, że przepis art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego. Organ odwoławczy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. może uchylić zaskarżone postanowienie w całości lub części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy bądź uchylić zaskarżone postanowienie w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy zobowiązany jest do uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenia postępowania pierwszej instancji, jeżeli stwierdzi że postępowanie pierwszoinstancyjne było chociażby w części bezprzedmiotowe (art. 105 k.p.a.). Postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, ponieważ w zaskarżonym postanowieniu organ prawidłowo uznał, że należność objęta tytułem wykonawczym z dnia 29 grudnia 2000 r. nr [...] obejmującym należność z tytułu zwrotu nienależnie pobranych dotacji budżetowych do transportu sprzedawanych nawozów wapniowych za 1995r. w kwocie 158.169,83 zł nie uległa przedawnieniu, a w konsekwencji nie było podstaw do zastosowania w sprawie art. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., w myśl którego postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednocześnie, stosownie do art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Przez zastosowanie środka egzekucyjnego, w myśl art. 1a punkt 12 u.p.e.a. rozumie się w postępowaniu administracyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję: z pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń emerytalno-rentowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z papierów wartościowych, z weksla, z praw autorskich, z udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, ruchomości i nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 67 § 1 u.p.e.a. podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a punkt 12 lit. a, stanowi m.in. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Oznacza to, że skuteczne ściągnięcie od dłużnika kwoty (niezależnie od jej wysokości) stanowi zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 70 § 4 O.p.. Rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający podziela stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 2063/09, iż z przepisu art. 70 § 4 O.p. ani też z żadnego innego przepisu nie wynika, że zastosowany środek egzekucyjny musi być skuteczny, tzn. by doprowadził do wyegzekwowania dochodzonej kwoty, aby spowodować przerwanie terminu przedawnienia. Odnosząc powyższe regulacje i rozważania prawne do ustalonego stanu faktycznego należy wskazać, że w rozpatrywanym przypadku kwestia przedawnienia przedmiotowej zaległości była badana już przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. w postępowaniu odwoławczym od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 13 sierpnia 2010r. odmawiającej umorzenia zaległości podatkowych z tytułu zwrotu nienależnie pobranych dotacji budżetowych do transportu sprzedawanych nawozów wapniowych za 1995r oraz odsetek za zwłokę. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 17 listopada 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji, stwierdzając również, że zobowiązanie to nie uległo przedawnieniu. Organ ten uznał, że poprzez zajęcie konta bankowego w dniu 29 grudnia 2000 r. oraz wierzytelności w dniach: 25 lipca 2003r, 25 lipca 2006r. i 14 czerwca 2007r. bieg terminu przedawnienia był przerywany i każdorazowo biegł od nowa od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, o którym powiadomiony został zobowiązany. Termin przedawnienia w przedmiotowej sprawie biegnie na nowo od dnia 26 czerwca 2007r. Istotne znaczenie dla sprawy ma okoliczność, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011r. sygn. akt I SA/Ol 33/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Z. K. na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Celem unormowania zawartego w ww. przepisie jest zapewnienie jednolitości i logiki działania organów państwowych. Przepis ten uniemożliwia bowiem funkcjonowanie w obrocie prawnym, dotyczących tej samej materii wykluczających się wzajemnie rozstrzygnięć. Słuszne zatem organ z uwzględnieniem zasady powagi rzeczy osądzonej przyjął, że na dzień wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w O. decyzji z dnia 17 listopada 2010r., przedmiotowe zobowiązanie nie przedawniło się, a termin, od którego biegnie na nowo został wskazany na dzień 26 czerwca 2007r. Organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że na podstawie zawiadomienia z dnia 12 sierpnia 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w "C" S.A., które Bank otrzymał w dniu 22 sierpnia 2011r., zaś jego odpis doręczono zobowiązanemu w dniu 23 sierpnia 2011r. Pismem z dnia 22 sierpnia 2011r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, że przyjął do realizacji ww. zajęcie, dokonując blokady rachunku bankowego. Natomiast nieskuteczne okazało się zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę w "D". Dłużnik zajętej wierzytelności odpowiadając w pismach z dnia 12 kwietnia 2012r. oraz z dnia 19 listopada 2012r. na zawiadomienie z dnia 2 kwietnia 2012r. oświadczył, że zobowiązany wykonywał pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej w okresie od kwietnia do lipca 2011r. Firma ta nie ma żadnych zobowiązań wobec Z. K., a zobowiązany ani nie wykonuje dla niej żadnych usług. W tych okolicznościach organ prawidłowo ustalił, że zastosowany w 2011r. środek egzekucyjny po raz kolejny przerwał bieg pięcioletniego terminu przedawnienia dochodzonego zobowiązania. Termin ten zaczął biec na nowo od dnia 23 sierpnia 2011r. i nie upłynął w dniu wydania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego zaskarżonego tj. 31 lipca 2015r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 131 k.p.a. w zw. z art. 10 i art. 144 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia tych przepisów upatrywał w tym, iż nie został zawiadomiony o wniesieniu zażalenia, co uniemożliwiło mu odniesienie się do przedstawionych zarzutów. W ocenie Sądu niewątpliwie niezawiadomienie skarżącego o wniesieniu zażalenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. stanowiło naruszenie obowiązującej procedury postępowania (art. 131 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a.). Naruszenie to nie mogło mieć jednak zdaniem Sądu w stanie prawnym i faktycznym niniejszej sprawy istotnego wpływu na jej wynik w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Trzeba w tym miejscu zauważyć, iż podnosząc w skardze wspomniane zarzuty, skarżący w żaden sposób nie wykazał, by zarzucane przez niego uchybienie mogło mieć wpływ na odmienną ocenę sprawy. Tymczasem, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w akceptowanej w pełni przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r. (sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, z. 4, poz. 66), wydanej na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 k.p.a. przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.), warunkiem sine qua non uchylenia decyzji (postanowienia) z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy zatem wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (zob. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2003 r., sygn. akt I SA/Gd 199/00, "Przegląd Podatkowy" 2004, nr 1, s. 43, oraz z dnia 29 marca 2001 roku, sygn. akt II SA/Gd 215/99, Baza Orzeczeń LEX nr 76082). Skarżący ograniczył się jedynie do wskazania zarzutów procesowych nie podając jednak jakichkolwiek okoliczności mających wpływ na odmienną ocenę kwestii przerwania biegu przedawnienia. Dodać przy tym należy, że podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia były w całości dowody znane wcześniej skarżącemu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że doręczono mu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 17 listopada 2010 r., zaś wniesiona skarga na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2011r. sygn. akt I SA/Ol 33/11. Również odpis zawiadomienia organu egzekucyjnego z dnia 12 sierpnia 2011r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w "C" S.A., prawidłowo doręczono skarżącemu. W tych okolicznościach nie mogło odnieść skutku żądanie przez skarżącego stwierdzenia prawomocności postanowienia organu I instancji z dnia 31 lipca 2015r. Zatem wobec niewykazania wpływu niezawiadomienia skarżącego o wniesieniu zażalenia na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 119 pkt 3 oraz art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.