I SA/Gd 172/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.M. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi I.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do grudnia 2014 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił I.M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Odpis ww. postanowienia został przesłany ustanowionemu w sprawie Pełnomocnikowi na adres wskazany we wniosku o przywrócenie terminu, tj.: ul. [...]. Na skutek niepodjęcia przesyłki zawierającej postanowienie w terminie 14 dni od daty pierwszego awiza, została ona zwrócona do Sądu i uznana za doręczoną w dniu 22 lutego 2021 r. Pismem nadanym dnia 26 czerwca 2021 r. Pełnomocnik Strony wniósł o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, bądź do ponownego doręczenia na jego adres postanawiania. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 18 czerwca 2021 r. w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Wydziału Informacji Sądowej tut. Sądu Pełnomocnik powziął informację o wysłanej do niego korespondencji, której jednak nie otrzymał. Wskazał, że w niniejszej sprawie skierowano korespondencję na ww. adres zamiast na adres wskazany w pełnomocnictwie, co skutkowało pozbawieniem go prawa do wniesienia zażalenia. Pełnomocnik podał, że we wniosku o przywrócenie terminu wkradł się błąd pisarski, który Sąd powinien był zweryfikować. Wyjaśniono, że w sytuacji gdyby rzeczywiście doszło do zmiany adresu, to wpłynęłaby do Sądu taka informacja. Końcowo Pełnomocnik wskazał, że złożył skargę do Poczty Polskiej S.A., gdyż nie był to pierwszy przypadek, gdzie doręczane były przesyłki na adres kancelarii podatkowej Pełnomocnika Strony, pomimo błędnego nr nieruchomości, lecz jednak zlokalizowanej na tej samej ulicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też - w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego - odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). Jak zostało ustalone Strona stosowny wniosek złożyła w przewidzianym terminie oraz dokonała czynności, której terminowi uchybiła, pozostało zatem zbadanie, czy przyczyny uchybienia terminu wskazane przez Pełnomocnika Strony uprawdopodobniają brak jego winy. Brak winy, który jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też – przeciwnie – wykazała się niedostateczną dbałością. Jak wynika ze złożonego w przedmiotowej sprawie wniosku, Pełnomocnik Skarżącej wskazując na brak winy w uchybieniu terminu powołał okoliczność przesłania korespondencji na niewłaściwy adres. W ocenie Sądu zaprezentowana przez Pełnomocnika argumentacja nie zasługuje na aprobatę, a przedstawione okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu. Błędne jest stanowisko Pełnomocnika jakoby Sąd był obowiązany kierować korespondencję wyłącznie na adres wskazany w pełnomocnictwie, ponieważ zmiana adresu Pełnomocnika nie wiąże się z koniecznością złożenia nowego pełnomocnictwa. Tym samym jeśli w późniejszych pismach wskazywany jest nowy adres do doręczeń, to Sąd zobowiązany jest do jego uwzględnienia. Dodatkowo zasygnalizowania wymaga, że Pełnomocnik wskazał adres "[...]" jako adres do korespondencji nie tylko we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, lecz również we wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem oraz piśmie z dnia 20 stycznia 2021 r. W pismach tych wyraźnie wskazano, że jest to adres do kierowania korespondencji do Pełnomocnika. Zatem w niniejszej sprawie brak było podstaw do prowadzenia przez Sąd jakiejkolwiek weryfikacji adresu do doręczeń, nawet w sytuacji gdy korespondencja nie była przez Pełnomocnika podejmowana w terminie. Nie można też uznać, że wskazanie przez Pełnomocnika błędnego adresu niweczy skutek doręczenia przesyłki, ponieważ korespondencja została przesłana na adres podany przez Pełnomocnika Strony. Tym samym nie można doszukiwać się tu błędów Sądu, czy też Poczty Polskiej S.A. W ocenie Sądu również kwestia doręczania przez Pocztę Polską S.A. pod ww. adres i złożona reklamacja nie uzasadniają braku winy w niezłożeniu zażalenia. "Błąd pisarski" w postaci wskazania innego numeru nieruchomości został popełniony przez Pełnomocnika w kilku pismach procesowych, z tego względu możliwe jest, że wskazał on ten numer również w innych sprawach, zatem prawidłowo awiza były doręczane przez pracowników Poczty Polskiej S.A. na ten adres. W związku z tym należało przyjąć, że wskazane przez Stronę błędy przy doręczeniu wynikały z działania Pełnomocnika. Nie można zatem przyjąć, że przeszkoda, o której mowa we wniosku nie była niezawiniona przez Pełnomocnika i niemożliwa do przezwyciężenia. W niniejszej sprawie Pełnomocnik Skarżącej redagując pisma procesowe do Sądu nie zachował należytej staranności, wobec czego Strona nie może powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.